Beeld: Liane Bron Fotografie
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze ouders mee in herkenbare momenten en deelt af en toe een kleine tip voor thuis of op school.
Mijn eerste stage liep ik bij André, een leerkracht van groep 6. Al in de eerste weken wist ik dat ik een heel goede mentor had getroffen. Niet omdat hij de meest spectaculaire lessen gaf, maar omdat het pedagogisch klimaat in zijn klas zo bijzonder was.
Kinderen durfden fouten te maken. Vragen te stellen. Ze lachten veel. Hielpen elkaar. Ze voelden zich gezien, veilig en serieus genomen. Er hing een vanzelfsprekende rust. Ik keek vaak naar hoe André met de kinderen omging. En soms gaf hij les zonder dat de kinderen en ik dat doorhadden.
Het was pauze, we liepen over het schoolplein. De kinderen vierden verjaardagen zoals dat op basisscholen gaat. Overal verschenen bakken met stroopwafels, plakken cake, spekjes en zakjes chips.
Een meisje kwam stralend op een collega van André af. Trots hield ze haar traktatie omhoog. De collega glimlachte vriendelijk. “Nee, dankjewel,” zei ze. “Ik ben aan het lijnen,” voegde ze er zacht aan toe. Het meisje knikte, draaide zich om en liep verder. Ik had het nauwelijks opgemerkt, André blijkbaar wel.
Toen het meisje uit het zicht was, zei hij rustig: “Ik neem een traktatie altijd aan.” Ik keek hem vragend aan. “Voor zo’n kind is dat veel meer dan iets lekkers,” zei hij. “Ze komt niet alleen een koekje brengen. Ze is hartstikke trots op haar traktatie. Als je dat niet aanneemt, kan dat voelen als een afwijzing.”
Hij zei het zonder oordeel. Niet om zijn collega terecht te wijzen, en ook niet om mij een lesje te leren. Hij liet me alleen even meekijken door de ogen van een kind, en ineens zag ik iets wat ik daarvoor nog niet had gezien. Dat uitgestoken handje ging helemaal niet over een stroopwafel. Het ging over trots. Over gezien willen worden. Over het verlangen iets te mogen geven aan de grote mensen tegen wie je opkijkt.
Sinds die dag heb ik nooit meer een traktatie geweigerd. Niet omdat ik altijd zin had in nóg een plak cake. Soms at ik hem later op, soms gaf ik hem thuis weg. Dat maakte niet uit. Het ging nooit om wat er in het bakje zat. Het ging om het kind dat het kwam brengen. Een moment dat misschien maar een paar seconden duurt, maar juist die paar seconden zeggen tegen een kind: ik zie je. Ik neem jouw blijdschap aan, ik ben blij dat je naar mij toe kwam.
Tijdens mijn opleiding leerde ik veel over didactiek. Over lesdoelen, instructiemodellen en klassenmanagement. Maar de belangrijkste lessen kreeg ik van mensen zoals André. Mensen die kinderen écht zien. Die begrijpen dat een veilig pedagogisch klimaat niet ontstaat door grote woorden, maar door honderden kleine momenten. Momenten die een kind misschien allang weer vergeet, maar die ongemerkt wel bepalen hoe een kind zich voelt.
In mijn werk bij Wijzer over de Basisschool spreek ik veel ouders die zoeken naar manieren om hun kind te helpen groeien. Dan denk ik vaak terug aan André. Want groei ontstaat zelden in spectaculaire momenten. Ze begint veel kleiner. In een naam die je onthoudt, een blik die zegt: ik zie je. Een tekening die je bewondert, of een traktatie die je aanneemt.
Niet omdat je honger hebt, maar omdat achter die uitgestoken hand iets veel belangrijkers schuilgaat. Een kind dat heel even hoopt dat wat het komt brengen, met net zoveel warmte wordt ontvangen als waarmee het is gegeven. Dat is de les die André mij gaf. En ik hoop dat ik die les, zonder dat ik het altijd in de gaten heb, iedere dag weer een beetje doorgeef.
Volg Wijzer over de Basisschool op Instagram voor tips en tricks. Meer columns van Juf Carola vind je hier.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Vader worden is één ding, maar ontdekken wat voor vader je wilt zijn, is soms een heel proces. André Hazes kijkt in De kapper van de sterren van LINDA. openhartig terug op de eerste jaren met zijn zoon Dré.
Als het schooljaar erop zit, vraagt Chantal (39) haar zoon Milan (9) om zelf een leuk afscheidscadeautje voor zijn juf te bedenken. Hij regelt alles zonder hulp en is apetrots. Tot Chantal bij het ophalen iets op het bureau van juf Sanne ziet staan wat haar wel héél bekend voorkomt.
Een nieuwe liefde vinden is nog niet zo eenvoudig, zeker als je precies weet wat je zoekt. Monique Westenberg zoekt een nieuwe liefde en krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek: haar vriendin gaat op Instagram op zoek naar een geschikte man voor haar.
Sommige uitspraken van je kind vergeet je niet snel. Zeker niet als ze laten zien hoe goed ze jou eigenlijk in de gaten houden. Monica Geuze (31) werd onlangs verrast door een bijzonder lief voorstel van haar dochter Lizzy (8).
Video
In elk gezin wordt weleens gekibbeld. Over rondslingerende sokken, de vaatwasser of wie er nou eigenlijk aan de beurt is om de boodschappen te doen. Niks aan de hand, zou je denken. Maar voor kinderen kan zo’n onschuldige discussie een stuk groter voelen. Want wat als papa en mama straks niet meer samen willen zijn?
