Getty
Iedere editie vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging.
Maartje, moeder van Catya (6) en samen met Louis, had grootse opvoedkundige plannen: “Catya was net jarig geweest en het huis leek wel een speelgoedwinkel. Poppen, puzzels, knuffels… alles wat piept, praat en glittert lag kriskras door elkaar. Ik vond het een uitgelezen moment voor de levensles: krijgen is leuk, maar geven is ook belangrijk.
Toen haar vriendinnetje die middag na een logeerpartij vertrok, stelde ik voor om samen speelgoed uit te zoeken voor het asielzoekerscentrum om de hoek: ‘Spullen waar je niet meer mee speelt, kunnen andere kinderen blij maken.’ Catya knikte ernstig. Tijdens het sorteren ontstonden er drie stapels: houden, weggeven en weg ermee. In die laatste belandde ook een knuffelkonijn dat eruit zag alsof het een zwaar leven achter de rug had. Eén oor half los, vacht vaag grijzig, geur niet nader te duiden. Ik herkende ‘m niet. Catya ook niet. Conclusie: niemand zou deze knuffel missen. Hop, in de zak. Die zak ging daarna linea recta de ondergrondse container in.
Nog geen uur later ging mijn telefoon. Het was de moeder van het logeetje. Of we de lievelingsknuffel van Sophie hadden gevonden? Die was ze bij ons vergeten. Het meisje was ontroostbaar en kon écht niet slapen zonder. Ze hing al met één been in de auto om ‘m op te halen.
Ik legde meteen de link met het aftandse konijn dat nu ergens diep onder de grond lag, tussen etensresten en poepluiers. Paniek! Na een wanhopige oproep in de lokale Facebookgroep meldde zich iemand met een sleutel voor de zijkant van de container. Ik had goede hoop, tot bleek dat de bak net was geleegd. De zak lag helemaal onderin. Mijn hoofd draaide overuren: hengelen met een touw en haak? Mezelf met gevaar voor eigen leven in een ondergrondse containter laten afzakken? De brandweer bellen? Vuilnismannen opwachten en smeken om de zakken op straat leeg te gooien? Ik had er alles voor over om niet voor eeuwig te moeten leven met het schuldgevoel dat ik de lievelingsknuffel van een kind naar de vuilstort had verbannen.
Uiteindelijk betaalde ik de buurjongen flinke knaken om samen twee lange metalen harken aan elkaar te tapen. Terwijl hij met een zaklamp scheen, hing ik half in de container. Twintig minuten gevloek, een puber die er geen zin meer in had en bloed dat naar mijn hoofd steeg later, viste ik – wonder boven wonder – dat oude konijn omhoog. Ik hoop dat Sophie die nacht lekker heeft geslapen, want ik heb er zelf nog maandenlang nachtmerries van gehad.”
Je las dit artikel eerder in editie 1 van 2026
Eerder vertelde een moeder dat ze de zwemles van haar dochter was vergeten. Je leest het hier.
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!
Opa’s en oma’ kunnen een heerlijke extra laag liefde en koekjes toevoegen aan het leven van je kind. Of… net dat beetje chaos, bemoeienis of verwarring brengen waar je als ouder niet altijd op zit te wachten.
Veel mensen denken bij een goede opvoeding meteen aan liefde, aandacht of de juiste middelen. Maar uit nieuw onderzoek van Harvard University komt een andere factor naar voren die opvallend veel invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen.
Fantastisch babynieuws! Jennifer Hoffman is bevallen van een dochtertje. Op Instagram deelt de 45-jarige actrice de eerste foto van het meisje en laat ze weten dat hun gezin nu compleet voelt.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: we zijn toch allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Romée en Johnny.
Je ligt elke maand krom om wat spaargeld opzij te zetten voor je kinderen, blijkt je vriend die centjes op te maken aan pokeren.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.
