Beeld: Canva
Blijdschap en rouw raken verweven als je in dezelfde week je eerste kleinkind verwelkomt en je moeder verliest.
Oma Jeanette, getrouwd, moeder van een zoon en dochter: “Het klinkt misschien gek, maar al sinds mijn eigen kinderen jong waren, heb ik er naar uitgekeken om oma te worden. Dat leek me zó leuk! Ik was dan ook door het dolle toen mijn dochter was zwanger van haar eerste kind, mijn allereerste kleinkind.
De zwangerschap verliep voorspoedig en toen werd hij geboren: onze kleinzoon. Wat een mooi mannetje en wat was ik trots op mijn dochter. We gingen natuurlijk snel op kraambezoek. Het moment dat ik mijn kleinzoon in mijn armen hield, huilde ik van geluk. Een droom die uitkwam.
Ook mijn moeder wilde natuurlijk graag op bezoek bij haar eerste achterkleinkind. Een week na de geboorte hadden we het kraambezoek afgesproken. De avond ervoor appte ik nog met mijn moeder dat ze haar kraamcadeautje niet moest vergeten. Kwam helemaal goed, kreeg ik terug.
De dag erna reed ik naar haar toe en liet mezelf binnen met de sleutel, zoals ik altijd doe. Het was stil in huis, de lampen waren uit. Ik zag het ingepakte knuffeltje voor haar achterkleinkind klaar liggen op tafel. Ik riep haar, maar ik kreeg geen reactie. Meteen sloeg de schrik me om het hart. Het zal toch niet… Maar jawel, ik vond haar in bed. Het leek net alsof ze sliep, behalve dat haar huid witter was.
Overleden op de dag dat ze haar achterkleinkind zou ontmoeten, ongelofelijk dat het zo is gelopen. In plaats van bij mijn dochter, zat ik met de huisarts naast mijn moeder. Hartstilstand. Ze was vredig ingeslapen. Voorgoed. Het viel me zwaarder dan ik had gedacht. Later die dag zat ik alsnog bij mijn dochter, die ook ontzettend verward en verdrietig was door het plotselinge verlies van haar oma.
Nu er wat tijd overheen is gegaan, kan ik inzien dat het voor mijn moeder eigenlijk heel fijn is geweest om op deze manier te overlijden. Ze heeft er niks van gemerkt. Maar mij valt het zwaar dat het zo plotseling is gegaan. Ik was er nog lang niet aan toe om afscheid te nemen van mijn moeder en ik had het haar zo gegund om haar achterkleinzoon te ontmoeten.”
Natascha ervaarde ook hoe geluk en verdriet hand in hand kunnen gaan. Ze was tegelijkertijd zwanger als haar schoonzus, maar hun kindje bleek niet levensvatbaar, dat van haar wel. Je leest het hier.
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Na een periode waarin het leven voor Greetje Hakvoort niet altijd even soepel liep, lijkt er nu vooral ruimte voor iets veel mooiers: blijdschap in de familie.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Opvoeden: we doen allemaal maar wat. Want laten we eerlijk zijn, niemand heeft een handleiding gekregen. Maar leraren valt het meteen op.
Mijn 2-jarige dochter onderhandelt tegenwoordig met mij. Ik vrees dat dit mijn eigen schuld is.
Waar de ene moeder de wereld moeiteloos blijkt aan te kunnen, kan de ander soms helemaal uitgebrand zijn. Waar komt dit precies vandaan?
