Beeld: Canva
Tiktak, tiktak. Veel vrouwen met een kinderwens voelen hun biologische klok tikken, zo ook Heleen. Maar de man die ermee door leek te kunnen, bleek een totale nietsnut.
Heleen (45), getrouwd, moeder van twee kinderen (6) en (4): “Een nietsnut, ja. Maar ja, nu zit ik wel aan hem vast. Althans, door de kinderen. Ik zou natuurlijk wel kunnen scheiden, maar waar zouden we dan terecht komen? Ik weet niet of dat zoveel beter zou zijn. En ik vind dat sneu voor de kinderen.
We hebben nu een fijn huis. Hij werkt veel, is veel van huis. Ik heb in die zin niet veel last van hem. Hij kijkt alleen nauwelijks om naar de kinderen en doet helemaal niks in het huis. Ik regel alles thuis. Terwijl ik ook gewoon werk. Maar goed, daar ben ik niet de enige in, als ik vriendinnen moet geloven. Het is ook niet dat we veel ruzie hebben ofzo, helemaal niet. Er gebeurt gewoon eigenlijk… niks.
Ik ben gewoon te snel geweest. Besef ik vooral achteraf. Ik wist eigenlijk best snel dat ik niet zo veel van deze man hoefde te verwachten, maar ik besloot het toch door te zetten. We trouwden en kregen kinderen. En nu zijn we hier. Met de jaren die ik single bleef na de vijfendertig, daalden mijn standaarden steeds verder. Ik ging steeds meer maar accepteren, omdat ik gewoon zó graag kinderen wilde. Uiteindelijk kunnen we wel stellen dat ik gesetteld ben for less, al is dat natuurlijk niet fijn om toe te geven.
Ik zou het mijn dochter ook nooit aanraden, om dit zo te doen. Om jezelf zo aan de kant te zetten. En tegelijkertijd heb ik er geen spijt van. Ik heb twee kinderen waar ik ontzettend veel van hou en die mijn leven compleet maken. Dat mijn huwelijk nu al barsten vertoont, dat is jammer. Hij is te lui om weg te gaan, dus daar ben ik niet bang voor. Voor nu doen we het prima, zo. Ik zag het gewoon allemaal zo anders voor me, tien jaar geleden. Ik heb nu wel de kinderen, maar niet de droomrelatie.”
Het hotel is een droom, het water knalblauw. En dan gaat je man ervandoor. Met nota bene het animatiemeisje van het resort. En dat tijdens je huwelijksreis. Het overkwam Mandy. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
