Mariëtte Middelbeek is auteur en columnist en mamavlogger voor Kek Mama. Samen met haar man Erik heeft ze zoon Casper en dochter Nora.
Ik wil mezelf natuurlijk niet tot wetenschapper bombarderen, maar ik denk dat ik waterdicht heb aangetoond dat treuzelen een eigenschap is die niet genetisch bepaald is. Niet alleen ben ik geen treuzelaar, ik heb zelfs een uitgesproken allergie voor traagheid, slenteren en slow motion.
Mijn kinderen hebben het gen wel. Het treuzelgen. Het is de hele dag door actief, maar kent een hoogtepunt in de ochtend, vlak voor de school begint. Dan leidt het gen ertoe dat het aantrekken van een sok vijf minuten duurt, een schoen het dubbele en het leeglepelen van een bakje yoghurt is een project van minstens twintig minuten. Tijd die er niet is, aangezien ik er niet voor voel de wekker voor 6.30 uur te laten afgaan.
En zo komt het dat wij de meeste dagen in looppas naar school gaan, terwijl ik militaire aanmoedigingen roep als: “Jongens, loop nou eens doorrrrr, we komen te laahaaat!” Ergens in mijn hoofd zit dan een stemmetje dat zegt: “Kijk, dit is Mariëtte, als de gezellige moeder die ze zou worden.” Maar dat treuzelen, dat doet iets met mij. Een beetje een rode lap versus stier situatie. Ik word niet alleen ongeduldig, ik word tot schreeuwen aan toe boos. Kan het gewoon niet aanzien, die voet waar na drie minuten dan een halve sok aan bungelt.
De eigenaar van de voet is intussen allang afgeleid door het bouwen van een legokasteel en dan roep ik toch altijd weer: “Kom maar hier, ik doe het wel!” (De sok, niet de lego.) Nora regelt haar zaken het liefst zelf en gaat dan stoïcijns door met slow motion aankleden, maar Casper laat zich dergelijke hulp maar al te graag aanleunen.
Lees ook
‘Het belonen van je kind werkt, al eten we wel opvallend vaak pannenkoeken’ >
Iemand zei: je moet het gewoon in de soep laten lopen. Dus op tijd naar school gaan, maar dan in de staat waarin ze zich op dat moment bevinden. Is dat met één schoen, dan is dat zo. Maar dat vind ik gek. “Hallo juf, ja sorry dat ze op sokken lopen, maar we zitten even in een leerproces.”
Bovendien zouden mijn kinderen het een hilarisch experiment vinden en nog verder gaan vertragen, zodat ze in hun onderbroek naar school mogen. Dan verkies ik toch liever mijn militaire aanmoedigingen en het risico dat ik mijn zoon tot zijn 24e zijn sokken moet helpen aantrekken. Misschien heb ik tegen die tijd vanzelf een treuzelgen gekweekt.
Deze column staat in Kek Mama 14-2020.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Officieel krijg je bij Albert Heijn bij iedere 15 euro aan boodschappen een Diskey. Onofficieel heeft deze moeder van twee inmiddels haar eigen spaarsysteem ontwikkeld. En ja, daar krijgt ze iedere keer weer klamme handjes van.
