Fotografie: Mark Groeneveld
Yolanthe Cabau woont met zoon Xess (10) in Los Angeles. In deze column deelt ze haar ervaringen als single moeder en carrièrevrouw.
Soms kijk ik naar Xess en denk ik: oké… jij bent officieel uit een andere tijdlijn gevallen.
Laatst waren we samen aan het hiken in het bos. Xess vond een plant en wist zeker dat het eetbaar was. De beschermde moeder in mij zei meteen dat ik dat niet zeker wist. Wat doe je dan? Ik ben opgegroeid met “pak de encyclopedie maar” en hij groeit op met: “Mam, vraag het even aan ChatGPT.” En het enge is: hij had nog gelijk ook. Eén zin intikken, mij aankijken met die blik van ‘zie je wel’, en weglopen alsof hij net een TEDTalk heeft gegeven. Tien jaar oud. Tien.
Wat ik zo mooi vind aan Xess, is dat hij alles wil snappen. Niet alleen het antwoord, maar ook het waarom. Het grotere plaatje. De bedoeling. Zijn hoofd werkt snel, maar zijn hart werkt nog sneller. En hij is bezig met ondernemen. Ja, echt.
Dan komt hij ineens aanlopen met: “Mam, ik heb een idee.” En dat is nooit zomaar een ideetje. Het is een plan. Met een naam. Een concept. Een logo. Een doelgroep. Een uitleg alsof hij al jaren pitches doet in vergaderruimtes. In het Amerikaans, omdat hij in LA opgroeit, maar hij schakelt net zo makkelijk naar het Nederlands. Soms lees ik wat hij heeft geschreven en denk ik oprecht: dit klinkt alsof een volwassen zakenman die al jaren in het vak zit.
Niet omdat het perfect moet zijn, maar omdat het zó puur uit hem komt. De eerste vonk is altijd van Xess. Hij voelt iets, ziet iets en denkt: dit kan leuker, beter, slimmer, liever. En dan duikt hij erin. Helemaal. Hij wil het snappen, bouwen, uitwerken, afmaken.
Ja, natuurlijk helpt AI. Dat had ik vroeger niet. Ik had een schrift, een gum en een moeder die zei: “kind, ga even buiten spelen.” Hij heeft tools waar wij alleen maar van konden dromen. En dat maakt alles anders.
Maar AI kan je helpen met woorden en structuur. Het kan je niet geven wat hij al heeft: die fantasie, die spark, die drang. Die creativiteit en openheid. Xess staat zó open voor alles. Nieuwe ideeën, nieuwe mensen, nieuwe inzichten. Zijn generatie voelt soms als een licht dat hier móést komen. Alsof ze ons iets terug komen leren: zachter zijn, echter zijn. Meer hart. Minder pantser.
En dan besef ik: opvoeden is niet dat ik hem moet terugtrekken naar mijn jeugd. Het is dat ik hem mag begeleiden in de zijne. Met grenzen en veiligheid, ja. Maar ook met ruimte. Zodat hij zijn eigen koers durft te varen, zonder zichzelf kwijt te raken.
En ’s avonds eten we de door hem gevonden plantjes door de pasta. Dan zit ik tegenover hem en denk ik alleen maar: wauw. Wat een geluk dat ik jou mag zien worden wie je bent.
Deze column las je eerder in Kek Mama Next Generation. Meer columns van Yolanthe lees je hier.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Sommige situaties staan simpelweg niet in het grote handboek der opvoeding. Zoals betrapt worden op een moment dat absoluut niet voor kinderogen bedoeld was. En dan ook nog een bloedserieuze vraag krijgen die zó onschuldig is, dat je niet weet of je door de grond wilt zakken of keihard moet lachen.
