Mariëtte Middelbeek is auteur en columnist en mamavlogger voor Kek Mama. Samen met haar man Erik heeft ze zoon Casper en dochter Nora.
“Waar liggen mijn schaatsen?” vroeg Casper onlangs, de herfst was amper aangebroken. Ik antwoordde met mijn favoriete respons als ik geen idee heb – “Ergens” – en Casper diepte even later zowaar twee kinderschaatsen op uit een kast. Verstelbaar, gelukkig, want de schoenmaat 30 van toen we ze kochten heeft hij niet meer. In de tussentijd hebben ze stof liggen verzamelen, aangezien er geen ijs was om ze te gebruiken.
Nu was er hilariteit alom, want Casper trok ze onmiddellijk aan en kluunde zo een rondje door de tuin. Daarna bestelde hij sneeuw bij mij, want dat leek hem er wel gezellig bij.
Lees ook
‘Van treuzelende kinderen word ik niet alleen ongeduldig, maar ook gewoon boos’ >
Mij ook. Ik heb nooit veel enthousiasme voor de winter kunnen opbrengen (ik druk me hier zacht uit), maar dit jaar is er iets veranderd. Ik zou willen dat het weer eens zo hard zou sneeuwen dat we ’s ochtends krakend over die witte deken naar school kunnen lopen en ik de Anton Pieck-achtige opwinding op de gezichtjes van mijn kinderen kan zien. Ik romantiseer de winter hier volledig en laat voor het gemak mijn bevroren tenen weg, maar dit is een jeugdherinnering waar ik blij van word en die ik mijn kinderen ook gun.
Maar dat is het probleem: Anton Pieck lijkt geschiedenisles geworden, in plaats daarvan zitten we met regenachtige wintermaanden waarin het vier graden is en de lucht erg veel tinten grijs vertoont.
Of zo’n kledderige modderbende áls er al eens een verdwaalde natte sneeuwvlok naar beneden komt. Er is deze winter al veel anders dan anders. De intocht moeten we skippen, hoe de kerstgezelligheid eruitziet is nog maar de vraag, en zo sneuvelen de hoogtepunten een voor een. Het is zinloos om daarover te klagen, maar jammer is het wel.
En dus hoop ik ter compensatie op wekenlang min twaalf, bergen sneeuw (we kunnen toch nergens naartoe), urenlang schaatsen en liters warme chocolademelk. Dat zijn grote uitspraken voor een notoire winterhater als ik, maar het zijn dan ook vreemde tijden. Zo vreemd, dat ik zelfs bereid ben mijn bevroren tenen voor lief te nemen.
Deze column staat in Kek Mama 15-2020.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]