Beeld: Michelle Pfaff
Sanne Akkerman is bekend van haar sketchvideo’s op haar Instagramkanaal @laviesanne. Ze is moeder van James (11), Isé (7) en Amélie (4).
Mijn gen Alpha-zoon van elf heeft geen telefoon. Daarmee is hij officieel voorbij de leeftijd waarop ík er eentje kreeg, want ik was elf toen ik mijn eerste mobiel had. Dat was zo’n baksteen, een Alcatel, waar je alleen mee kon bellen, sms’en, een frontje verwisselen. Wat voor mij tevens als statussymbool voelde wanneer ik hem in mijn handtasje liet glijden. Ja, met die telefoon hoorde ik erbij.
In James’ klas heeft inmiddels iedereen een telefoon. Niet bijna iedereen. Nee: iedereen. Inclusief kinderen die hun veter nog niet zelfstandig kunnen strikken, maar wél moeiteloos drie sociale media beheren, een Snapstreak onderhouden en exact weten wanneer hun schermtijd is afgelopen, tot op de seconde nauwkeurig. Mijn man en ik vinden het alleen simpelweg nog niet nodig. En we zijn heus geen anti-telefoonactivisten, ik bedoel, we hebben er zelf twee. Daar kijken we gemiddeld eens in het kwartier op, om te checken of er misschien iets belangrijks is gebeurd.
Maar alle onderzoeken, en dat zijn er inmiddels echt veel, zeggen zo’n beetje hetzelfde: smartphones onder de 14 zijn niet zo’n goed idee. Slecht voor concentratie, slaap, mentale gezondheid, sociale vaardigheden, noem maar wat. Eigenlijk allesbehalve je duimspieren. Dus ja, rationeel gezien is de keuze makkelijk. Want ik snap het heus. Als kinderen lang moeten fietsen. Als ze alleen thuis zijn. Als je ze even snel wilt bereiken. Een mobiel is handig. Praktisch. Efficiënt.
Maar op dit moment zie ik vooral de nadelen. En eerlijk: als ik hem écht moet bereiken, kan dat via zijn GPS-horloge. Dat horloge dat hij overigens meestal vergeet om te doen, waardoor het nut ervan vooral theoretisch is.
Het mooie – of zorgwekkende – is: James heeft er nog geen enkele keer om gevraagd. Niet één keer. Ik vermoed dat dit twee dingen betekent:
Onze kinderen hebben wel een tablet. Ik zeg dit er altijd snel bij, want ik moet nou ook niet doen alsof we helemaal volledig schermvrij leven ergens in een hutje op de hei. Ze mogen erop tussen 17.00 en 18.00 uur doordeweeks en in het weekend ook ’s ochtends.
Soms voel ik me schuldig. Als hij terloops noemt dat er dingen zijn besproken in de groepsapp van de klas. Of wanneer hij zegt dat hij de enige is zonder mobiel. Dan gaat er toch even door me heen: maak ik hem geen outsider zo?
En soms voel ik me juist trots. Omdat hij zich nog kan vervelen. Omdat hij buitenspeelt. Omdat hij geen druk voelt van TikToks plaatsen of punten halen op Snapchat. Maar als hij straks wél een telefoon krijgt, hoop ik dat hij later zal zeggen: “Dank je mam, dat je me zo lang mogelijk offline hield.”
Deze column van Sanne las je eerder in Kek Mama Next Generation. Meer columns van Sanne lezen? Je vindt ze allemaal hier.
Opa’s en oma’ kunnen een heerlijke extra laag liefde en koekjes toevoegen aan het leven van je kind. Of… net dat beetje chaos, bemoeienis of verwarring brengen waar je als ouder niet altijd op zit te wachten.
Veel mensen denken bij een goede opvoeding meteen aan liefde, aandacht of de juiste middelen. Maar uit nieuw onderzoek van Harvard University komt een andere factor naar voren die opvallend veel invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen.
Fantastisch babynieuws! Jennifer Hoffman is bevallen van een dochtertje. Op Instagram deelt de 45-jarige actrice de eerste foto van het meisje en laat ze weten dat hun gezin nu compleet voelt.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: we zijn toch allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Romée en Johnny.
Je ligt elke maand krom om wat spaargeld opzij te zetten voor je kinderen, blijkt je vriend die centjes op te maken aan pokeren.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.