Ze wonen met hun ouders, broer en broertje op een akkerbouwbedrijf waar 2 hectare is aangeplant als voedselbos met 5000 bomen en eetbare bloemen. Tweeling Ellen en Jan (11) hebben daar grote plannen mee.
Lees verder onder de advertentie
De kleinste actie maakt al verschil voor een betere wereld. Niet opgeven en hoop houden, daar zijn Ellen en Jan net als Greta Thunberg een kei in. In de nieuwste Kek Mama vertelt de tweeling meer over hun liefde voor de wereld en hun duurzame horecaplannen.
2500 bomen voor de wereld
Jan: “Een voedselbos is een bos waar je uit kunt eten. Het is goed voor de natuur, mensen en dieren. In ons bos groeien heel veel verschillende bomen en planten. En we hebben afgelopen jaar nog eens 2500 bomen geplant. Hoe meer verschillende soorten bomen er staan, hoe sterker het bos wordt. Daarom staan alle bomen door elkaar, net als in de natuur. We werken met verschillende lagen: hoge bomen, lagere bomen, struiken en planten. De hoge bomen staan zo dat ze geen schaduw geven aan de kleine planten. Het is een fijne plek om te zijn en we spelen er ook graag.”
Ellen: “Er komen ook steeds meer dieren in ons bos: hazen, reeën en zelfs een vos. Overdag zien we roofvogels en ’s nachts horen we uilen. Er zijn vlinders, bijen en andere insecten. Bij de vijver zijn veel kikkers en er zwemmen visjes. Die vangen we in de zomer weleens, maar we gooien ze altijd terug hoor! Kikkers eten slakken en zo komt alles weer in evenwicht. We zijn nu drie jaar bezig met het voedselbos. Vroeger was dit land een akker waar aardappelen werden geteeld. Maar lang geleden stonden er bij boerderijen juist altijd bomen. Pas rond de Tweede Wereldoorlog zijn die verdwenen. Dat willen wij weer herstellen. Voor onszelf, maar ook voor de planeet: door lokaal te eten maken we onze ecologische voetafdruk kleiner.”
Pop-uprestaurant
Jan: “We maken zelf eten van het voedsel dat we vinden in het bos. Dat vinden we het allerleukst.” Ellen: “In de zomer maken we altijd salades met eetbare bloemen, zoals paardenbloemen, blaadjes van klaprozen en rozenbottel. Die laten we proeven aan vrienden en familie. Deze zomer willen we een pop-uprestaurant maken in het voedselbos. Dan kunnen buurtbewoners aanschuiven.” Jan: “Later willen Ellen en ik een duurzaam restaurant openen met gerechten die we maken uit het voedselbos. We weten al goed wat je wel en niet kunt eten. Dat leer je door te doen en soms komt er iemand langs die veel van wildplukken weet. Ook leren we veel van onze ouders en door mee te werken in het bos; nu begrijpen we bijvoorbeeld hoe belangrijk bodemdieren zijn. Wist je dat in een handje klei meer dieren zitten dan er mensen op aarde rondlopen? Die kleine beestjes zie je bijna niet, maar ze zijn de belangrijkste helpers in het bos.” Ellen: “Ze zijn hard nodig voor de natuur. We maken ons best wel zorgen om het klimaat. We willen geen klimaat opwarming. Daarom letten we, naast lokaal eten, ook op hoe we leven. We rapen plastic van de grond, gaan altijd met de fiets naar school en ons hele gezin is vegetarisch.”
Lees verder onder de advertentie
Tekst gaat verder onder de podcast
Begin klein
Jan: “De opwarming van de aarde zorgt voor problemen. Op sommige plekken is het veel te nat, op andere juist veel te droog. Dat willen we niet. Meer bomen planten helpt. Dat koelt de aarde af en is goed voor de natuur. Maar ook kleine dingen maken verschil: geen plastic of kauwgom op de grond gooien, minder roken en vaker de fiets pakken.” Ellen: “Ja, begin gewoon klein. Je hoeft niet meteen een voedselbos te starten, maar een boom planten op een lege plek in de tuin helpt al.”
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]