Beeld: Canva
Toen Kimberly (5) thuiskwam met een uitnodiging voor een kinderfeestje, was ze door het dolle heen. Samantha (35) vond het vooral leuk voor haar dochter en dacht dat ze haar met een gerust hart kon laten gaan. Tot Kimberly enthousiast vertelde wat er die dag op de planning stond. Ineens wist Samantha niet meer zo zeker of ze wel toestemming wilde geven.
Samantha (35) is moeder van Kimberly (5): “Kimberly kwam uit school met een uitnodiging in haar hand en begon al voordat haar jas uit was enthousiast te vertellen. Een meisje uit haar klas was jarig en zij mocht op haar feestje komen. Hartstikke leuk natuurlijk. Kimberly zit op een leeftijd waarop kinderfeestjes echt een groot ding beginnen te worden, dus ze was helemaal trots dat ze was uitgenodigd.
Ik vroeg wat ze gingen doen en verwachtte iets als thuis taart eten, naar een binnenspeeltuin of misschien ergens pannenkoeken eten. ‘We gaan naar een pretpark!’, riep Kimberly. Zij stond te springen. Ik dacht alleen maar: met vijfjarigen? Daar schrok ik wel even van.
Begrijp me niet verkeerd: ik snap haar enthousiasme volledig. Als je vijf bent, klinkt een dag naar een pretpark met vriendinnetjes waarschijnlijk als het allerbeste kinderfeestje ooit. Kimberly begon meteen te vertellen in welke attracties ze wilde en vroeg hoeveel nachtjes ze nog moest slapen.
Maar bij mij begonnen vooral de vragen. Hoeveel kinderen gaan er mee? Hoeveel ouders zijn erbij? Gaan ze echt de hele dag? Hoe houden ze iedereen bij elkaar? Wat als een van de kinderen naar de wc moet terwijl de rest in de rij staat? En wat als Kimberly mij ineens mist en naar huis wil?
Ik weet ook wel dat de ouders die het feestje organiseren daar vast over hebben nagedacht. Toch voelt een pretpark voor mij heel anders dan een feestje thuis of een middagje bowlen. Het is groot, druk en onoverzichtelijk. Kimberly is pas vijf. Als wij zelf naar een pretpark gaan, houd ik haar op drukke plekken nog regelmatig bij de hand. En nu zou ik haar ’s ochtends afzetten en vervolgens moeten zeggen: veel plezier, tot vanavond. Dat vind ik nogal wat.
Voor Kimberly bestaat dat probleem natuurlijk helemaal niet. Zij hoort alleen het woord ‘pretpark’ en is verkocht. Toen ik voorzichtig zei dat ik nog niet zeker wist of ze mee mocht, keek ze me aan alsof ik zojuist haar hele verjaardag had afgelast. ‘Maar mama, iedereen gaat.’ Ai.
Want dat maakt het meteen lastiger. Ik wil niet dat zij straks als enige niet mee mag omdat haar moeder het spannend vindt. Straks praten haar vriendinnetjes maandag op school over de attracties, frietjes en alles wat ze hebben meegemaakt en zat Kimberly thuis omdat ík vond dat ze te jong was. Daar zou ik me ook rot over voelen. Tegelijkertijd vind ik ‘iedereen gaat’ op haar vijfde nog niet echt een argument waar ik mijn hele opvoeding op wil baseren.
Ik merk dat ik vooral blijf hangen op haar leeftijd. Als Kimberly acht of negen was geweest, had ik waarschijnlijk een paar praktische vragen gesteld en haar daarna lekker laten gaan. Maar vijf voelt voor mij nog zo klein.
Ze kan natuurlijk prima een paar uur zonder mij. Ze gaat naar school, speelt bij vriendinnetjes en is ook weleens ergens zonder mij. Maar een hele dag met een groep jonge kinderen in een druk pretpark voelt toch als een volgende stap.
Aan de andere kant weet ik ook dat ik moet oppassen dat mijn eigen spanning niet bepaalt wat zij wel en niet mag. Misschien zijn er meerdere ouders mee, blijven de kinderen continu bij een volwassene en is alles hartstikke goed geregeld. Dan maak ik het in mijn hoofd misschien veel groter dan het is.
Ik heb zelfs even gedacht: zal ik vragen of ik mee kan? Maar ja, dan ben ik straks die moeder die zichzelf uitnodigt op een kinderfeestje omdat ze haar dochter niet durft los te laten. Dat wil ik óók niet.
Puur ‘nee’ zeggen zonder iets te weten, vind ik ook niet eerlijk. Daarom wil ik de ouders van het jarige meisje eerst bellen. Niet om ze aan een kruisverhoor te onderwerpen, al voelt mijn lijst met vragen inmiddels wel een beetje zo, maar gewoon om te horen hoe ze de dag hebben geregeld.
Als er genoeg volwassenen meegaan en de kinderen goed in de gaten worden gehouden, stelt me dat waarschijnlijk al gerust. Tegelijkertijd vraag ik me af wat ik doe als ik daarna nog steeds dat gevoel houd dat Kimberly er eigenlijk te jong voor is. Zeg ik dan toch nee? Of moet ik accepteren dat dit misschien vooral míjn moeite met loslaten is?
Kinderfeestjes leveren wel vaker lastige ouderdilemma’s op. Mirna’s dochter (6) kreeg juist géén uitnodiging en bleek als enige van haar klas niet naar een feestje te mogen. Moet je je daar als moeder mee bemoeien of het laten gaan? Je leest haar dilemma hier.
Op sociale media lijkt het leven soms een stuk vrolijker dan het achter de schermen werkelijk is. Een filmpje met een glimlach zegt tenslotte weinig over wat iemand op datzelfde moment meemaakt.
Even snel de vriezer opentrekken voor iets lekkers bij het avondeten? Dan is het misschien verstandig om eerst te kijken wat er precies in je vriesvak ligt.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Begin jaren 2000 maakt Nederland kennis met Tooske Ragas (51) als presentatrice van Idols. Niet veel later vindt ze de liefde bij zanger Bastiaan Ragas, wordt ze bonusmoeder en krijgt ze drie dochters. Maar naast alle hoogtepunten maakt ze ook ingrijpende momenten mee.
Toen Kimberly (5) thuiskwam met een uitnodiging voor een kinderfeestje, was ze door het dolle heen. Samantha (35) vond het vooral leuk voor haar dochter en dacht dat ze haar met een gerust hart kon laten gaan. Tot Kimberly enthousiast vertelde wat er die dag op de planning stond. Ineens wist Samantha niet meer zo […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
