Beeld: Canva
Samen op vakantie met vriendinnen klinkt geweldig, tot je merkt dat je vakantieplannen niet matchen. Soms is het avontuur groter wanneer je besluit je eigen koers te varen.
Jo (38): “Na twee dagen warenhuis in en winkel uit was ik er wel klaar mee. Het probleem was dat ik voor ons vertrek naar New York slechts een van mijn vijf medereizigsters kende. Ik ging er voor het gemak van uit dat we allemaal op één lijn zaten. Dat was niet zo.
De vijf waren uitsluitend geïnteresseerd in shoppen en hippe eettentjes. Die laatste vind ik ook leuk, zeker in New York, maar dat shopgehobbel was ik na twee dagen wel zat. We gingen naar Macy’s, Bloomingdale’s en natuurlijk naar Gap en Abercrombie voor de kinderen.
Op dag drie wilde ik wel naar een museum: het Guggenheim of het MoMa. Maar nee hoor, de dames niet. Toen ben ik maar alleen gegaan en ontmoette ik de anderen rond borreltijd in een café. Zo had ik het leuk en hadden zij het leuk, dacht ik.
Alleen viel het niet echt lekker in de groep, merkte ik aan het eind van de dag. Er kwam geen groot gedonder van, maar ik sta niet op hun gastenlijst voor een volgend tripje, want de laatste dag ben ik weer alleen op stap gegaan. Wat me overigens enorm beviel. Volgende keer ga ik lekker alleen of met écht goede vrienden.”
Saskia beviel tijdens haar gezinsvakantie: ‘Ik had geen idee dat ik zwanger was’. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
