Beeld: Getty Images
Na de geboorte van je kind moet die wolk knalroze zijn. Althans, als je de clichés en Insta-accounts mag geloven. In werkelijkheid komt die wolk in zowat elke kleur en gelukkig is dat steeds minder een taboe.
Floor (37): “Ik heb een heerlijke kraamtijd gehad, ik kan niet anders zeggen. De kraamhulp die we hadden, was fantastisch. Anna ging iedere dag als een wervelwind door ons huis, het heeft er nog nooit zo schoon en opgeruimd uitgezien als in die week. En dan verzorgde ze daarnaast onze kleine Bobbi ook nog eens alsof het haar geen enkele moeite kostte. Ik hoefde alleen maar zo nu en dan een beetje van de zijlijn te assisteren en verder zat ik als een prinses op de bank met mijn baby in mijn armen.
De dag dat Anna vertrok, heb ik gejankt als een klein kind. ‘Ik kan niet zonder Anna, kunnen we haar niet houden’, snikte ik tegen de borst van mijn man Michael. Kraamtranen, dachten we. Maar het bleek een eerste teken van een pittige periode, waarin ik mezelf opnieuw heb moeten uitvinden.
Michael en ik hebben altijd een heerlijk vrij leven gehad. Reizen, uitgaan, hapje eten hier, festivalletje met vrienden daar; we namen het er goed van. Onze kinderwens bleven we uitstellen, tot mijn biologische klok net iets harder begon te tikken dan mijn fear of missing out aan me trok.
Ik was amper gestopt met de pil of ik was al zwanger. Daar kreeg ik toch wel even de vlekken van in mijn nek. ‘Nu al?!’ riep ik in paniek, toen ik de positieve test in handen had. Ik was wel blij, maar ook bang. Wilde ik dit echt wel? En hoe leuk zou het leven worden als we door een baby zoveel meer aan huis gebonden zouden zijn?
Die vraagstukken bleven door mijn hoofd spoken. Pas toen ik Bobbi voor het eerst zag, was dat gevoel even weg. Voor haar had ik álles over. Ook al zou ik nooit meer een restaurant van binnen zien.
De roze wolk hield aan tot Anna vertrok. Ik heb de eerste dagen na haar vertrek een beetje als een kip zonder kop rondgelopen. Ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Ik weet nog dat we met Bobbi in de kinderwagen boodschappen gingen doen. ‘Dit is het dus’, dacht ik toen we bij de Hema neerploften voor een saucijzenbroodje en wat te drinken. ‘Dit is nu mijn leven.’
“‘Dit is het dus’, dacht ik toen we bij de Hema neerploften”
Het was zomer toen Bobbi geboren werd; mijn hele tijdlijn stond vol met vrienden die het ene feest na het andere afliepen. Ergens had ik gedacht dat ik zo’n moeder zou zijn die haar kind overal mee naartoe zou nemen. Maar nu moest ik er niet aan denken mijn baby bloot te stellen aan al die herrie. We vroegen daarom maar wat vrienden bij ons thuis te eten. Dat was gezellig, maar anders.
Ik merkte dat ik alleen maar bezig was met Bobbi’s voedingen en dat onze gesprekken ineens voornamelijk over kinderen gingen. ‘Tot in de kleine uurtjes’ verruilden we voor de schappelijke eindtijd van half elf. Ik baalde van mijn eigen ontevredenheid. ‘Je kunt niet alles hebben’, zei mijn moeder afkeurend, toen ik bij haar wat mopperde.
Bobbi is nu een jaar. De grijze wolk begint langzaam roze te kleuren. Ik moest gewoon wennen. Het was ook geen gitzwarte wolk, maar er hing voortdurend een bepaalde ontevredenheid – en daarover dan weer schaamte – over mijn prille babygeluk heen. Ik denk weleens dat ik door een soort rouwperiode heen moest; afscheid nemen van het leven dat we hadden. En nu Bobbi iets groter is, zie ik weer steeds meer mogelijkheden.
“Er hing een ontevredenheid – en daarover dan weer schaamte – over mijn prille babygeluk heen”
Zo hebben Michael en ik al twee toffe reizen op de planning staan; een stedentrip samen als Bobbi bij mijn moeder logeert en we gaan dit najaar met ons kind naar Italië. Het zal anders zijn, maar wel mét haar. Met terugwerkende kracht vind ik het niet meer dan normaal dat ik niet direct in de Happy Mother Modus zat. Mag je even je weg zien te vinden in je nieuwe, nogal intensieve en compleet andere rol?”
In de glossy Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
