Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke dinsdag vertelt een lezeres daarom over haar dilemma.
Georgina (41) ligt in scheiding en heeft twee dochters: Jette (9) en Mies (5).
“‘Het gaat niet lekker met Jette’, zei de juf voorzichtig via de telefoon. ‘Ze trekt zich terug in de klas en wil nergens over praten. Ik weet wat speelt bij jullie thuis, heb je weleens overwogen een vertrouwenspersoon in te schakelen voor jullie dochters?’
De scheiding van mijn ex-man verliep tot die tijd best gladjes. Zoals we tijdens ons huwelijk al nooit ruzieden, deden we dat ook nu niet. We waren het eens over de zorgverdeling (om het weekend zouden de kinderen een lang weekend naar hun vader gaan), wie in het huis zou blijven wonen (hij), en in hoeverre we aanspraak zouden maken op elkaars pensioenen en andere financiële zaken (niet). So far, so good. Ook de kinderen namen het nieuws over de scheiding wonderwel op. Feitelijk betekende het voor hen alleen een verhuizing. Mijn ex was tijdens ons huwelijk al zelden thuis, dat ze hem nu twee keer per maand vier dagen voor zichzelf hadden was zelfs meer dan ze gewend waren. En dan zagen ze hem ook nog eens in hun vertrouwde omgeving: het huis waarin ze geboren waren. Maar blijkbaar greep de scheiding Jette toch meer aan dan ze liet merken.
Lees ook – ‘De dag dat ik mijn man vertelde dat ik wilde scheiden’ >
Na het belletje van de juf probeerde ik het gesprek met haar aan te gaan. Over wat ze voelde, en of ze ergens bang voor was. Ik legde uit dat papa en mama elkaar wel lief vinden, maar niet meer verliefd zijn, en dat dat niets te maken had met hoeveel we van hén hielden. Dat ik altijd blij zou blijven dat papa hun papa was omdat hij de beste vader was. Dat we ze nooit zouden verlaten en dat allebei de huizen onvoorwaardelijk hun thuis zouden zijn. Ze hoorde het allemaal rustig aan, zei ‘Weet ik toch?’, gaf me een kus en ging buitenspelen. Sindsdien dring ik steeds minder tot haar door. Ook met haar vader praat ze niet over de scheiding. Psychologische hulp is niet te krijgen met de huidige wachtlijsten in de jeugdzorg, en schoolmaatschappelijk werk voelt onveilig omdat ik ons privéleven en school graag gescheiden houd. Mijn zus, die close is met onze kinderen, heeft aangeboden een luisterend oor te bieden, maar ook zij is natuurlijk niet helemaal onafhankelijk. Waar vind ik een veilige, neutrale vertrouwenspersoon voor onze dochter?” Meer afleveringen van het dilemma? Elke dinsdag komt er een nieuw verhaal op KekMama.nl. Lees hier de eerdere dilemma’s.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Na een periode waarin het leven voor Greetje Hakvoort niet altijd even soepel liep, lijkt er nu vooral ruimte voor iets veel mooiers: blijdschap in de familie.
Ze dacht dat ze als moeder inmiddels al heel veel had gezien, maar deze bizarre vondst in de luier van haar zoontje maakte de 41-jarige Mirthe zelfs sprakeloos.
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Als kind denk je dat alles wat er bij jou thuis gebeurt, overal zo gaat. Tot je ouder wordt, bij iemand anders over de vloer komt of gaat samenwonen en ineens beseft: huh, dit doen andere mensen helemaal niet?
Je denkt: cadeautjes geregeld, feestje geslaagd, klaar. Tot er ineens een Tikkie binnenkomt waar je spontaan van gaat fronsen.
