Kek Mama columnist en vader Jan Heemskerk spaart ons niet, en zichzelf nog minder. Hij legt het ons nog één keer uit. Deze maand: dochters.
Zoals jullie weten ben ik de trotse vader van drie zoons. En moet ik het dus doen zonder dochters. Zo is het leven. Als ze maar gezond zijn, zeg ik altijd. Desondanks: veel mensen vinden dat zielig voor mij, ik schijn heel wat te missen. Maar ik heb er persoonlijk niet zo’n last van dat ik geen dochters heb. Mevrouw Heemskerk wel een beetje. Die doet nog weleens leentjebuur bij vrienden, om hier en daar wat dochters te knuffelen, te vlechten en andere meisjesdingen mee te doen. Mijn vrouw, die had nog wel een dochter willen hebben. Ik denk: vooral om dingen voor te kopen. Kleren en spulletjes. Gedoetjes en rommeltjes. Dat je voelt: hadden wij een dochter gehad, waren we allang aan de bedelstaf. Ik zit er dus niet zo mee. Dat ik geen dochters heb. Ik zie er verder ook de aardigheid niet zo van, om eerlijk te zijn. Ik bedoel: ik heb niks tegen meisjes. Heus niet.
Ik constateer alleen dat het minivrouwen zijn, met minivrouwenstreken. Zo kunnen ze heel goed gemene dingen over andere meisjes zeggen. Nuffig hun neusje ophalen. Schril schreeuwen en stampvoetend huilen. Dat soort dingetjes. Emotionele dingetjes. Hysterische dingetjes. Jongens zijn ook niet alles, hoor, maar ze zijn in elk geval overzichtelijk. Het zijn minimannen: simpele wezens met grove emoties (boos, blij, verdrietig) die gemakkelijk zijn te managen (“Ben je verdrietig, jongen?” “Ja, pap.” “Zakje chips?” “Ja!”). Jongens doen wat je zegt, en zo niet, doen ze na enig opvoedkundig geweld alsnog wat je zegt. En dragen je dan geen kwaad hart toe, want ze hadden erom gevraagd. Jongens zijn de top, qua kinderen.
Ik vraag dan ook weleens aan die vaders van dochters: “Wat is er precies zo leuk aan dochters?” Want ik ben van goede wil en wil me graag laten overtuigen. “Dat valt niet uit te leggen”, zeggen ze dan. “Dat moet je meemaken. De liefde van een dochter voor haar vader laat zich met niets vergelijken, zo mooi. Je weet niet wat je mist.” Het meest concrete dat ik er ooit heb kunnen uitsleuren is: ze doen zo goed hun best op school. Ik hoorde van de week mevrouw Heemskerk onze jongste zoon uitleggen waarom hij de disco op zeilkamp nu nog stom vindt, maar over een paar jaar niet meer, want: “Dan heb je belangstelling voor meisjes”.
Hij keek er bedenkelijk bij, alsof hij zich zoiets belachelijks niet kon voorstellen. Maar zijn moeder heeft gelijk: zijn broers moesten op die leeftijd ook niets van meisjes weten, maar hebben allebei inmiddels vaste verkering. En ik? Ik vind het heel gezellig dat ik schoondochters heb. Want die zijn niet mijn zorg, maar die van mijn zoons. En die van hun vaders. De arme drommels.
Jan Heemskerk (53) is radiopresentator en tv-maker, theaterkneus en boekenschrijver, maar eerst en vooral vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Je mag hem natuurlijk altijd mailen: jan@kekmama.nl
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
