Beeld: Canva
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot Maud haar nieuwste vraag niet bepaald op fluistertoon te stellen.
Anouk: “Sinds mijn dochter Maud (5) op zwemles zit, breng ik iedere woensdagmiddag door langs het zwembad. Samen met een verzameling andere ouders zitten we langs het bad te kijken hoe onze kinderen met plankjes, kurken en een licht paniekerige blik proberen niet te verdrinken. Mijn man Thomas (39) noemt zwemles altijd mijn ‘wekelijkse uitje’. Dat zegt vooral iets over hoe spannend ons leven momenteel is. Al moet ik toegeven: tussen het koffieapparaat, de natte handdoeken en het voortdurende geroep van zwemjuffen door heeft het inderdaad iets van een dagje wellness.
Na de les is het vaste prik. Maud komt rillend de kleedkamer binnen, ik probeer haar zo snel mogelijk af te drogen en ondertussen ben ik sokken, onderbroeken en schoenen bij elkaar aan het zoeken alsof ik meedoe aan een spelshow met tijdslimiet. Normaal gesproken vuurt Maud een hele reeks aan vragen op me af. Waar haar roze sok is, waar haar handdoek is, waar haar onderbroek gebleven is. Antwoorden: onder haar handdoek, op haar hoofd en jawel, om haar billen. Dat dus iedere week opnieuw. Maar deze woensdag is Maud opvallend rustig.
Terwijl ik haar haren droogwrijf, staat ze aandachtig om zich heen te kijken. Met zo’n geconcentreerde blik alsof ze bezig is met een belangrijk onderzoek waarvoor ze later een rapport moet inleveren. Eerst naar de vrouw naast ons. Dan naar een meisje van een jaar of tien. Vervolgens naar een moeder die net haar badpak uittrekt, en daarna weer naar zichzelf.
Ik volg haar blik en probeer ondertussen vooral normaal te blijven doen. In een kleedkamer is dat sowieso een uitdaging. Iedereen is half aangekleed, kinderen lopen zonder onderbroek rond, iemand is haar föhn kwijt en een moeder probeert een natte legging over twee mollige kinderbenen te trekken. Maud blijft kijken en ik voel hem al aankomen.
Iedere ouder kent dit moment. Je kind heeft iets gezien. Er wordt iets verwerkt in dat kleine hoofd. En binnen nu en maximaal twintig seconden komt daar een vraag uit waar je absoluut niet op voorbereid bent. Ik probeer haar aandacht nog te verleggen naar aankleden en houd haar onderbroek voor haar neus. Geen reactie. Ze kijkt naar een meisje dat verderop haar bikini aantrekt. Ik zie haar fronsen.
‘Mam?’ Maud kijkt me bloedserieus aan. Waar andere kinderen zoiets misschien zachtjes zouden vragen, heeft mijn dochter helaas het stemvolume van een marktkoopman die net een aanbieding probeert aan te prijzen. ‘MAM, WANNEER MAG IK NOU EEN BROEK MET TIETJES?!’
De complete kleedkamer valt stil. Ik sta daar met één sok in mijn hand en overweeg heel even om te doen alsof dit kind niet van mij is. Misschien kan ik haar afschuiven op de zwemjuf. Of op de vrouw naast ons. Desnoods op de gemeente. Ik vraag wat ze in hemelsnaam bedoelt. Een fout die ik direct moet bekopen, want Maud wijst enthousiast naar het meisje met de bikini. ‘ZO’N BROEK! MAAR DAN MET DIE TWEE TIETJES ERAAN!’
De moeder naast me proest het uit. Het meisje in kwestie probeert heel hard haar best te doen om niet te lachen. Een andere moeder draait zich om met de blik van iemand die net gratis entertainment heeft gekregen. Ergens achter mij merkt iemand op dat het eigenlijk best een logische omschrijving is. Daar heeft ze natuurlijk een punt.
Maud wacht ondertussen nog steeds bloedserieus op antwoord. Voor haar is dit geen grap. Ze wil gewoon weten wanneer zij óók zo’n kledingstuk krijgt. Een kledingstuk dat in haar ogen blijkbaar bestaat uit een broek met twee extra onderdelen. Ik leg haar zachtjes uit dat zoiets een bikini heet. Dat woord accepteert ze, maar mijn uitleg duidelijk niet. Want waarom heet het een bikini als het gewoon een broek met tietjes is?
Daar sta ik dan. In een overvolle kleedkamer, met een natte handdoek in mijn hand, terwijl ik aan mijn vijfjarige dochter probeer uit te leggen dat een bikini geen tietjes hééft, maar dat die twee stukjes stof bedoeld zijn om borsten te bedekken. ‘Later.’ Dat woord had ik beter niet kunnen gebruiken. Want wanneer is later precies? Als ze zes is? Zeven? Acht? Ik vertel haar dat we dit later thuis bespreken.
Thuis vertel ik het verhaal aan Thomas. Die komt de eerste vijf minuten niet meer bij. Zodra hij weer enigszins kan praten, vraagt hij bloedserieus of hij zijn zwembroek voortaan dan een ‘broek zonder tietjes’ moet noemen. Ik maak meteen duidelijk dat ik dat liever niet heb. Zeker niet als hij van plan is die term tijdens familiebezoek te introduceren. Thomas vindt dat onzin. Het is volgens hem immers een uiterst duidelijke omschrijving.
Sindsdien heet een bikini bij ons thuis officieel een broek met tietjes. Ik vrees dat ik het zelf inmiddels ook een betere naam vindt. Want als je erover nadenkt, is ‘bikini’ natuurlijk maar een ingewikkeld woord voor iets wat kinderen in één keer begrijpen. Een broek met tietjes.”
Zo leuk, kinderen. Je krijgt er namelijk heel veel voor terug. Schaamrood op je kaken, bijvoorbeeld. Zoals Yvon, wiens kind ineens erg nodig moest plassen in een bouwmarkt… Je leest het hier.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Het lievelingsgerecht waar de kinderen wél hun bord voor leegeten tot het kinderboek dat je inmiddels kan dromen: iedere mama heeft zo haar favorieten. Deze week deelt Maike Kadé haar 15 favorieten.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.
