Beeld: Canva
Een treinrit kan een spannend uitje zijn. Niet alleen voor je kind, maar ook voor jou als ouder. Denise (36) nam haar vijfjarige dochter voor het eerst mee met de trein, maar dat avontuur liep anders dan verwacht.
Denise: “Ik weet het nog precies en krijg opnieuw de kriebels als ik eraan terugdenk. Onlangs maakten Senna en ik een uitstapje naar de stad, met de trein. Een groot avontuur voor haar en stiekem ook voor mij. De geur van muffe stoelen en het gehobbel van de wagon gaven mij weer dat nostalgische gevoel van vroeger toen ik als klein meisje mijn eerste treinrit beleefde. Al liep deze rit wel wat anders af..
‘Pak je jas maar schat, we zijn er’, zeg ik nog tegen Senna. Enthousiast grist ze haar knalroze bloemetjesjas van de treinstoel en rent door de trein, richting de uitgang. Ze drukt op de knop om de deuren te openen, zoals ik haar heb uitgelegd, maar een smoezelig stickertje op de grond leidt haar af. Terwijl ik al ben uitgestapt, zie ik dat Senna niet bij mij loopt. Ik draai mij om, kijk naar de treindeuren en voor ik het weet schieten de deuren voor mijn neus dicht.
Ik voel een paniekgolf opkomen. Mijn hart bonkt in mijn keel terwijl ik Senna bij de dichte treindeur zie staan, met grote ogen van schrik. ‘Blijven staan! Ik kom eraan!’ roep ik naar haar, terwijl de trein langzaam begint te rijden. Ze knikt dapper, al zie ik haar lipje een beetje trillen. In een fractie van een seconde switch ik naar actiemodus. Op het bord zie ik dat de volgende halte maar twee minuten verderop is. Dat moet lukken. Mijn telefoon grijp ik uit mijn tas en ik bel met klamme handjes de NS. ‘Mijn dochtertje zit alleen in de trein’, zeg ik met een stem die ik verrassend rustig weet te houden. De klantenservicemedewerker, die godzijdank meer empathie heeft dan ik verwacht had, stelt me meteen gerust. ‘Geen zorgen, mevrouw. We geven het door aan de conducteur. Blijf aan de lijn.’
Een taxirit later sta ik op het volgende station, waar de conducteur met een brede glimlach hand-in-hand staat met Senna. ‘Mama!’ gilt ze en vliegt in mijn armen. Ik slik mijn tranen weg en voel hoe haar warme lijfje zich stevig tegen me aandrukt. ‘Je hebt het supergoed gedaan’, fluister ik in haar oor. ‘Ik ben zó trots op je.’ De conducteur geeft me een knipoog. ‘Jullie hebben samen het avontuur wel compleet gemaakt vandaag, hè?’ Nou, dat kun je wel zeggen. Het volgende uitje? Doen we toch weer even met de auto of de fiets.”
Het moederschap is prachtig, vervullend… en soms gewoon keihard overleven. En toch fluisteren veel ouders hun uitputting liever weg dan dat ze hem hardop uitspreken. Want toegeven dat je eraan onderdoor gaat? Dat voelt al snel als falen.
Relatie uit, huis leeg, camper volgeladen. Lianne Kooistra (42) trekt de komende tijd met dochter Keetje (3) door Europa. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Ben je op zoek naar een te leuke eyecatcher voor in de kinderkamer? Dan hebben wij dé musthave gespot: een opblaasbare poef in de vorm van Nijntje. En je scoort ‘m ook nog eens voor een leuke prijs.
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Denk je aan een gezonde zwangerschap, dan denk je waarschijnlijk meteen aan de moeder. Stoppen met roken en alcohol, gezond eten, genoeg rust: alle adviezen lijken op haar gericht. Maar dat beeld klopt niet meer, blijkt uit een nieuwe Britse studie.
Je kent het wel. Je gaat “even langs” bij je ouders en voor je het weet zit je weer in een soort auditie van je leven: “Werk je nog steeds daar?” “Is dat wel handig met de kinderen?” “Je ziet er moe uit…”
