Bianca: ‘Mijn dochter van 5 noemde me een zeurmoeder, maar wat ze daarna deed, zag ik niet aankomen’

Accepteer cookies om deze video te kunnen zien.

Kinderen. Je houdt zielsveel van ze, maar soms vraag je je serieus af of ze speciaal op aarde zijn gezet om je geduld te testen. Van die dagen waarop werkelijk níéts goed is, je jezelf voor de honderdste keer hoort praten en je het liefst met een glas wijn in een afgesloten kamer gaat zitten.

Lees verder onder de advertentie

Bianca (34) is getrouwd met Vincent (36) en heeft een dochter Lexi: ”Afgelopen zaterdag vroeg ik me weer eens af waarom ouders geen pauzeknop krijgen. Vincent was boodschappen doen en ik had het briljante idee om het huis op te ruimen. Met een vijfjarige in huis. Ik weet het, ik ben ook niet helemaal lekker.

Lees verder onder de advertentie

Een grote mond

Lexi had haar complete speelgoedcollectie over de woonkamer verspreid en ik vroeg haar om op te ruimen. Daar had mevrouw geen zin in. Sterker nog, ze vond dat ik het prima zelf kon doen. Ik wilde tenslotte zo graag een opgeruimd huis? Vijf jaar oud en nu al een grotere mond dan de gemiddelde puber.

Lees verder onder de advertentie

Ik haalde diep adem. Telde tot tien. Dacht aan een tropisch eiland waar kinderen verboden zijn en vroeg het nogmaals. Lexi pakte één auto van de grond, gooide die demonstratief op de bank en vond dat ze klaar was. Ik voelde mijn linkeroog trillen.

Een dagtaak

De rest van de ochtend ging het zo door. Ze wilde chocopasta, maar toen ik haar boterham neerzette, wilde ze hagelslag. Haar sokken zaten verkeerd en haar beker had de verkeerde kleur. Toen ik haar vroeg normaal te doen, kreeg ik te horen dat ik dat zelf ook weleens mocht proberen.

Lees verder onder de advertentie

Nou, gezellig. Wie wil er nog een tweede? Het dieptepunt kwam toen ik haar vroeg haar schoenen op te ruimen. Lexi plofte op de bank en noemde me een enorme zeurmoeder.

Een zeurmoeder. Ik betaal haar eten, was haar onderbroeken en zoek dagelijks naar verdwenen knuffels. En mevrouw vindt míj een zeur. Ik keek haar strak aan en vertelde haar dat ik er nu écht klaar mee was. Ze keek terug. Alsof ze wilde zeggen: Leuk verhaal, mam. Heb je ook nog iets nieuws?

Het moment

Ik wilde net beginnen aan mijn legendarische preek over luisteren en respect, toen Lexi opstond. Ze zuchtte diep, trok haar trui recht en keek me aan. ‘Ik ga al.’ Ik fronste. Waar ging zij heen? ‘Naar de gang’, antwoordde ze alsof dat de normaalste zaak van de wereld was.

Lees verder onder de advertentie

Voordat ik kon reageren, liep ze de woonkamer uit. Ze schoof het krukje in de gang naar de muur en ging erop zitten. Uit zichzelf. Ik stond met mijn mond open. Sorry, wat? Mijn vijfjarige had zichzelf straf gegeven. Zonder discussie, zonder tranen en zonder dat ik met de gang had gedreigd.

Hoe lang?

Ik liep naar de gang en zag haar daar zitten. Handjes op schoot, voetjes bungelend boven de grond. Het toonbeeld van berouw. Of nou ja, dat dacht ik. Want zodra ze me zag, wilde ze weten hoelang ze moest blijven. Ze had straks namelijk nog wel zin in een koekje.

Lees verder onder de advertentie

Ik had haar helemaal niet naar de gang gestuurd. Volgens Lexi was dat ook niet nodig. Ik had haar namelijk zo aangekeken. Om haar punt duidelijk te maken, trok ze haar wenkbrauwen samen, kneep haar ogen tot spleetjes en perste haar lippen op elkaar. Een angstaanjagend accurate imitatie van mijn boze hoofd.

Ik ging stuk. Alle frustratie verdween in één klap. Ik moest zo hard lachen dat ik tegen de deurpost ging hangen. Lexi wilde weten of ik weer lief was. Toen ik dat bevestigde, sprong ze van haar krukje en vertrok richting haar speelgoed.

Black Frideal: 58% korting!

Ontvang 6 nummers voor slechts €25,-

Aangeboden door:

Logo Kekmama

Voorspelbaar geworden

Toen Vincent thuiskwam, vertelde ik hem het verhaal. Hij schoot in de lach en merkte op dat onze dochter me inmiddels wel héél goed kende. Bedankt voor je steun, schat. Maar hij had gelijk. Lexi kent mijn boze blik blijkbaar zo goed dat ze precies weet wat het vervolg van het programma is. Inclusief de strafmaat.

Lees verder onder de advertentie

Het allerergste? Tien minuten later lag de woonkamer alweer vol speelgoed. Toen ik haar vroeg op te ruimen, bestudeerde ze mijn gezicht en vroeg met een diepe zucht of ze alweer naar de gang moest. Ik heb besloten dat ik voortaan gewoon mijn ogen dichtdoe als ik boos ben. Scheelt ons allebei een hoop tijd.”

Maar hoe zit het eigenlijk met straf geven? Is dat soms nodig om je kind een lesje te leren, of kun je beter voor een andere aanpak kiezen? Je leest het hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail