Beeld: Shutterstock
Elke woensdag vertelt een leerkracht aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Agnes (34) geeft les aan groep 7.
Dinsdagmiddag, het stadhuis. Ik zit met 29 kinderen van groep zeven voor de gemeenteraad van ons stadje. We hebben allemaal een ukelele op schoot. De bedoeling is dat we de raadsvergadering muzikaal omlijsten. Leerling Maarten (10) dirigeert ons. Hij slaat de maat, geeft de toon aan, zet de liedjes in.
Het idee een ukelele-band te vormen met mijn klas kreeg ik toen ik op een middag zat te pingelen op mijn gitaar. Als kind ben ik mijn bescheiden muziekcarrière begonnen met een ukelele. Zo’n ding is makkelijk te bedienen. Dat moeten mijn leerlingen ook kunnen, bedacht ik me. Nog een voordeel van ukeleles: ze zijn goedkoop. Ik ging naar de plaatselijke muziekinstrumentenwinkel en vroeg of ik korting kon krijgen als ik 29 ukeleles bestelde. Dat kon, ze waren twee tientjes per stuk. Toen peilde ik bij de ouders of ze bereid waren het bedrag te betalen. Iedereen vond het leuk. Op Maartens moeder Deirdre na, die in de bijstand zit. Zij heeft het geld niet. Daarom heb ik Maarten mijn ukelele gegeven. Ik kocht zelf een nieuwe. Meteen zag ik een extra voordeel: dure muzieklessen kan Deirdre niet betalen. Nu kon Maarten een instrument leren bespelen.
Lees ook – De juf: ‘Thijs (12) hangt de clown uit in de klas’ >
De eerste ukelele-les herinner ik me nog levendig: ik leerde de kinderen Vader Jacob, het eenvoudigste nummer dat er bestaat. Met het D-akkoord ben je er al. De leerlingen keken ingespannen naar de hand waarmee ik het akkoord voordeed. Mijn hand was hun muziekboek. Ze vonden het allemaal best moeilijk. Behalve Maarten. Hij speelde in één keer na wat ik voorspeelde. Op het gehoor. Hij keek niet eens naar mijn hand. Ik stond paf. Toen we gingen zingen klonk zijn stem loepzuiver boven al het lieve gemurmel van de rest uit. Ik voelde me net een jurylid bij The Voice dat een talent ontdekt. Ik liet hem meteen voor de klas komen om de andere kinderen voor te doen hoe het moest. Hij straalde.
Maarten was altijd een onopvallend kind, zo stil als een muis. Hij werd steevast als laatste gekozen bij het voetballen. Maar sinds die eerste ukelele-les is zijn status drastisch verhoogd. Vanuit mijn raam in het klaslokaal zag ik dat er in de pauze ineens andere kinderen om hem heen dromden. Tegenwoordig wordt hij met voetbal als een van de eersten gekozen. Ik geef hem sindsdien privé-muziekles. Hij is de ijverigste leerling die er bestaat. We zijn inmiddels toe aan de gitaar. Ik heb hem weer een oude van mezelf gegeven.
En nu zitten we hier dus bij de gemeenteraad. Op uitnodiging van mijn vriendin Yvonne, raadslid voor D66. Na afloop nemen we een staande ovatie in ontvangst. Voor één keer zijn alle gemeenteraadsleden het met elkaar eens. Maarten wordt een grote in het vak, dat voorspel ik. In stilte droom ik ervan dat hij de Nederlandse Muziekprijs wint. En dat hij dan in zijn dankspeech zijn oude juf Agnes memoreert. Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan. Meer verhalen van De juf? Lees hier de eerdere afleveringen.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.