suzans-dateleed

Een jaar na haar scheiding duikt Suzan (36), moeder van twee zonen van zes en acht, de datingmarkt op. Haar belevenissen kun je elke week volgen.

Nu ik mijn profielen heb verwijderd bij alle dating-apps en -websites, verheug ik me op mijn tweede date met de schoolpleinvader. Of ik zin heb om die fles rosé nu wel te legen, appte hij, en: ‘ik zorg wel voor een lange regenjas’. Na mijn blunder met de bloedvlek in mijn jurkje durfde ik hem nauwelijks meer onder ogen te komen, maar gezien zijn berichtje denkt hij daar blijkbaar anders over. Ik kan zijn humor wel waarderen.

 

Lees ook:
Suzans dateleed: ‘Ik kon mijn date moeilijk voortzetten in mijn ondergoed’ >

 

Lag ‘ie al die tijd gewoon voor het oprapen

Een beetje huiverig ben ik wel, na de fiasco’s van het afgelopen jaar. Van alle dates die ik had binnen een straal van veertig kilometer rond mijn leefomgeving, lag de leukste man al die tijd gewoon al voor het oprapen op het schoolplein van mijn kinderen. Kan het echt zo simpel zijn? Straks blijkt hij er ook perverse voorkeuren op na te houden. Stiekem toch getrouwd te zijn. Een ongezond sterke band met zijn moeder te hebben of – misschien wel het allerergst – mij niet zo leuk te vinden als ik hem.

Eén ding weet ik zeker: ik stort me nergens plompverloren in. Rustig aan. Het leven met mijn jongens samen in ons zelf opgeknapte huis is me heel wat waard; een man mag wel van goeden huize komen, wil hij daar zomaar binnenkomen.

“Nou Suus, voor een tweede date maak je je al wel erg druk om de toekomst”, knipoogt mijn beste vriendin als ik haar vertel over mijn eetafspraak. “Laat je mij je bruidsmeisje zijn?” Ik steek mijn tong uit, maar geef haar stilletjes gelijk: stiekem houdt deze man me in gedachten al nachtenlang wakker.

 

Swipe right

Te vroeg stap ik hetzelfde restaurant binnen waar het een aantal weken geleden zo misging. Waar ik, met een jurk vol bloed, met het zweet op mijn voorhoofd naar een oplossing zocht om zo onzichtbaar mogelijk te worden, en waar mijn date me zo galant redde. Ik bestel dezelfde fles als de vorige keer, maar die we toen niet leegden, en app de schoolpleinvader dat ik er al ben. Op hetzelfde moment komt hij binnen. “Sorry hoor”, zegt hij, “ik werd even opgehouden bij mijn moeder.

‘O nee hè’, denk ik, ‘daar heb je het al.’

“Of eigenlijk”, vervolgt hij: “met wat ik daar nog even zat te regelen. Wat doe je volgende week zaterdag?”

Op het scherm van zijn telefoon toont hij kaartjes voor een concert van één van mijn favoriete artiesten. Onmogelijk dat hij daarvan op de hoogte was. “Geen idee, in elk geval niks op Tinder”, lach ik. “Ik heb die app al verwijderd na onze eerste avond”, reageert mijn date. Speels swipe ik de afbeelding op zijn scherm naar rechts. “We zijn een match”, zegt hij.

Hij heeft gelijk.

 

Dit was de laatste column van Suzan. Vanaf volgende week op deze plek: Scheidingsleed

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

nooit samenblijven voor kinderen
Beeld: Pixabay

Je weet pas écht wat schuldgevoel is, als je gaat scheiden, stelt moeder Katie Bingham-Smith. Toch ziet ze haar scheiding als een cadeau voor het hele gezin: ‘Uiteindelijk willen alle kinderen maar één ding: gelukkige ouders.’

Het is doodeng om te besluiten te gaan scheiden, maar het is nog altijd beter dan in een situatie blijven waarin je je hulpeloos en gebroken voelt, schrijft Katie op ScaryMommy.

 

Geen basis meer

Zes jaar lang knokten Katie en haar ex-man voor hun relatie. Want: alles voor de kinderen. ‘We probeerden, en faalden, probeerden nog een keer en faalden opnieuw.’ Tot ze beseften dat er geen basis meer was om hun gezinsleven op voort te zetten. Dat de kinderen hiervan op de hoogte brengen de zwaarste dobber zou worden, beseften ze allebei. En zelfs na een jaar vloeien er bij Katie de nodige tranen om. Dit was immer nooit waarom ze dat gezin ooit stichtten.

‘Dat je het niet redt met je partner is één ding, maar dat je het niet kunt laten werken voor de kinderen, is nog veel moeilijker’, schrijft ze. ‘Je wilt niet dat ze opgroeien in een gebroken gezin. Maar als je bij elkaar blijft terwijl jij en je partner doodongelukkig zijn, is dat exact wat je ze geeft.’


Lees ook
Zo kan het dus ook! Blij met je scheiding >

 

Gelukkige ouders

‘De kinderen zullen zich herinneren hoe jij en je man naar elkaar keken. Hoe jullie niet in dezelfde kamer sliepen. Niet meer knuffelden of zeiden: ‘Ik hou van je’.  Ze voelen de spanning, de scheve blikken, de ondertoon in wat je zegt. Ze absorberen je verdriet, de boosheid, je rusteloosheid. Ze wéten dat het niet goed zit.’

Het goede nieuws: kinderen zijn enorm veerkrachtig, weet Katie. ‘Natuurlijk is het moeilijk wanneer je ouders gaan scheiden, maar opgroeien in een thuis waar geen van de ouders echt wil zijn, is nog veel erger’, schrijft ze. ‘Zeker wanneer de kinderen weten dat je alleen maar in die situatie blijft zitten voor hén.’

 

Cadeau

Kinderen willen uiteindelijk namelijk maar één ding, denkt ze: gelukkige ouders. En daarom ziet ze haar scheiding als cadeau. Want er komt een eind aan het schuldgevoel en verdriet, weet ze nu. Terugkijkend op haar scheiding concludeert Katie maar één ding: ‘Wat ik dacht dat mijn kinderen zou breken, heeft ons allemaal uiteindelijk gered. Want mijn ex en ik zijn nog steeds de ouders die we altijd al waren, juíst doordat we een relatie hebben losgelaten die niet werkte.’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

scheiden_of_blijven

Je hebt het eindeloos geprobeerd. Alle voors en tegens afgewogen, tientallen keren gepraat met elkaar, en misschien zelfs wel relatietherapie gevolgd. Als de onrust en onvrede in je relatie aanhouden, wat doe je dan? Scheiden of blijven?

Ciska (38), moeder van twee zonen (7 en 9), gooide na de derde mislukte afkickpoging van haar man Kevin, de handdoek in de ring. “Was het maar gebrek aan liefde. Of het gevolg van bedrog door één van ons twee. Maar dat was het niet. De ziekte van Kevin maakt alles kapot. Hem, zijn baan, en uiteindelijk ons gezin.

Besluit maar eens te scheiden van iemand van wie je zielsveel houdt. Ik vond het niet te doen. En nog steeds niet: het is nu bijna twee jaar geleden dat ik vertrok met de kinderen, en ik mis hem nog elke dag. Maar wat ik niet mis, zijn de onvoorspelbare woede-uitbarstingen. Zijn kwade dronk en achterdocht. En die komen helaas met Kevin in een totaalpakketje. Ik kon niet anders dan kiezen voor het welzijn van mijn kinderen.

We ontmoetten elkaar op vakantie in Lloret de Mar, meteen na onze middelbare-schoolexamens. En ja, daar was Kevin doorlopend dronken, maar wie niet? Ook toen hij onze studententijd min of meer elke avond beschonken was, ging er bij mij nog geen belletje rinkelen. Hij was lid van een studentenvereniging; ze poetsten zelfs hun tanden met bier. Dat was de ‘mores’, zei hij dan. ‘Laat maar gaan’, dacht ik: ik was in die tijd nauwelijks een haar beter.

 

Platvink in de laptoptas

Kevin heeft altijd veel gesport. Hardlopen, squash. Hij kreeg een goede baan en we gingen samenwonen. Zo’n drie keer per week kwam hij behoorlijk aangeschoten thuis na het sporten, maar hij bewoog en presteerde goed in het dagelijks leven – geen eigenschappen die je toedicht aan een alcoholist.

Tot ik beviel van onze oudste zoon, en Kevin tijdens de persweeën de ziekenkamer uitliep om een slok te nemen. Diep van binnen wist ik het wel, dat hij al die tijd stiekem dronk. In de achterbak van zijn auto lag een wodkafles, in zijn laptoptas droeg hij een platvink. Ik wilde het niet weten, dat het problematisch was. Maar toen hij tijdens de doorwaakte nachten met onze zoon niet wakker te krijgen was, en ik er dus alleen voor stond met een man die altijd óf in een alcoholroes óf in een soort coma verkeerde, brak ik. Dit was geen manier om een kind op te voeden.

 

‘Twee flessen vallen best mee’

Kevin stemde toe in een gesprek bij een afkickkliniek. Maar toen we daar zaten en hij op het intakeformulier zijn drankgebruik invulde, concludeerde de hulpverlener dat het allemaal nog wel meeviel met zijn verslaving. ‘We zien hier doorgaans veel zwaardere gevallen’, zei ze. Ik vind gemiddeld twee flessen wijn per dag - plús voor mij onzichtbaar drankgebruik tijdens werk en sport - niet licht. Omdat hij verder goed functioneerde, vatte de verpleegkundige dat toch anders op.

Hij voerde er desondanks een stuk of vijf gesprekken, en toen vond Kevin dat hij genezen was. Na de uitspraak van de hulpverlener had hij bij voorbaat al besloten dat hij eigenlijk niet écht afhankelijk was van de drank. Drie avonden na zijn besluit te stoppen met de therapie, gooide hij met dubbele tong drie borden kapot in de keuken, omdat er een zakelijk appje van een mannelijke collega in mijn telefoonscherm sprong, terwijl ik zat te voeden.

 

Lees ook:
Scheiden of blijven? 5 Overdenkingen >

 

Brand bij de buren

Soms bleef het weken rustig, en kreeg ik hoop dat het inderdaad goedkwam met zijn drankgebruik. Maar dan verstoorde hij weer een verjaardag door er zo laveloos te worden, dat hij mensen beledigde, of over zijn nek ging. Eén keer heeft hij brand veroorzaakt, door tijdens een barbecue bij de buren met zijn dronken hoofd spiritus op de barbecue te spuiten. De schade viel mee, maar de buren hebben me er tot onze scheiding op aangekeken.

Het werd een vaste riedel: Kevin accepteerde hulp, oordeelde na een paar sessies dat ‘ie ‘genezen’ was, en zette het binnen een week weer op een zuipen. In één van die rustige periodes verwekten we onze tweede zoon, maar al halverwege de zwangerschap vond ik hem ’s nachts een keer bewusteloos in de badkamer.

Langzaam maar zeker bestond mijn hele leven uit angst voor het moment dat hij weer een woede-uitbarsting zou krijgen, en verwoede pogingen om dat te voorkomen, door de kinderen zo veel mogelijk bij hem weg te houden. Peuters maken nu eenmaal herrie, en het was niet te voorspellen hoe Kevin daarop reageerde. De ene keer stortte hij zich als een jonge hond in het spel van de kinderen en wakkerde de drukte alleen maar aan, de andere keer dirigeerde hij ze bulderend naar de gang voor straf.

 

Nooit meer beter

Op de momenten wanneer hij nuchter was, hadden we het heerlijk. Dan was hij de vrolijke, gekke vader en levenslustige echtgenoot. De man op wie ik verliefd werd. Maar hoe ouder de kinderen werden, hoe meer die Kevin naar de achtergrond verdween. Hij verloor zijn baan en vervreemdde steeds meer van het gezin.

De dag dat ik aankondigde te willen scheiden, brak hij in huilen uit. ‘Ga maar’, zei hij, ‘en neem de jongens mee. Over een halfjaar raak ik nooit meer een druppel aan en kom ik jullie halen.’ Dat is nu twee jaar geleden. Om de zondag doen we iets leuks met z’n vieren. Dan eten we een hapje, of gaan naar het bos. Ik heb geaccepteerd dat Kevin nooit beter wordt en laat de kinderen niet alleen met hem, maar ik vind het wel belangrijk dat ze elkaar blijven zien. Als we mazzel hebben, is hij nuchter. En zo niet, dan zijn we een uur later weer in ons heerlijke huis en fijne leven – ook al is dat voorgoed met z’n drieën.”
 

Scheiden of blijven? Lees hier de tips van psycholoog Sandra van Scheijndel.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >