Huisdierperikelen: ‘We lieten onze overleden kat cremeren, maar twee maanden later stond hij ineens weer voor de deur’

zwanger leugentjes om bestwil Beeld: Kek Mama

Het huisdier van je kind, hun oogappel, hun grootste liefde. En dan gaat ‘ie dood. Shit happens, maar of je kind hier ooit nog overheen komt, is de vraag. Veerles dochters waren ontroostbaar toen hun kat Blackie doodgereden bleek.

Lees verder onder de advertentie

Veerle, samen met Joël, moeder van Siva (6) en Nina (8): “Het begon allemaal toen onze kat Blackie, die normaal gesproken iedere avond braaf voor zijn eten kwam aanzetten, ineens spoorloos verdween. De eerste dag maakte ik me nog niet zo druk. Katten doen nu eenmaal kattendingen. Maar na twee dagen werd ik toch bezorgd. Dit was niks voor Blackie. Er zou toch niks gebeurd zijn met hem?

Lees verder onder de advertentie

Na vijf dagen vreesde ik het ergste. Een zwarte kat is nu eenmaal niet goed te zien. Misschien was hij wel dood. Dit hield ik uiteraard voor me, onze dochters zochten hem nog steeds. We hingen posters op, plaatsten oproepjes op Facebook en liepen iedere avond door de buurt, terwijl we zijn naam riepen. Het mocht niet baten.

Een hartverscheurend afscheid

Na twee weken kwam het telefoontje waar ik zo bang voor was. Er was een zwarte kat gevonden langs de weg. Hij was doodgereden. De beschrijving klopte en toen ik hem zag, wist ik het zeker. Of nou ja, ik durfde niet heel goed te kijken, want ik vond het zo naar om hem zo te zien.

Lees verder onder de advertentie

Mijn dochters waren kapot van verdriet. De jongste huilde zichzelf in slaap en de oudste bleef maar vragen hoe dit had kunnen gebeuren. Ik had er zelf ook geen antwoord op. Het gebeurt gewoon.

We besloten hem te laten cremeren. Dat kost een lieve duit, maar zo konden de meisjes hem toch nog een beetje bij zich houden. We kozen samen een mooie urn, maakten tekeningen en zetten Blackies foto ernaast. Af en toe aaide mijn jongste de urn of zat ze met de urn op schoot. Mijn moederhart brak iedere keer opnieuw. Hun eerste grote verlies. Hartverscheurend.

‘MAM! HIJ IS TERUG!’

Twee maanden later stond ik de vaatwasser uit te ruimen toen ik vanuit de woonkamer een gil hoorde. ‘MAMAAAA! HIJ IS TERUG!’ Ik dacht eerst even dat ze het over die enorme spin had die vlak daarvoor nog door de woonkamer was gerend, maar toen ik naar de achterdeur keek, viel mijn mond open.

Lees verder onder de advertentie

Daar zat hij. Blackie. Springlevend. Een tikje mager, maar verder precies zoals we hem kenden. Hij liep naar binnen, miauwde verontwaardigd en wandelde rechtstreeks naar zijn voerbak, die er natuurlijk niet meer stond. Alsof er niks gebeurd was. Mijn dochters begonnen te gillen, lachen en huilen tegelijk. Ik stond erbij alsof ik zojuist een geest had gezien.

Wie zit er dan in die urn?

En toen kwamen de vragen. Eerst in mijn hoofd, toen ook bij mijn dochters. ‘Mama, hoe kan hij terug zijn als hij dood was?’ Een hele goede vraag, schat. ‘Maar wie zit er dan in de urn?’ Nog betere vraag. ‘Hebben we dan een andere kat begraven?’ Nou, gecremeerd dus. Maar inderdaad. Aan welke kat hebben we dan 250 euro uitgegeven om hem te laten cremeren…?

Lees verder onder de advertentie

Daar stond ik dan. Met een levende kat aan mijn voeten, een onbekende overleden kat op de kast en twee dochters die verwachtten dat ik dit allemaal even logisch zou verklaren. Ik heb geprobeerd uit te leggen dat we ons blijkbaar vergist hadden. Dat zwarte katten nu eenmaal erg op elkaar kunnen lijken. En dat we, zonder het te weten, afscheid hadden genomen van een andere kat. Mijn jongste keek bedenkelijk naar de urn. ‘Maar mama, dan is dat toch ook zielig? Die kat mist zijn eigen familie.’ En daar had ze natuurlijk gelijk in. Die kat werd zelf waarschijnlijk ook gemist.

Een wonder met een staartje

We hebben geprobeerd te achterhalen van wie de overleden kat was, maar dat weten we nog steeds niet. Ook waar onze eigen kat al die tijd heeft uitgehangen, blijft een groot mysterie. We zullen het waarschijnlijk nooit weten.

De urn staat voorlopig nog op de kast. Want hoewel het niet onze kat bleek te zijn, was het wel iemands geliefde huisdier. Dat gooien we natuurlijk niet weg. Mijn dochters zijn dolgelukkig dat hun beste vriend weer thuis is.

Alleen mijn jongste stelt nog regelmatig dezelfde vraag: ‘Mama, denk je dat die andere kat nu ook weer thuiskomt?’ Ik hoop vooral dat er niet nóg een zwarte kat voor de deur verschijnt. Want één wonderbaarlijke wederopstanding per gezin lijkt me wel genoeg.”

Lees verder onder de advertentie

Kelly’s hond Chase bezorgde haar een boete van maar liefst 140 euro. Hoe hij dat voor elkaar kreeg? Dat lees je hier.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail