Sara van Gorp is hoofdredacteur van Kek Mama en moeder van zoons Ko (7) en Toon (2). Elke maand schrijft ze over zichzelf en haar gezin.
‘Mam, wanneer is Toon jarig? Want dan geef ik hem geen cadeautje, hij is zó enorm irritant.’ (Toon blijft aan Ko trekken om baltikkertje te spelen terwijl hij echt niet wil.) Een kwartier later. ‘Ahhh, wat is Toon toch scháttig! Ik ben zó blij dat ik een broertje heb.’ (Toon vroeg op zijn allerliefst: ‘Wat wil jij op tv kijken Ko?’)
Zevenjarigen zijn kort van geheugen. En eerlijk gezegd: sinds ik moeder ben, ben ik het ook. Ik kan witheet van wanhoop en woede zijn als Toon en Ko voor acht uur ’s ochtends al minimaal tien clashes hebben gehad in de categorie ‘ik wil precies spelen met dat wat hij heeft’. (Sinds kort pak ik de brandweerauto/piratenvlag/Skylander dan af, werkt vooralsnog afdoende.) Om meteen erna instant te smelten als Ko vredig op de bank Dribbel-boeken aan zijn broertje voorleest.
Net zoals ik never nooit jaloers op iemand ben geweest. Totdat ik slaaphooligan Toon kreeg en ik jarenlang ’s ochtends om half zes treinparcoursen aan het bouwen was. ‘Ik krijg mijn dochter ’s ochtends echt haar bed niet uit, hoe moet ik nou zorgen dat ik op tijd op school kom?’ Groen van jaloezie ben ik op al die ouders die uitslaapkinderen hebben. Sinds een maand of twee wordt Toon rond half zeven wakker en ik klop dagelijks af op alles wat ik tegenkom. En als het dan toch weer een keer half zes is, smelt ik als hij tegen me aankruipt en murmelt: ‘Mama, ik vind jou zohooo lief.’
Sara van Gorp (42) is hoofdredacteur van Kek Mama en woont samen met Mark en zoons Ko (6) en Toon (1).
In Kek Mama 09-2017 lees je een geestig verhaal waarin Julia haarfijn de zeven moederzonden fileert. Het nummer koop je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
