Fotografie: Mark Groeneveld
Yolanthe Cabau woont met zoon Xess (10) in Los Angeles. In deze column deelt ze haar ervaringen als single moeder en carrièrevrouw.
Soms kijk ik naar Xess en denk ik: oké… jij bent officieel uit een andere tijdlijn gevallen.
Laatst waren we samen aan het hiken in het bos. Xess vond een plant en wist zeker dat het eetbaar was. De beschermde moeder in mij zei meteen dat ik dat niet zeker wist. Wat doe je dan? Ik ben opgegroeid met “pak de encyclopedie maar” en hij groeit op met: “Mam, vraag het even aan ChatGPT.” En het enge is: hij had nog gelijk ook. Eén zin intikken, mij aankijken met die blik van ‘zie je wel’, en weglopen alsof hij net een TEDTalk heeft gegeven. Tien jaar oud. Tien.
Wat ik zo mooi vind aan Xess, is dat hij alles wil snappen. Niet alleen het antwoord, maar ook het waarom. Het grotere plaatje. De bedoeling. Zijn hoofd werkt snel, maar zijn hart werkt nog sneller. En hij is bezig met ondernemen. Ja, echt.
Dan komt hij ineens aanlopen met: “Mam, ik heb een idee.” En dat is nooit zomaar een ideetje. Het is een plan. Met een naam. Een concept. Een logo. Een doelgroep. Een uitleg alsof hij al jaren pitches doet in vergaderruimtes. In het Amerikaans, omdat hij in LA opgroeit, maar hij schakelt net zo makkelijk naar het Nederlands. Soms lees ik wat hij heeft geschreven en denk ik oprecht: dit klinkt alsof een volwassen zakenman die al jaren in het vak zit.
Niet omdat het perfect moet zijn, maar omdat het zó puur uit hem komt. De eerste vonk is altijd van Xess. Hij voelt iets, ziet iets en denkt: dit kan leuker, beter, slimmer, liever. En dan duikt hij erin. Helemaal. Hij wil het snappen, bouwen, uitwerken, afmaken.
Ja, natuurlijk helpt AI. Dat had ik vroeger niet. Ik had een schrift, een gum en een moeder die zei: “kind, ga even buiten spelen.” Hij heeft tools waar wij alleen maar van konden dromen. En dat maakt alles anders.
Maar AI kan je helpen met woorden en structuur. Het kan je niet geven wat hij al heeft: die fantasie, die spark, die drang. Die creativiteit en openheid. Xess staat zó open voor alles. Nieuwe ideeën, nieuwe mensen, nieuwe inzichten. Zijn generatie voelt soms als een licht dat hier móést komen. Alsof ze ons iets terug komen leren: zachter zijn, echter zijn. Meer hart. Minder pantser.
En dan besef ik: opvoeden is niet dat ik hem moet terugtrekken naar mijn jeugd. Het is dat ik hem mag begeleiden in de zijne. Met grenzen en veiligheid, ja. Maar ook met ruimte. Zodat hij zijn eigen koers durft te varen, zonder zichzelf kwijt te raken.
En ’s avonds eten we de door hem gevonden plantjes door de pasta. Dan zit ik tegenover hem en denk ik alleen maar: wauw. Wat een geluk dat ik jou mag zien worden wie je bent.
Deze column las je eerder in Kek Mama Next Generation. Meer columns van Yolanthe lees je hier.
Een nieuwe liefde vinden is nog niet zo eenvoudig, zeker als je precies weet wat je zoekt. Monique Westenberg zoekt een nieuwe liefde en krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek: haar vriendin gaat op Instagram op zoek naar een geschikte man voor haar.
Bij opa en oma gelden soms heel andere regels dan thuis. Geen tablet aan tafel, gewoon buiten spelen en netjes ‘dank je wel’ zeggen. Misschien vind je sommige gewoontes een tikje ouderwets, maar ze kunnen juist verrassend goed zijn voor je kind.
Video
Je houdt zielsveel van je kind. Je knuffelt, troost en probeert er altijd voor hem of haar te zijn. Toch kan het gebeuren dat je kind zich niet helemaal begrepen voelt, ook als je het beste met hem of haar voorhebt. Want liefde geven en emoties begrijpen zijn twee verschillende dingen. Soms zie je pas […]
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Video
Een dag op het water en samen barbecueën: voor de familie Kroes zijn het de momenten waarop ze het liefst allemaal bij elkaar zijn. Maar in de eerste aflevering van De Kroesjes: Viva Familia ontbreekt dochter Sue (24).
Valerie is banketbakker en maakt de mooiste taarten. Toen haar zus haar vroeg of ze een taart wilde maken voor haar neefje, zei ze natuurlijk ja. Alleen kwam die taart niet heelhuids aan op het feestje.
