Beeld: Canva
Een treinrit kan een spannend uitje zijn. Niet alleen voor je kind, maar ook voor jou als ouder. Denise (36) nam haar vijfjarige dochter voor het eerst mee met de trein, maar dat avontuur liep anders dan verwacht.
Denise: “Ik weet het nog precies en krijg opnieuw de kriebels als ik eraan terugdenk. Onlangs maakten Senna en ik een uitstapje naar de stad, met de trein. Een groot avontuur voor haar en stiekem ook voor mij. De geur van muffe stoelen en het gehobbel van de wagon gaven mij weer dat nostalgische gevoel van vroeger toen ik als klein meisje mijn eerste treinrit beleefde. Al liep deze rit wel wat anders af..
‘Pak je jas maar schat, we zijn er’, zeg ik nog tegen Senna. Enthousiast grist ze haar knalroze bloemetjesjas van de treinstoel en rent door de trein, richting de uitgang. Ze drukt op de knop om de deuren te openen, zoals ik haar heb uitgelegd, maar een smoezelig stickertje op de grond leidt haar af. Terwijl ik al ben uitgestapt, zie ik dat Senna niet bij mij loopt. Ik draai mij om, kijk naar de treindeuren en voor ik het weet schieten de deuren voor mijn neus dicht.
Ik voel een paniekgolf opkomen. Mijn hart bonkt in mijn keel terwijl ik Senna bij de dichte treindeur zie staan, met grote ogen van schrik. ‘Blijven staan! Ik kom eraan!’ roep ik naar haar, terwijl de trein langzaam begint te rijden. Ze knikt dapper, al zie ik haar lipje een beetje trillen. In een fractie van een seconde switch ik naar actiemodus. Op het bord zie ik dat de volgende halte maar twee minuten verderop is. Dat moet lukken. Mijn telefoon grijp ik uit mijn tas en ik bel met klamme handjes de NS. ‘Mijn dochtertje zit alleen in de trein’, zeg ik met een stem die ik verrassend rustig weet te houden. De klantenservicemedewerker, die godzijdank meer empathie heeft dan ik verwacht had, stelt me meteen gerust. ‘Geen zorgen, mevrouw. We geven het door aan de conducteur. Blijf aan de lijn.’
Een taxirit later sta ik op het volgende station, waar de conducteur met een brede glimlach hand-in-hand staat met Senna. ‘Mama!’ gilt ze en vliegt in mijn armen. Ik slik mijn tranen weg en voel hoe haar warme lijfje zich stevig tegen me aandrukt. ‘Je hebt het supergoed gedaan’, fluister ik in haar oor. ‘Ik ben zó trots op je.’ De conducteur geeft me een knipoog. ‘Jullie hebben samen het avontuur wel compleet gemaakt vandaag, hè?’ Nou, dat kun je wel zeggen. Het volgende uitje? Doen we toch weer even met de auto of de fiets.”
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
