Je schoonmoeder boos omdat je kind geen kus geeft, en de natte zoenen van je oom. Altijd leuk, al die nieuwjaarswensen.

Linda: “In mijn schoonfamilie is het gebruikelijk om elkaar op de mond te zoenen. Ik doe dat ook met mijn kinderen, maar écht niet met mijn schoonvader en mijn twee zwagers. Nou, zij wel. Zo vies.”

 

Simone: “De hele wereld weet dat je elkaar niet echt zoent bij het begroeten, maar dat het een kwestie is van wangen tegen elkaar houden. Zo niet mijn schoonvader. Die maakt van iedere gelegenheid gebruik om mijn gezicht vast te pakken met zijn guitige handjes, om vervolgens drie natte vegen speeksel op mijn wangen achter te laten. Keer twee, want ook tijdens het afscheid springt-ie zowat bovenop me. Iedere. Keer. Weer.”

 

Nienke: “Ik had vroeger een aangetrouwde oom met nogal een rare mond. Doodeng vond ik het, om hem te begroeten met drie zoenen. Helemaal omdat hij er altijd zo’n zacht kreunend geluid bij maakte. Eén keer had ik een fikse verkoudheid en dacht ik eronderuit te komen. Helaas: mijn oom was (‘Nou já zeg, wat toevallig!’) ook plotseling snipverkouden. ‘Kunnen wij elkaar tenminste wel zoenen’, zei hij terwijl hij lachend met zijn rare mond op me afkwam. Sindsdien plan ik mijn agenda bij iedere familiebijeenkomst bij voorkeur vol met werkafspraken, zodat ik - heel jammer - niet kan komen.”

 

Petra: “Ik vind het echt niet oké als mensen van mijn zoon van vier verlangen dat hij ze een kus geeft en dan ook nog beledigd of zelfs boos reageren als hij dat niet wil. Hij hoeft van mij niemand te zoenen, ook opa en oma niet. Mijn schoonmoeder doet alsof ik dat niet al honderd keer tegen haar heb gezegd en blijft hem maar in de houdgreep nemen met: “Kom, kus voor omaaaa!” Mijn zoon weigert, zij kijkt mij boos aan, ik zeg gewoon niks. Dat ze vervolgens tot de paasdagen beledigd is en tegen haar vriendinnen klaagt dat ze “niet eens een nieuwjaarskus, is dát nou zoveel gevraagd” van haar enige kleinkind heeft gekregen, jammer dan.”

 

Anna: “Ik ben een kordate zoener: met geluid. Mijn halve familie is een luchtzoener: lafjes met de wangen tegen elkaar, en zonder geluid. Het is altijd ongemakkelijk, dat moment dat ik drie keer heel nadrukkelijk ‘mwah, mwah, mwah’ roept en het volledig stil blijft.”

 

Janneke: “Als kind keek ik niet bepaald uit naar de nieuwjaarsviering met de familie. De reden: mijn oom, die er altijd iets te enthousiast inging met zijn gezoen. Met zijn enórme handen, die hij dan helemaal om mijn gezicht legde zodat alleen mijn mond overbleef. Brrr. Inmiddels is hij geëmigreerd en zie ik hem bijna nooit meer, maar net dit jaar met nieuwjaar was hij er weer eens bij. En ja hoor, wéér die handen om mijn gezicht en een voltreffer op mijn mond.”

 

Lieke: “Ik werk op een grote afdeling met bijna dertig mensen, en ik ben meestal de laatste die ‘s ochtends binnenkomt. De helft van mijn collega’s spreek ik niet veel, maar met nieuwjaar voel ik me toch verplicht iedereen te zoenen, omdat het totaal ongemakkelijk is als ik helft oversla - wat ik eigenlijk zou willen. Maar tegen de vieze snor van mijn manager, inclusief oude sigarenrook, zie ik al op vanaf half december.”

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Je sterk houden als je verdrietig bent: veel moeders doen het om hun kinderen te beschermen. Maar Karen Johnson, een Amerikaanse blogger en moeder van drie, verbergt haar emoties niet langer.

'Ik leer mijn kinderen dat zelfs de sterkste mensen huilen', schrijft ze op Scary Mommy.

 

Leugen

‘Ik las een interview met Angelina Jolie, waarin ze zei dat ze na de scheiding met Brad onder de douche huilde. Niet voor het oog van haar kinderen, want die moesten denken dat alles goed zou komen’, vertelt Karen. ‘Dat raakte me. Als moeder begreep ik haar – het is toch onze taak om onze kinderen te troosten? Te zeggen dat ze niet bang moeten zijn en dat alles goed komt, zelfs als dat niet zo is?’
Karen herinnert zich dat ze een paar jaar geleden met haar drie kinderen – toen 6, 4 en 2 – in de kelder ging schuilen voor een tornado. ‘Mijn man was niet thuis en ik fluisterde tegen de kinderen: ‘Het komt allemaal wel goed.’ Wat een leugen was, want ik had geen idee. Maar ik dacht: als moeder moet je soms tegen je kinderen liegen om je werk als mama goed te doen.’

 

Lees ook:
Moeders huilen niet: 'Ik vind het moeilijk om mijn kinderen mijn tranen te laten zien' >


 

De waarheid van het moederschap

Inmiddels ziet Karen het anders. ‘Op een dag zagen mijn kinderen me breken. Ze zagen dat ik bang was en dat ik huilde. Ik zei niet dat alles goedkwam. En dat was goed – want weet je wat ik de afgelopen jaren van het moederschap en het huwelijk heb geleerd? Dat het oké is – zelfs noodzakelijk – dat mijn kinderen andere gevoelens bij mij zien dan geluk, vreugde en geduld.’
Karen vindt nog steeds dat moeders sterk, betrouwbaar en geruststellend moeten zijn voor hun kinderen. ‘Maar het is net zo belangrijk dat mijn kinderen weten dat hun moeder menselijk is. Iemand die gevoelens heeft, die soms even breekt, maar ook weer opkrabbelt. Hoe kan ik ze leren dat het goed is om emoties te hebben, als ik die zelf niet uit? Laatst huilde ik, maar daarna waste ik mijn gezicht en stond ik er weer. Dát is de moeder die ik wil zijn. Iemand die haar kinderen soms de waarheid laat zien van het moederschap. Ik wil dat ze weten dat zelfs op hun ergste dagen de wolken zullen verdwijnen en de zon zal doorbreken. Dat ze oké zullen zijn en dat zelfs de sterkste mensen huilen.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

moeders-altijd-boos

Er zijn van die dagen dat je kind maar één sok hoeft te laten slingeren voordat de stoom uit je oren vliegt. En zo vreemd is dat helemaal niet: blogger Karen Jonson legt op Scary Mommy uit waarom.

‘Boosheid komt altijd voort uit een andere emotie’, schrijft ze.

 

Onderzoek

Karen vervolgt: ‘In dit onderzoek wordt uitgelegd dat boos worden vaak een onderliggende oorzaak heeft: je voelt je onbegrepen, onbelangrijk, onzichtbaar of machteloos tegenover anderen. En vervolgens moeten de mensen van wie je houdt het ontgelden.’ Volgens de blogger is praten de beste manier om hier als moeder mee om te gaan. ‘Vertel waar je behoefte aan hebt, zodat je niet hoeft te exploderen om één klein ding.’

 

Lees ook
'Ik vertel mijn kind liever wat er in míj omgaat dan boos te worden' >

 

'Rondje lopen'

Of, schrijft Karen verder, ‘Loop een rondje buiten, haal een frisse neus en bedenk wat het probleem is: ben je oververmoeid? Heb je te veel aan je hoofd? Houden je kinderen zich niet aan hun afspraken? Zet voor jezelf op een rij wat jou boos heeft gemaakt en kijk wat je hiertegen kunt doen. Niemand verdient het om te leven in een huis vol boosheid - je gezin niet en jij niet. Máár: accepteer ook dat je af en toe je dag niet hebt.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >