Beeld: Liane Bron Fotografie
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze ouders mee in herkenbare momenten en deelt af en toe een kleine tip voor thuis of op school.
Er was een tijd dat ik stage liep in een groep waar een meisje zat dat ik nooit ben vergeten. Camila. Een lief, rustig meisje. Nieuwsgierig, leergierig en altijd vriendelijk. Ze speelde piano, net als ik.
Tijdens haar pianolessen gebruikte ze dezelfde lesboeken waar ik als kind uit had gespeeld. Dat alleen al schepte een onzichtbaar lijntje tussen ons. We praatten er soms over. Over liedjes die ze oefende. Over noten lezen. Over hoe fijn het voelt als je vingers ineens weten waar ze heen moeten.
Een meisje dat veranderde
Normaal kwam Camila ’s morgens vrolijk binnen. Ze groette enthousiast, hing haar jas op en liep met een glimlach naar haar tafeltje. Maar op een ochtend was er geen glimlach. Ze kwam stil binnen, keek naar de grond en ging zitten zonder iets te zeggen. “Is er iets?” vroeg ik voorzichtig.
Ze haalde haar schouders op. “Nee.” Maar kinderen vertellen vaak al iets voordat ze een woord hebben uitgesproken. In hun ogen. Hun houding. In de manier waarop ze opeens niet meer zijn wie ze gisteren nog waren. Ik hield haar de dagen erna wat extra in de gaten.
Ze veranderde. Ze werd sneller boos. Reageerde kortaf. Was afwezig tijdens het werken en maakte ruzietjes om kleine dingen. Gedrag dat ik helemaal niet van haar kende. En toen kwam het eruit.
Verdriet zoekt een uitweg
Opeens barstte ze in tranen uit. “Papa en mama gaan scheiden.” Meer woorden waren er niet nodig. Ze huilde ontroostbaar. Alsof ze een wereld kwijt was geraakt waar ze zelf geen invloed op had. Ik weet nog dat ik me op dat moment zo machteloos voelde.
Want wat doe je als leerkracht? Je kunt ouders niet weer bij elkaar brengen. Je kunt verdriet niet wegnemen. Je kunt geen belofte doen dat alles goed komt. Het enige wat je kunt doen, is er zijn. Luisteren als een kind iets kwijt wil. Naast iemand blijven zitten als woorden nog niet gevonden zijn. En laten merken dat ze op school niet alleen hoefde te zijn met wat er vanbinnen gebeurde.
Aan het einde van mijn stage nam ik afscheid van de groep. Camila kwam naar me toe met een cadeautje: een mok met een pianoklavier erop, en een zelfgemaakt boekje.
Ze had een liedje uit haar pianoboek helemaal met de hand overgeschreven. Inclusief de notenbalken, de noten en alle kleine details. Zorgvuldig. Liefdevol. Alsof ze iets van zichzelf wilde achterlaten.
Ik heb die mok nog steeds. En soms drink ik er thee uit en vraag ik me af hoe het met haar zou zijn gegaan. Of ze nog piano speelt. Of er weer dagen kwamen waarop ze lachend de klas binnenliep.
Als leerkracht wil je graag iets oplossen. Een antwoord geven. Een kind weer laten lachen. Maar sommige lessen gaan juist over het verdragen dat je niets kunt oplossen. Dat aanwezig zijn soms genoeg moet zijn.
En misschien weten kinderen dat beter dan wij. Want een meisje dat midden in een scheiding zat, gaf mij aan het einde van mijn stage geen verdriet mee. Ze gaf me muziek.
En een mok die me er nog altijd aan herinnert dat we op moeilijke momenten niet altijd iets hoeven op te lossen. Soms is aanwezig blijven het enige wat we kunnen geven. Tot verdriet langzaam een beetje zachter wordt.
Volg Wijzer over de Basisschool op Instagram voor tips en tricks. Meer columns van Juf Carola vind je hier.
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
