Getty
Iedere editie vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging.
Maartje, moeder van Catya (6) en samen met Louis, had grootse opvoedkundige plannen: “Catya was net jarig geweest en het huis leek wel een speelgoedwinkel. Poppen, puzzels, knuffels… alles wat piept, praat en glittert lag kriskras door elkaar. Ik vond het een uitgelezen moment voor de levensles: krijgen is leuk, maar geven is ook belangrijk.
Toen haar vriendinnetje die middag na een logeerpartij vertrok, stelde ik voor om samen speelgoed uit te zoeken voor het asielzoekerscentrum om de hoek: ‘Spullen waar je niet meer mee speelt, kunnen andere kinderen blij maken.’ Catya knikte ernstig. Tijdens het sorteren ontstonden er drie stapels: houden, weggeven en weg ermee. In die laatste belandde ook een knuffelkonijn dat eruit zag alsof het een zwaar leven achter de rug had. Eén oor half los, vacht vaag grijzig, geur niet nader te duiden. Ik herkende ‘m niet. Catya ook niet. Conclusie: niemand zou deze knuffel missen. Hop, in de zak. Die zak ging daarna linea recta de ondergrondse container in.
Nog geen uur later ging mijn telefoon. Het was de moeder van het logeetje. Of we de lievelingsknuffel van Sophie hadden gevonden? Die was ze bij ons vergeten. Het meisje was ontroostbaar en kon écht niet slapen zonder. Ze hing al met één been in de auto om ‘m op te halen.
Ik legde meteen de link met het aftandse konijn dat nu ergens diep onder de grond lag, tussen etensresten en poepluiers. Paniek! Na een wanhopige oproep in de lokale Facebookgroep meldde zich iemand met een sleutel voor de zijkant van de container. Ik had goede hoop, tot bleek dat de bak net was geleegd. De zak lag helemaal onderin. Mijn hoofd draaide overuren: hengelen met een touw en haak? Mezelf met gevaar voor eigen leven in een ondergrondse containter laten afzakken? De brandweer bellen? Vuilnismannen opwachten en smeken om de zakken op straat leeg te gooien? Ik had er alles voor over om niet voor eeuwig te moeten leven met het schuldgevoel dat ik de lievelingsknuffel van een kind naar de vuilstort had verbannen.
Uiteindelijk betaalde ik de buurjongen flinke knaken om samen twee lange metalen harken aan elkaar te tapen. Terwijl hij met een zaklamp scheen, hing ik half in de container. Twintig minuten gevloek, een puber die er geen zin meer in had en bloed dat naar mijn hoofd steeg later, viste ik – wonder boven wonder – dat oude konijn omhoog. Ik hoop dat Sophie die nacht lekker heeft geslapen, want ik heb er zelf nog maandenlang nachtmerries van gehad.”
Je las dit artikel eerder in editie 1 van 2026
Eerder vertelde een moeder dat ze de zwemles van haar dochter was vergeten. Je leest het hier.
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Wie rond de eeuwwisseling een kind kreeg, koos vaak voor namen die overal opdoken: op schoolpleinen, in televisieseries en zelfs in de hitlijsten.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
