Beeld: Shutterstock
Niets maakt je zo ontredderd, als een baby op de intensive care, weet Lynsey West. Dus wil ze andere moeders een hart onder de riem steken.
‘Moet je je voorstellen: je bent dertig weken zwanger. Het ene moment wandel je een routinecheck binnen bij de verloskundige, en het volgende lig je in de operatiekamer van een ziekenhuis.’ Lynsey wist wat haar te wachten stond, toen ze zwanger was van een drieling. ‘Maar niemand had me kunnen voorbereiden op de emotionele achtbaan die me te wachten stond toen mijn baby’s op de intensive care belandden’, schrijft ze in een blog.
Het kwam goed met haar kinderen. Maar tegen andere moeders die hun uren in onzekerheid slijten in het ziekenhuis, wil ze het een en ander zeggen. ‘Ik weet dat dit nooit het plan was, toen je zwanger raakte. Ik denk aan je. Want je kent me niet, maar ik weet hoe het voelt om in die ziekenhuisstoel te zitten, wachtend. In de lucht van handontsmettingsmiddel, terwijl je elk bliepje en babyhuiltje hoort. Je hoort ze wanneer je naar huis rijdt, en waarschijnlijk zelfs wanneer je slaapt.’
Lees ook:
Wat er allemaal anders is aan een bevalling van een tweeling >
Het komt goed, wil Lynsey die moeders vertellen. ‘Ook al voelt het alsof je leven op zijn kop staat. Vier elke kleine winst, want elke kleine winst is een mijlpaal’, schrijft ze. ‘Ook al voel je je schuldig omdat je lichaam je voor jouw gevoel in de steek heeft gelaten. Of omdat je het ziekenhuis verlaat, in de avond. Of naar je werk moet. Naar je andere kinderen. Of simpelweg naar je bed. Het is hartverscheurend, maar je baby is in de beste handen. De medische informatie is overweldigend, maar stel vragen. Terwijl je kolft zonder een baby naast je om je melk aan te geven. En jouw aanwezigheid in zijn kamertje al teveel prikkel kan zijn.’
Hoe jaloersmakend het ook kan zijn dat andere moeders wél meteen hun baby in hun armen mogen houden, en hun baby mee naar huis mogen nemen: het komt goed, troost Lynsey. ‘Absorbeer alles wat je nu overkomt, want uiteindelijk zal dit je sterker maken dan ooit.’ Het duurde 65 dagen voordat Lynsey haar baby’s mee naar huis mocht nemen voor een ‘normaal leven’. ‘En ik hoop dat voor jou zó snel hetzelfde geldt.’
Meer persoonlijke verhalen? In onze nieuwsbrief selecteren we de mooiste verhalen voor je.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Bo (31), die na een spontaan speeltuinbezoekje een opmerkelijk betaalverzoek kreeg.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Een oppasdag hier, een tas met kleertjes daar en ondertussen nog even vertellen hoe zij het vroeger deden: opa en oma spelen bij veel gezinnen een belangrijke rol. Toch zit niet iedere ouder op hun bemoeienis te wachten.
