Beeld: Shutterstock
Kan best, toch? Hier en daar een leugentje om eigen bestwil. Het probleem is alleen: als je wordt betrapt, sta je voor paal.
Lizette (39), moeder van zonen Mats (3) en Sem (10 maanden):
“Twee weken geleden had ik geen oppas voor mijn jongste en daarom kon ik een keertje niet met Mats peuterzwemmen. Aangezien hij daar al over begint zodra hij wakker wordt en best wel temperamentvol kan reageren, koos ik die ochtend voor een leugentje om bestwil; ik zei dat het zwembad dicht was en dat er helaas geen zwemles was.
Later die ochtend gingen we boodschappen doen en reden we langs het zwembad. Kwamen net zijn vriendjes met nat haar naar buiten gelopen. ‘Hé mama, ik denk dat je je vergist hebt’, riep Mats verbaasd uit. Ik voelde me best knullig. Vooral omdat hij zo goed van vertrouwen was en dacht dat zijn mama dom was geweest. Om mijn schuldgevoel te compenseren mocht hij in de supermarkt iets lekkers uitzoeken voor bij de lunch.”
Lees ook – 20x hilarische leugens die jullie je kind vertellen >
“De kortste route naar zwemles is die door de rosse buurt. Meestal weet ik de kinderen af te leiden, zodat ze niet naar ramen aan de rechterkant kijken. Totdat Olaf een keer toch de dames in lingerie in de gaten kreeg: ‘Wat doen die daar nou, mam?’
“De kortste route naar zwemles is die door de rosse buurt”
Niet echt voorbereid op deze vraag flapte ik eruit: ‘O, die wachten tot ze ook opgehaald worden voor zwemles.’ Waarop mijn dochter Eva heel lief zei: ‘Nou zullen wij ze dan maar meenemen?’ Ik heb me eruit weten te praten en ben snel doorgereden. Tegenwoordig rijd ik om.” Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan. Met een abonnement op Kek Mama geniet je van mooie voordelen: *Goedkoper dan in de winkel *Lees elke maand als eerst Kek Mama *Gratis verzonden Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
