Een jaar na haar scheiding duikt Suzan (36), moeder van twee zonen van zes en acht, de datingmarkt op. Haar belevenissen kun je elke week volgen.
Lees verder onder de advertentie
De seconde dat ik het restaurant binnenstap, ben ik blij dat ik heb toegehapt. Aan een tafeltje achterin de zaak wacht mijn date, en mijn hart maakt een sprongetje. Die guitige blik, de twinkeling in zijn ogen – wat is ‘ie leuk! Hij staat op om mijn jas aan te pakken en geeft me verlegen drie zoenen. Behalve ‘hai’ hebben we nog geen woord gewisseld, en nu al voel ik een vonk. ‘Laat deze lunch in hemelsnaam uitlopen op een borrel’, hoop ik in stilte.
Lees verder onder de advertentie
‘Huh? Heeft Instagram een chatfunctie?’
Vorige week stuurde hij een berichtje via Instagram: “Geen idee of ik nu allerlei gedragscodes breek, maar om je te benaderen via de school-app vond ik ook zowat.” Ik schrok er een beetje van (‘Huh? Heeft Instagram een chatfunctie?’), had geen idee of hij nu kon zien of ik online was (‘Laat hem vooral niet denken dat ik easy ben’), en wist al helemaal niet wat ik moest antwoorden (‘Een gescheiden schoolpleinvader – come ón’). Maar zonder dat ik het door had zaten we een uur later nog te chatten, en antwoordde ik zonder nadenken met ‘ja’ toen hij vroeg of we face-to-face verder zouden kletsen.
Lees verder onder de advertentie
‘Het zal toch niet waar zijn?’
Hij heeft één van de hipste zaakjes in de stad uitgezocht. Ik knik goedkeurend, zak in mijn nieuwe, lichtroze jurk op een stoel, en neem een slok van de wijn die hij gemakshalve maar alvast heeft laten aanrukken. We kletsen en lachen en eten en flirten, en in gedachten plan ik al bijna een weekend samen, als – uit het niets – het noodlot toeslaat. Wanneer ik ga verzitten, voel ik het. O gód zeg, het zal toch niet waar zijn? Het weeïge gevoel in mijn buik bevestigt mijn angstige vermoeden: ik word, totaal onverwacht, ter plekke ongesteld. En niet zo discreet ook: aan de achterkant van mijn poederkleurige jurkje prijkt een dieprode vlek.
Koortsachtig zoek ik naar een oplossing. Ik kan niet meer opstaan. Nooit meer. Ik kan überhaupt niet meer over straat. Of me ooit nog in deze zaak vertonen. Niet te geloven; héb ik eindelijk eens een leuke date, zet ik mezelf genadeloos voor schut.
Zodra de schoolpleinvader naar het toilet gaat, grijp ik paniekerig naar mijn telefoon en app een vriendin. “Hang er een servet voor!”, reageert die, met een zee aan brullend lachende smileys. Goed, daar hoef ik duidelijk geen steun van te verwachten. “Joh”, vervolgt ze, “gelukkig is het geen…” Onder haar bericht verschijnt een lachende drol-emoji.
Lees verder onder de advertentie
‘Zo, goeie grap?’
Ik kan mijn lach niet onderdrukken. Ze heeft een punt: ik kan er maar beter luchtig over doen en het gewoon eerlijk zeggen, ik kan moeilijk mijn jurk uittrekken en de date voortzetten in mijn – overigens ook al niet meer toonbare – ondergoed.
“Zo”, zegt mijn date als hij terug is bij ons tafeltje, “goeie grap?”
“Nou, ik hoop dat we er later om kunnen lachen, maar het is eigenlijk tamelijk gênant”, bloos ik, en vertel hem het verhaal. Met een vette grijns wenkt hij de ober om de rekening, pakt zijn jas, en schuift hem achter mijn rug. “Knoop maar om je middel”, zegt hij. “Maken we een sanitaire stop bij jou thuis, en reserveer ik alvast een tafeltje voor vanavond. Volgens mij zijn wij nog lang niet uitgekletst.”
Lees verder onder de advertentie
Dankbaar vouw ik de mouwen van zijn jack rond mijn taille, en kus deze heer – vanuit de puntjes van mijn tenen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In deze rubriek delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Voor Minne was dat haar relatiebreuk.
Nog even bij je kind kijken voordat je gaat slapen. Voor de meeste moeders een liefdevol ritueel, maar voor Samantha Cherish Wielkens (40) óók een noodzaak. Haar zoontje Jah-Noah (6) heeft diabetes type 1 en dat betekent dag en nacht alert zijn.
Mieke (41) had zichzelf één ding beloofd: ze zou zich nooit bemoeien met de vriendinnen van haar kinderen. Maar sinds haar dochter Esmee (13) op de middelbare school zit en onafscheidelijk is van Kelsey, blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan.
Dewi (23) uit Den Bosch dacht dat ze last had van nierstenen. Dat ze zwanger zou kunnen zijn, kwam geen moment in haar op. Ze had immers een spiraal en van een zwangerschapsbuik was niets te zien. Tot ze plotseling thuis beviel van dochter Noé.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van *Nadine (37). Ze is […]