Beeld: Shutterstock
Niets maakt je zo ontredderd, als een baby op de intensive care, weet Lynsey West. Dus wil ze andere moeders een hart onder de riem steken.
‘Moet je je voorstellen: je bent dertig weken zwanger. Het ene moment wandel je een routinecheck binnen bij de verloskundige, en het volgende lig je in de operatiekamer van een ziekenhuis.’ Lynsey wist wat haar te wachten stond, toen ze zwanger was van een drieling. ‘Maar niemand had me kunnen voorbereiden op de emotionele achtbaan die me te wachten stond toen mijn baby’s op de intensive care belandden’, schrijft ze in een blog.
Het kwam goed met haar kinderen. Maar tegen andere moeders die hun uren in onzekerheid slijten in het ziekenhuis, wil ze het een en ander zeggen. ‘Ik weet dat dit nooit het plan was, toen je zwanger raakte. Ik denk aan je. Want je kent me niet, maar ik weet hoe het voelt om in die ziekenhuisstoel te zitten, wachtend. In de lucht van handontsmettingsmiddel, terwijl je elk bliepje en babyhuiltje hoort. Je hoort ze wanneer je naar huis rijdt, en waarschijnlijk zelfs wanneer je slaapt.’
Lees ook:
Wat er allemaal anders is aan een bevalling van een tweeling >
Het komt goed, wil Lynsey die moeders vertellen. ‘Ook al voelt het alsof je leven op zijn kop staat. Vier elke kleine winst, want elke kleine winst is een mijlpaal’, schrijft ze. ‘Ook al voel je je schuldig omdat je lichaam je voor jouw gevoel in de steek heeft gelaten. Of omdat je het ziekenhuis verlaat, in de avond. Of naar je werk moet. Naar je andere kinderen. Of simpelweg naar je bed. Het is hartverscheurend, maar je baby is in de beste handen. De medische informatie is overweldigend, maar stel vragen. Terwijl je kolft zonder een baby naast je om je melk aan te geven. En jouw aanwezigheid in zijn kamertje al teveel prikkel kan zijn.’
Hoe jaloersmakend het ook kan zijn dat andere moeders wél meteen hun baby in hun armen mogen houden, en hun baby mee naar huis mogen nemen: het komt goed, troost Lynsey. ‘Absorbeer alles wat je nu overkomt, want uiteindelijk zal dit je sterker maken dan ooit.’ Het duurde 65 dagen voordat Lynsey haar baby’s mee naar huis mocht nemen voor een ‘normaal leven’. ‘En ik hoop dat voor jou zó snel hetzelfde geldt.’
Meer persoonlijke verhalen? In onze nieuwsbrief selecteren we de mooiste verhalen voor je.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
