Beeld: Ima afscheidszorg/ Ruth van den IJssel
Vorig jaar augustus eindigde de zwangerschap van journalistenstel Jop de Vrieze en Zvezdana Vukojevic in de doodgeboorte van hun zoon Mikki. Niemand wist waarom. Jop en Zvezdana besloten het uit te zoeken en schreven er een artikel over.
Dat artikel heeft nu de AAAS Kavli Science Journalism Award gewonnen, de meest prestigieuze internationale prijs voor wetenschapsjournalistiek. Het stel won de Gold Award in de categorie dagblad. Een bijzondere prestatie, want er waren ruim duizend inzendingen uit 54 landen.
Jop en Zvezdana deden ruim een half jaar research naar de dood van hun zoon. Aanvankelijk deden ze dat alleen om beter te kunnen begrijpen wat er nu precies was misgegaan. Naarmate het onderzoek vorderde, zagen zij dat dit verhaal groter was dan de dood van hun zoon. Uiteindelijk gebruikten ze gesprekken met hun eigen zorgverleners, informatie van tientallen bronnen, wetenschappelijke publicaties, rapporten en interne documenten om het stuk te schrijven.
Eén van de juryleden noemde het ‘een prachtig, hartverscheurend en ontroerend verhaal over een zeer belangrijk onderwerp’. Naar aanleiding van het artikel zijn Kamervragen gesteld. Ook kwamen er heel veel reacties van gynaecologen, verloskundigen, kinderartsen, maar ook van ouders die zelf ook zoiets meemaakten. Het was een lange weg. Zvezdana zei in die tijd tegen Jop: ‘Of we zijn gek, of we winnen prijzen.’
Naast de prijs is er meer goed nieuws voor Jop en Zvezdana. Zij verwachten opnieuw een kindje. Hoe dat loopt, vertellen ze in een bijzondere serie verhalen die ze maken voor Reporters Online.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
