Eigen beeld
Deborah (31) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Sommige dingen in het moederschap zijn dingen waarvan je vooraf nooit bedenkt dat ze erbij zullen horen. Bijvoorbeeld in het ziekenhuis. Onderzoeken. Opnames. Wachten. Weer een afspraak. Een onderzoek dat uiteindelijk weer leidt tot een ander onderzoek. Voor je het weet staan er ineens allerlei dingen in je agenda waar je vroeger nooit bij stil zou hebben gestaan.
En toch rol je erin. Steeds komt er iets bij, en daarna toch weer iets, en weer iets anders erbij. Een onderzoek omdat iets opvalt. Een volgende afspraak omdat ze toch nog iets verder willen kijken. Een uitslag die nog niet voldoende duidelijkheid geeft en daarom weer een opname, omdat het nodig is om verder te onderzoeken.
En iedere keer denk je, ja oké. Dit doen we wel. Want ja, als het nodig is om uit te zoeken wat er aan de hand is, wil je dat weten. Niet alleen voor nu, maar juist ook voor later. Je wilt dat je kind de juiste zorg krijgt. Je wilt weten of er iets is waar rekening mee gehouden moet worden.
Maar wat ik het lastigste vind, is hoe mijn jongste hierop reageert. Hij vindt het allemaal niet makkelijk. Het vasthouden, de artsen en het kamertje waar we tijdens een opname zijn. En de pedagogisch medewerker van de kinderafdeling is er ook bij, en schakelt de kinderpsycholoog ook in waar nodig. Maar dan toch zit je er als moeder naast en denk je, kon ik dit maar overnemen. Kunnen ze het niet via mij doen?
Maar dat kan niet. Je kan niet zorgen dat een onderzoek ineens niet meer nodig is. Je kunt niet alle spanning wegnemen. Je kunt niet beloven dat er nooit meer iets komt. Maar je kan het hem ook nog niet uitleggen, ik probeer wel te vertellen wat we gaan doen en waar we naartoe gaan, maar hij is nog te jong om dat te kunnen begrijpen.
Je kan alleen blijven, er voor hem zijn. Zijn hand vasthouden. Proberen rustig te blijven, ook als je zelf vanbinnen spanning voelt. Je probeert het toch zo normaal mogelijk te maken.
Binnenkort staat er weer een MRI gepland. En ik merk dat ik dat erg spannend vind. Niet omdat ik vooruit wil lopen op wat daaruit komt. Niet omdat ik ervan uitga dat er iets mis zal zijn. Maar omdat het weer een nieuw moment wordt waarop ik niet weet hoe hij zal reageren, hoe het zal verlopen.
Misschien valt het uiteindelijk allemaal mee en heb ik me vooraf voor niets zorgen gemaakt. Dat hoop ik. Maar ondertussen weet ik dat je soms door dingen heen moet waarvan je liever had gewild dat ze je kind bespaard waren gebleven. Niet omdat het allemaal zo verschrikkelijk is. Maar omdat je gewoon wilt dat je kind het niet moeilijk heeft. En toch zijn dan deze onderzoeken nodig. Om antwoorden te vinden. Om te kijken wat hij nodig heeft. Niet alleen nu, maar ook later.
Meer lezen van Deborah en haar weg in het moederschap? Je leest haar andere columns hier.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Over babynamen valt natuurlijk niet te twisten. Toch moest Defano Holwijn even met zijn ogen knipperen toen hij een geboortebord voor een pasgeboren jongetje zag.