Zon, zee, strand en vooral veel plezier: dát is waar je voor op vakantie gaat. Jullie genieten volop, totdat die gezellige campingburen ineens wel héél graag bij jullie blijken aan te schuiven.
Guusje (34), moeder van Gijs (9): “Naast ons op de camping in Italië stond een stel met een zoon en dochter van ongeveer dezelfde leeftijd als onze zoon Gijs. Superleuk! Nou ja, dat dachten we…
Het was leuk dat de kinderen zich vermaakten als we terug kwamen van een dagje zee en wij maakten af en toe een praatje over de heg. Wat ons betreft was dat voldoende. Daar dachten de buren anders over.
Ze doken steeds toevallig (toevallig?) op; op exact dezelfde markt of in hetzelfde dorp. Ze schoven brutaal aan als we op een terras zaten en nodigden ons uit voor een barbecue. We wilden Gijs, enig kind, niet het plezier van een vakantievriend ontnemen, maar zaten zelf niet te wachten op gezelschap.
Op een gegeven moment reden we dertig kilometer om op een ander strand te zitten. Bij thuiskomst hoorden we dat de buren het halve strand hadden afgezocht. ‘Ach, zo jammer dat we jullie gemist hebben’, jokten we.”
Janna en haar gezin gingen voor het eerst op vakantie met de auto. Hoe dat afliep? Zuur, vooral. Je leest het hier.
Dit artikel stond eerder in Kek Mama Magazine.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
