Elke maand vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal de mis ging.
Cindy (36) is alleenstaande moeder van Domi (9) en Justine (4): “Het is nu al meer dan drie jaar geleden en nog steeds kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan als ik eraan terugdenk…
Woensdagochtend was het, een uurtje of 10. Ik had Domi net naar school gebracht en terwijl ik in de keuken alle vaat van de ochtendspits wegwerkte en Justine op het speelkleed rommelde, piepte de droger. Met baby en al liep ik naar boven: doordat we traphekjes hadden, kon zij vrolijk over de bovenverdieping kruipen en ik in alle rust de was opvouwen.
Kortom, een doodnormale ochtend. Tot ik na nog geen twee minuten een oorverdovende klap hoorde, gevolgd door enkele bonken en luid gehuil. Ik wist meteen: dit is foute boel. En ja hoor, daar lag mijn kleine Justine, schreeuwend onderaan de trap. Het bloed stroomde uit haar mond.
Vanaf dat moment ging alles in een waas aan me voorbij. Ik begon te hyperventileren, tilde Justine op en rende in paniek naar mijn buurvrouw, die wonderbaarlijk genoeg thuis was en samen met mij naar de spoedeisende hulp racete. Pas toen we op de parkeerplaats van het ziekenhuis aankwamen, werd Justine rustiger. Maar het bloeden was nog niet gestopt.
Gelukkig stelde de arts ons al na een paar korte checks gerust: dat Justine meteen begon met huilen en niet hoefde over te geven, was een goed teken. En het bloed uit haar mond? Dat kwam van haar twee ondertandjes die ze door de val was kwijtgeraakt. Ik moest haar om de 1 à 2 uur wakker maken ’s nachts en goed in de gaten houden of ze niet suffer werd – that’s it.
Eenmaal thuis voelde ik me de slechtste moeder ooit, want hoe kon het toch dat ik het traphekje niet goed had dichtgedaan? Maar terwijl ík nog aan het bijkomen was van de akelige ochtend, kroop Justine alweer vrolijk rond.
Ook na een nacht om het uur wekken bleek dat ze, behalve het verliezen van haar ondertandjes, niets aan de val had overgehouden. Maar het traphekje in alle haast vergeten? Dat is mij natuurlijk nooit meer overkomen.”
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Bo (31), die na een spontaan speeltuinbezoekje een opmerkelijk betaalverzoek kreeg.
Een oppasdag hier, een tas met kleertjes daar en ondertussen nog even vertellen hoe zij het vroeger deden: opa en oma spelen bij veel gezinnen een belangrijke rol. Toch zit niet iedere ouder op hun bemoeienis te wachten.
Chiara, moeder van Joah (nét 1 jaar) en redacteur bij Kek Mama, speurt samen met haar man Dan naar de perfecte balans tussen (zelf)liefde en luiers.
