Beeld: Kek Mama
Van jongs af aan had Roos een beeld van hoe haar bruiloft eruit zou moeten zien. Het zou de mooiste dag van haar leven worden en ze zou zich nog nooit zo mooi hebben gevoeld als die dag. In werkelijkheid liep dat anders.
Roos, getrouwd met Ferdi, zwanger van haar eerste: “Ik heb zo ongeveer mijn hele bruiloft gehuild. Niet van geluk. Niet van ontroering. Maar omdat ik me zó lelijk voelde.
Een jaar eerder ging ik jurken passen met mijn moeder. Onze relatie is… laten we het ingewikkeld noemen. Maar dit wilde ik per se met haar samen doen. Vraag me niet waarom. Misschien toch nog door dat romantische beeld uit de films. Na dag één hadden we dezelfde favoriet: strak, klassiek, prachtig. Maar ik voelde me er totaal niet comfortabel in. Je zag alles.
En dat vond ik doodeng. Het was een prachtige jurk, maar ik voelde me er niet op mijn gemak in. Ik had het gevoel dat ik constant enorm mijn buik moest inhouden en ik vond mijn zichtbare armen ook lelijk. Ik heb een eetstoornis gehad en een ingewikkelde relatie met mijn lichaam. Dus een jurk die alles laat zien? Spannend is een understatement.
Bij de volgende winkel vond ik dé jurk. Luchtig, flatterend, minder strak. Ik voelde me mooi. Maar mijn moeder vond het niks. ‘Ik snap echt niet wat je hierin ziet’, zei ze botweg. Te trendy. Te duur. Niet tijdloos. En trouwens: ik had “het lichaam voor die strakke jurk”, dus het zou zonde zijn om die niet te nemen?
Ik probeerde haar op andere gedachten te brengen, maar zij had gezegd dat zij de jurk zou betalen. Uiteindelijk stelde ze me een ultimatum: ik koos de jurk die zij wilde, of ze zou niet betalen. Daar had ik natuurlijk meteen tegenin moeten gaan, maar ik schrok er zo van dat ik meteen indamde. Dus we gingen voor die strakke jurk.
Tien maanden later was het zo ver: de bruiloft. Mijn haar werd gedaan en zat prachtig, tot mijn moeder mijn sluier op mijn hoofd wilde vastzetten. Het viel helemaal uit elkaar, alle bobby pins lieten los. Het leek nergens meer op. En de kapster was allang weg. Ik begon toen al onbedaarlijk te huilen. Gelukkig moest mijn make-up er nog op.
Nou ja, gelukkig… Toen ik eenmaal in de stoel zat, gaf ik aan dat ik hetzelfde wilde als de proefmake-up die we hadden gedaan. Subtiel, vooral, want in het dagelijks leven draag ik ook nauwelijks make-up. Ik keek in de spiegel terwijl de visagiste bezig was en voelde mijn moed in de schoenen zakken. Smokey eyes, zware contour, en enorme nepwimpers. Ik herkende mezelf niet.
Ik raakte in paniek. Zowaar gaf ik haar aan dat ik dit echt niet wilde. Ze haalde een deel weer weg, maar die afgrijselijke wimpers liet ze zitten . De tijd tikte door. De wedding planner begon te roepen dat we achter liepen op schema. Voor ik het wist, werd ik in mijn jurk gehesen, mijn haar opnieuw in elkaar geflanst met geleende speldjes en een gouden clip van de weddingplanner.
Ik bleek een paar kilo aangekomen en zat helemaal klem in die jurk. Nu voelde ik me al helemaal een dikke worst in plaats van mooi. In combinatie met die make-up en mijn haar wat totaal niet meer zat, was het gewoon verschrikkelijk. Ik kon alleen maar huilen.
Uiteindelijk heeft het mijn hele bruiloft verpest. Ja, het was mooi. Ja, ik ben getrouwd met de liefde van mijn leven. Die trouwens alleen maar geweldig was en wel honderd keer zei dat hij me áltijd mooi vindt, heel lief. Maar toch. Je zo niet comfortabel voelen in je eigen lijf, terwijl je in het absolute middelpunt van de belangstelling staat, was echt vreselijk. Ik voelde me de hele dag opgelaten. De foto’s zijn ook afschuwelijk geworden, ik sta overal huilend op.
Toen ik niet stopte met huilen, kreeg ik een sneer van mijn moeder, dat ik me niet zo aan moest stellen. Ik neem haar dat nog altijd kwalijk, en dat ze me in die jurk heeft gedwongen. Mede dankzij haar is mijn bruiloft verpest. Dat vind ik moeilijk. Moraal van het verhaal? Sta op je strepen. Laat je niet overhalen door anderen. Dan maar een ‘Bridezilla’. Alles beter dan de mooiste dag van je leven laten verpesten.”
Je gaat trouwen, viert een groot feest, nodigt al je dierbaren uit en hebt de dag van je leven. En dan komt je schoonmoeder door de bocht. Wat Anastasia’s moeder deed op haar bruiloft, was echt schandalig. Je leest hier hier.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Een bevalling is een ervaring die alles van je vraagt: je lijf, je hoofd en soms ook je gevoel voor realiteit. En toch doen miljoenen vrouwen het, vaak bewuster en sterker dan ze ooit van zichzelf hadden gedacht.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Van zelf veters strikken tot netjes eten met mes en vork: volgens Supernanny Jo Frost zijn het juist die alledaagse vaardigheden waar steeds meer kinderen moeite mee hebben.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Veel ouders geven eraan toe: nog één verhaaltje, nog even spelen of een schermpje dat nét iets te lang aanblijft. Bedtijd schuift zo ongemerkt op.
