Yolanthe: ‘Xess is al bezig met ondernemen. Hij laat ChatGPT hele pitches schrijven’

Yolanthe Cabau Fotografie: Mark Groeneveld
Yolanthe Cabau
Yolanthe Cabau
Leestijd: 3 minuten

Yolanthe Cabau woont met zoon Xess (10) in Los Angeles. In deze column deelt ze haar ervaringen als single moeder en carrièrevrouw.

Lees verder onder de advertentie

Soms kijk ik naar Xess en denk ik: oké… jij bent officieel uit een andere tijdlijn gevallen.

Laatst waren we samen aan het hiken in het bos. Xess vond een plant en wist zeker dat het eetbaar was. De beschermde moeder in mij zei meteen dat ik dat niet zeker wist. Wat doe je dan? Ik ben opgegroeid met “pak de encyclopedie maar” en hij groeit op met: “Mam, vraag het even aan ChatGPT.” En het enge is: hij had nog gelijk ook. Eén zin intikken, mij aankijken met die blik van ‘zie je wel’, en weglopen alsof hij net een TEDTalk heeft gegeven. Tien jaar oud. Tien.

Lees verder onder de advertentie

Wat ik zo mooi vind aan Xess, is dat hij alles wil snappen. Niet alleen het antwoord, maar ook het waarom. Het grotere plaatje. De bedoeling. Zijn hoofd werkt snel, maar zijn hart werkt nog sneller. En hij is bezig met ondernemen. Ja, echt.

Pitches als volleerd zakenman

Dan komt hij ineens aanlopen met: “Mam, ik heb een idee.” En dat is nooit zomaar een ideetje. Het is een plan. Met een naam. Een concept. Een logo. Een doelgroep. Een uitleg alsof hij al jaren pitches doet in vergaderruimtes. In het Amerikaans, omdat hij in LA opgroeit, maar hij schakelt net zo makkelijk naar het Nederlands. Soms lees ik wat hij heeft geschreven en denk ik oprecht: dit klinkt alsof een volwassen zakenman die al jaren in het vak zit.

Lees verder onder de advertentie

Niet omdat het perfect moet zijn, maar omdat het zó puur uit hem komt. De eerste vonk is altijd van Xess. Hij voelt iets, ziet iets en denkt: dit kan leuker, beter, slimmer, liever. En dan duikt hij erin. Helemaal. Hij wil het snappen, bouwen, uitwerken, afmaken.

Ja, natuurlijk helpt AI. Dat had ik vroeger niet. Ik had een schrift, een gum en een moeder die zei: “kind, ga even buiten spelen.” Hij heeft tools waar wij alleen maar van konden dromen. En dat maakt alles anders.

Wat een geluk

Maar AI kan je helpen met woorden en structuur. Het kan je niet geven wat hij al heeft: die fantasie, die spark, die drang. Die creativiteit en openheid. Xess staat zó open voor alles. Nieuwe ideeën, nieuwe mensen, nieuwe inzichten. Zijn generatie voelt soms als een licht dat hier móést komen. Alsof ze ons iets terug komen leren: zachter zijn, echter zijn. Meer hart. Minder pantser.

Lees verder onder de advertentie

En dan besef ik: opvoeden is niet dat ik hem moet terugtrekken naar mijn jeugd. Het is dat ik hem mag begeleiden in de zijne. Met grenzen en veiligheid, ja. Maar ook met ruimte. Zodat hij zijn eigen koers durft te varen, zonder zichzelf kwijt te raken.

En ’s avonds eten we de door hem gevonden plantjes door de pasta. Dan zit ik tegenover hem en denk ik alleen maar: wauw. Wat een geluk dat ik jou mag zien worden wie je bent.

Deze column las je eerder in Kek Mama Next Generation. Meer columns van Yolanthe lees je hier.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail