Beeld: Getty Images
Tegen je eigen kinderen schreeuwen moet je eigenlijk al niet doen, maar je schreeuwt zéker niet tegen andermans kinderen. Toch?
Gwen, getrouwd, moeder van twee dochters (10 en 7): “Ik heb haar altijd een beetje een vreemd typetje gevonden. Ik kon er de vinger nooit op leggen, maar je kent ze wel, gewoon van die types waar je en beetje een gek gevoel van krijgt. Maar mijn dochters spelen graag met haar dochters, dus ik liet het gaan.
Deze middag liet ik het echter niet gaan. Ik wist meteen dat er iets niet klopte, toen ze aan kwamen rennen. Mijn dochters kwamen thuis van een speelafspraak en waren… stil. Geen gegiechel, geen verhalen, geen ‘mama, kijk wat we hebben gedaan’. Gewoon jassen uit, schoenen uit en een beetje sip richting de bank. Dat is nooit een goed teken.
Na wat doorvragen kwam het eruit. ‘Ze schreeuwde’, zei mijn oudste. ‘Echt heel hard’, vulde de jongste aan. ‘Ze was super boos en we moesten meteen weg, want ze wilde onze nek omdraaien.’ Mijn hart sloeg even over. Wacht even. Ze had tegen mijn kinderen geschreeuwd? Pardon?
Ik ben echt geen perfecte moeder, maar schreeuwen tegen mijn kinderen doe ik niet. Nooit. En ik vind dat eigenlijk wel de bare minimum. Het idee dat iemand tegen mijn kinderen staat te schreeuwen? Dat dóé je toch niet?! Ik heb nog doorgevraagd om zeker te weten dat ze het niet maar uit hun duim zogen, maar ze zaten er zo sipjes bij dat ik eigenlijk wel wist dat het echt was gebeurd.
Ik ben er direct heengegaan. Misschien had ik beter eerst even kunnen afkoelen, maar ik was woedend. Dit doe je niet. Hoe kwaad je ook bent, wat er ook gebeurd is, dit doe je niet. In ieder geval niet bij mijn kinderen. Ze deed de deur open en ik zag het meteen: dit was niet haar beste dag geweest. Maar dat was dan pech. ‘Heb jij tegen mijn kinderen geschreeuwd?’ viel ik meteen met de deur in huis.
Ze schoot meteen in de verdediging en begon over de troep die ze gemaakt hadden, over drie keer waarschuwen… Blablabla. Ja, kinderen maken rommel. Dat doen ze altijd. Dat hoort erbij. Dan zeg je toch niet dat je iemands nek gaat omdraaien?! Sterker nog, ze had het blijkbaar geschreeuwd, zelfs.
We kregen zelfs ruzie, want zij vond dat ik haar aanviel en ik wilde horen dat ze begreep dat dit echt niet kon en dat dit nooit meer mocht gebeuren. Uiteindelijk ben ik kwaad naar huis gestampt, omdat het gesprek nergens meer toe leidde.
Mijn dochters willen voorlopig niet meer daar spelen. En ik vind dat eigenlijk helemaal prima. Misschien ben ik te beschermend. Misschien had ik het rustiger moeten aanpakken. Maar zo voelde het op dat moment niet. Mijn man vindt dat ik het uit moet praten, want het is wel ongemakkelijk zo. We zien elkaar nogal vaak, we wonen in dezelfde straat. Maar ik vind eigenlijk dat zij eerst haar excuses moet aanbieden aan mijn dochters. Daarna wil ik best met haar praten.”
Fijn hoor, dat bepaalde pakketten “discreet” verzonden worden. Alleen jammer dat je buurvrouw ze dan aanneemt en zonder pardon open trekt. Je leest hier hoe Brenda haar pakketje terugkreeg.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Een bevalling is een ervaring die alles van je vraagt: je lijf, je hoofd en soms ook je gevoel voor realiteit. En toch doen miljoenen vrouwen het, vaak bewuster en sterker dan ze ooit van zichzelf hadden gedacht.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Toen Eva (31) na een pittige bevalling eindelijk met haar pasgeboren dochter thuiskwam, wachtte haar een hartverwarmende verrassing. Haar beste vriendin had de hele voortuin versierd. Maar een dag later veranderde dat warme gevoel volledig door een Tikkie.
Van zelf veters strikken tot netjes eten met mes en vork: volgens Supernanny Jo Frost zijn het juist die alledaagse vaardigheden waar steeds meer kinderen moeite mee hebben.
Veel ouders geven eraan toe: nog één verhaaltje, nog even spelen of een schermpje dat nét iets te lang aanblijft. Bedtijd schuift zo ongemerkt op.
