Beeld: Getty Images
Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke week vertelt een lezeres daarom over haar dilemma.
Didem (29) is getrouwd met Bartu (30) en moeder van Sami (4) en Nina (9 maanden).
“Sinds ik moeder ben, heb ik gruwelijk last van fomo: fear of missing out. Niet omdat ik nauwelijks meer uitga, en ’s avonds doorgaans al om tien uur mijn bed induik. Ik ben bang dat ik buiten de moedergroepjes val. En dat terwijl ik er helemaal niet bij wil horen.
Ik heb vriendinnen zat, en op mijn vrije dagen ben ik blij als ik een momentje voor mezelf weet te vinden. In groepsapps van school en de buurvrouwen die ook allemaal jonge kinderen hebben, worden wekelijks koffieochtenden en speelmiddagen georganiseerd – waarbij de laatste niet zelden uitmonden in borrels waar alle roddels uit de buurt en van het schoolplein over tafel vliegen. Ik krijg er de kriebels ben, en houd me doorgaans op de achtergrond. Maar tegelijkertijd ben ik bang om daardoor buitengesloten te worden. Nogal tegenstrijdige gevoelens, niet?
Lees ook – ‘De groepsapps staan op stil, maar daardoor ben ik altijd de sjaak’ >
Wanneer ik moeders uit die groepjes tegenkom maak ik altijd een praatje, en Sami speelt met een aantal van hun kinderen. Maar wanneer ze me uitnodigen om ook koffie te komen drinken op onze vrije vrijdag, vliegt het me aan. Eens in de zoveel tijd zeg ik ja, om compleet uitgeput weer thuis te komen.
“Ver van wegblijven, zegt mijn gevoel, maar ik wil geen paria zijn”
Ik heb altijd het gevoel dat iedereen elkaar beoordeelt op haar moederschap, of roddelt zodra iemand de bijeenkomst weer verlaat. Ver van wegblijven dus, zegt mijn gevoel, maar ik wil geen paria zijn. Het lijkt de middelbare school wel weer. Hoe vind ik hier een goede weg in?” Wil je nog meer mooie en herkenbare verhalen van mede-mama’s lezen? Neem nu een abonnement en ontvang Kek Mama elke maand als eerst op jouw deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
