De Amerikaanse Andi en Thomas Bonura droomden altijd al van een groot gezin, maar door meerdere miskramen kwam die droom helaas nooit in vervulling. Tot ze de mogelijkheid kregen om alle broertjes en zusjes van hun pleegzoon te adopteren.
Elf jaar geleden beviel Andi met 25 weken van twee jongens: Joey kwam met een hersenverlamming ter wereld, haar zoon Eli overleefde het helaas niet. Dit was een heftige periode voor het stel, maar toch wilden ze hoe dan ook blijven vechten voor een groot gezin. Ze bekeken de mogelijkheid om te adopteren, maar voordat ze de knoop doorhakten, werd Andi nog twee keer onverwacht zwanger van twee meisjes.
Omdat ook zij te vroeg geboren waren en Andi al meerdere miskramen had, waarschuwden artsen dat een nieuwe zwangerschap te riskant zou zijn. Daarom gaven Andi en Thomas zichzelf op als pleegouders.
Lees ook
Adoptiemoeder slaat terug na opmerking dat zij ‘geen echte moeder is’ >
In 2017 kregen ze hun eerste pleegkind, Bryson. Eerst dacht het koppel dat Bryson bij hen zou blijven totdat hij geadopteerd zou worden, tot ze ontdekten dat al zijn broertjes en zusjes allemaal bij verschillende pleeggezinnen verbleven. Door heel veel geluk en ‘een samenloop van omstandigheden’, konden ze ze alle vijf te adopteren. Het stel twijfelde geen moment, want, zo zeggen ze: ‘We willen dat ze samen opgroeien.’ Prachtig.
Meer persoonlijke verhalen lezen? Volg Kek Mama op Facebook >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
