Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Op het terras zit ik met mijn kop koffie naast een moeder en haar twee zoons. Ze staan op het punt om te vertrekken en de moeder stuurt haar oudste zoon, ik schat een jaar of tien, naar de bar om af te rekenen. De ober loopt met hem mee terug naar de tafel om het tafelnummer te checken. “Ah, het klopt,” zegt hij geruststellend. Gevolgd door een enthousiaste: “Wat goed dat jij dit voor je moeder doet!”. “Ja,” zegt de moeder trots. “En hij krijgt er ook nog voor betaald.” Ik kijk op van mijn koffie.
De nog altijd zeer enthousiaste ober vraagt hoe dat precies zit en moeder pakt haar podium. In geuren en kleuren legt ze uit dat ze een app gebruikt waarin je huishoudelijke taken aan je kinderen toewijst. Je zet er een bedrag tegenover, het kind vinkt de taak af en hup: vijftig cent erbij op de rekening. Vijftig cent voor de vaatwasser. Een euro voor de was. Misschien nog vijftig cent extra voor de hardship van het verschonen van de kattenbak.
Gedurende haar verhaal begin ik me af te vragen of ik me in het gesprek zal mengen (slecht idee) of vanuit nieuwsgierigheid en verbijstering ongemerkt moet blijven luisteren. Ongemerkt luisteren is een van mijn kernkwaliteiten, dus ik kies voor optie twee. En onderwijl google ik naar deze schijnbaar razend populaire app. Ja, hij bestaat; “De bekroonde app die kinderen slimme geldgewoonten aanleert.”
Het aanleren van slimme geldgewoonten lijkt me een uitstekend opvoeddoel. Het financieel belonen van het helpen in huis vind ik ingewikkelder. En terwijl ik blijf luisteren naar de enthousiaste moeder, blijft er één vraag op mijn lippen branden. Een vraag waar, dat geef ik meteen toe, een oordeel in zit; wáárom denk jij dat jouw kind betaald moet worden voor dingen die gewoon bij het gezinsleven horen?
Als vanzelf gaan mijn gedachten naar het boek Jagen, verzamelen, opvoeden van Michaeleen Doucleff, dat ik onlangs las. Doucleff kijkt kritisch naar de Westerse opvoeding en beschrijft hoe vanzelfsprekend kinderen in andere culturen onderdeel zijn van het dagelijks leven. Ze helpen mee, kijken mee, doen mee. Niet omdat iemand er een beloningssysteem voor heeft ontworpen, maar omdat ze onderdeel zijn van het geheel. De tegenstelling kan bijna niet groter.
Daar waar Doucleff beschrijft hoe kinderen op natuurlijke wijze leren bijdragen, bouwen wij een financieel prikkelsysteem rondom het helpen in ons eigen gezin. En tegelijkertijd past het perfect binnen onze westerse kijk op opvoeden. We willen dat kinderen zelfstandig worden, verantwoordelijkheid nemen en leren helpen. Alleen willen we daar vervolgens een systeem voor. Met een app. En een dashboard. En een bedrag per taak. Een westers probleem, opgelost met een westerse pleister.
Maar misschien zit het grotere probleem wel ergens anders. Want wat leert een kind als helpen structureel iets is waar een bedrag tegenover staat? Dat inspanning een tegenprestatie verdient? Dat je best wilt helpen, zolang er iets tegenover staat? En wat gebeurt er op de dag dat die vijftig cent ineens niet meer komt?
Een compliment aan de keukentafel – “wat fijn dat je even hebt geholpen, dank je wel” – is iets anders dan een melding op een scherm dat je kind vijftig cent heeft verdiend. Het eerste zegt: fijn dat je onderdeel bent van ons. Het tweede zegt toch een beetje: gefeliciteerd, je hebt gewerkt.
Daaronder ligt voor mij een belangrijkere vraag: willen we kinderen leren om te helpen, of willen we ze leren dat helpen loont? Leren ze dat je bijdraagt omdat je onderdeel bent van een gezin? Of leren ze dat inspanning pas de moeite waard is als er iets tegenover staat?
Een kind dat leert bijdragen omdat hij onderdeel is van het gezin, heeft geen app nodig. En misschien zelfs geen vijftig cent.
Meer avonturen, observaties en herkenbare momenten van Laurie en haar jongens lees je hier.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
Het lievelingsgerecht waar de kinderen wél hun bord voor leegeten tot het kinderboek dat je inmiddels kan dromen: iedere mama heeft zo haar favorieten. Deze week deelt Maike Kadé haar 15 favorieten.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.
Tijdens de nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001 brak er brand uit in café De Hemel in Volendam. Melanie Klene (40) overleefde de ramp, maar liep ernstige brandwonden op. Inmiddels is ze moeder van twee zoons (11 en 8). De gebeurtenis is verweven in haar gezin en heeft haar gevormd tot wie ze nu is.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.Op het terras zit ik met mijn kop koffie naast een moeder […]
