Beeld: Getty Images
Na de geboorte van je kind moet die wolk knalroze zijn. Althans, als je de clichés en Insta-accounts mag geloven. In werkelijkheid komt die wolk in zowat elke kleur en gelukkig is dat steeds minder een taboe.
Floor (37): “Ik heb een heerlijke kraamtijd gehad, ik kan niet anders zeggen. De kraamhulp die we hadden, was fantastisch. Anna ging iedere dag als een wervelwind door ons huis, het heeft er nog nooit zo schoon en opgeruimd uitgezien als in die week. En dan verzorgde ze daarnaast onze kleine Bobbi ook nog eens alsof het haar geen enkele moeite kostte. Ik hoefde alleen maar zo nu en dan een beetje van de zijlijn te assisteren en verder zat ik als een prinses op de bank met mijn baby in mijn armen.
De dag dat Anna vertrok, heb ik gejankt als een klein kind. ‘Ik kan niet zonder Anna, kunnen we haar niet houden’, snikte ik tegen de borst van mijn man Michael. Kraamtranen, dachten we. Maar het bleek een eerste teken van een pittige periode, waarin ik mezelf opnieuw heb moeten uitvinden.
Michael en ik hebben altijd een heerlijk vrij leven gehad. Reizen, uitgaan, hapje eten hier, festivalletje met vrienden daar; we namen het er goed van. Onze kinderwens bleven we uitstellen, tot mijn biologische klok net iets harder begon te tikken dan mijn fear of missing out aan me trok.
Ik was amper gestopt met de pil of ik was al zwanger. Daar kreeg ik toch wel even de vlekken van in mijn nek. ‘Nu al?!’ riep ik in paniek, toen ik de positieve test in handen had. Ik was wel blij, maar ook bang. Wilde ik dit echt wel? En hoe leuk zou het leven worden als we door een baby zoveel meer aan huis gebonden zouden zijn?
Die vraagstukken bleven door mijn hoofd spoken. Pas toen ik Bobbi voor het eerst zag, was dat gevoel even weg. Voor haar had ik álles over. Ook al zou ik nooit meer een restaurant van binnen zien.
De roze wolk hield aan tot Anna vertrok. Ik heb de eerste dagen na haar vertrek een beetje als een kip zonder kop rondgelopen. Ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Ik weet nog dat we met Bobbi in de kinderwagen boodschappen gingen doen. ‘Dit is het dus’, dacht ik toen we bij de Hema neerploften voor een saucijzenbroodje en wat te drinken. ‘Dit is nu mijn leven.’
“‘Dit is het dus’, dacht ik toen we bij de Hema neerploften”
Het was zomer toen Bobbi geboren werd; mijn hele tijdlijn stond vol met vrienden die het ene feest na het andere afliepen. Ergens had ik gedacht dat ik zo’n moeder zou zijn die haar kind overal mee naartoe zou nemen. Maar nu moest ik er niet aan denken mijn baby bloot te stellen aan al die herrie. We vroegen daarom maar wat vrienden bij ons thuis te eten. Dat was gezellig, maar anders.
Ik merkte dat ik alleen maar bezig was met Bobbi’s voedingen en dat onze gesprekken ineens voornamelijk over kinderen gingen. ‘Tot in de kleine uurtjes’ verruilden we voor de schappelijke eindtijd van half elf. Ik baalde van mijn eigen ontevredenheid. ‘Je kunt niet alles hebben’, zei mijn moeder afkeurend, toen ik bij haar wat mopperde.
Bobbi is nu een jaar. De grijze wolk begint langzaam roze te kleuren. Ik moest gewoon wennen. Het was ook geen gitzwarte wolk, maar er hing voortdurend een bepaalde ontevredenheid – en daarover dan weer schaamte – over mijn prille babygeluk heen. Ik denk weleens dat ik door een soort rouwperiode heen moest; afscheid nemen van het leven dat we hadden. En nu Bobbi iets groter is, zie ik weer steeds meer mogelijkheden.
“Er hing een ontevredenheid – en daarover dan weer schaamte – over mijn prille babygeluk heen”
Zo hebben Michael en ik al twee toffe reizen op de planning staan; een stedentrip samen als Bobbi bij mijn moeder logeert en we gaan dit najaar met ons kind naar Italië. Het zal anders zijn, maar wel mét haar. Met terugwerkende kracht vind ik het niet meer dan normaal dat ik niet direct in de Happy Mother Modus zat. Mag je even je weg zien te vinden in je nieuwe, nogal intensieve en compleet andere rol?”
In de glossy Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Julia (39) haar ervaring. Haar 9-jarige zoon zat rustig in de auto te gamen terwijl zij de hond uitliet. Tot ze terugkwam en er ineens politie bij de auto stond.
Een dochter in huis, knuffels op de bank en een kind dat je hart steelt: voor Mart Hoogkamer is het vaderschap alles waar hij op hoopte. Toch ging aan dat geluk een moeilijke periode vooraf, waarover de zanger nu openhartig vertelt.
