Beeld: Canva
Megan wil haar kinderen zo gezond mogelijk opvoeden. Geen dagelijkse frisdrank, niet elke week patat en altijd voldoende groente. Maar volgens haar zus slaat ze daarin compleet door. Tijdens een familieweekend zei ze zelfs dat Megan haar kinderen mishandelt. En dat deed ontzettend veel pijn.
Megan: “Eten is voor mij nooit zomaar eten geweest. Ik heb vroeger anorexia gehad en hoewel ik inmiddels weer gezond ben, weet ik dat zoiets nooit helemaal uit je hoofd verdwijnt. Mijn relatie met eten is nog steeds ingewikkeld. Ik ben er eigenlijk de hele dag mee bezig. Met wat ik eet, hoeveel ik eet en of iets wel gezond genoeg is.
Je zult mij bijvoorbeeld nooit gezellig met het hele gezin een pizza zien eten. Terwijl mijn man Finn en de kinderen hun avondeten op hebben, zit ik meestal aan mijn eigen salade. Daar varieer ik een beetje mee, maar veel verder kom ik niet. Natuurlijk snoep ik ook weleens iets, maar een bezoekje aan McDonald’s of zomaar een pizza bestellen? Dat gebeurt bij mij eigenlijk niet.
Ik weet dat mijn relatie met eten niet goed is. Juist daarom probeer ik er bij mijn kinderen bewust mee om te gaan. Ik wil absoluut niet dat zij later dezelfde problemen krijgen als ik. Tegelijkertijd vind ik het belangrijk dat ze gezond opgroeien.
Bij ons thuis eten de kinderen bijvoorbeeld alleen bruin brood. Maar als we een weekendje weg zijn met de familie, maak ik daar best een uitzondering op. Dan mogen ze ook witte broodjes met hagelslag of iets anders lekkers. Er is alleen één regel: eerst eten ze een bruin broodje met gezond beleg. Daarna mogen ze zelf kiezen wat ze willen. Dat vind ik een prima middenweg. Ze krijgen iets voedzaams binnen én kunnen genieten van al het lekkers dat op tafel staat.
Tekst gaat verder onder de podcast
Mijn zus vindt dat blijkbaar veel te streng. Tijdens ons laatste familieweekend kwam dat onderwerp ter sprake. Ze vond het zielig dat mijn kinderen niet meteen mochten pakken waar ze zin in hadden. Volgens haar leg ik ze veel te veel regels op rondom eten. Ik probeerde uit te leggen dat ik ze juist gezonde gewoontes wil meegeven, maar ze leek me niet te begrijpen.
Hetzelfde geldt voor frisdrank. Mijn kinderen drinken thuis eigenlijk nooit cola, sinas of andere frisdranken. Alleen als we uit eten gaan, mogen ze een glaasje. Ik vind dat zoiets best bijzonder mag blijven. Ze hoeven toch niet elke dag suikerhoudende drankjes te drinken?
Mijn zus denkt daar heel anders over. Bij haar thuis krijgen de kinderen veel vaker frisdrank en daar heb ik nooit iets van gezegd. Iedereen voedt zijn kinderen tenslotte op zijn eigen manier op. Maar tijdens dat familieweekend besloot ze mijn dochter Liv een glaasje cola aan te bieden.
Liv keek meteen naar mij. Ze wilde weten of het mocht. Ik zei: ‘Je mag zelf kiezen. Je kunt nu een glaasje cola nemen, of morgen als we uit eten gaan. Maar niet allebei.’ Ze dacht even na en besloot haar colaatje voor de volgende dag te bewaren. Ik vond dat eigenlijk heel mooi. Ze mocht zelf kiezen en maakte een beslissing waar ze tevreden mee was. Maar mijn zus zag vooral een kind dat niet zomaar iets lekkers mocht drinken.
Ook avondeten is bij ons meestal gezond. Liv noemt pizza, patat, pannenkoeken en poffertjes altijd ‘de vier P’s’. Die eten we niet vaak. Waar mijn zus bijvoorbeeld iedere vrijdag patatdag heeft, eten wij misschien één keer per maand patat. En zelfs dan zet ik er nog wat groente bij. Een gesneden paprika, wat komkommer of een paar sperziebonen.
Dat vindt mijn zus dus verschrikkelijk. Volgens haar moet ik mijn kinderen gewoon eens lekker patat laten eten zonder me druk te maken over de groente. Maar waarom zou dat niet samen kunnen? Ze krijgen hun patat toch gewoon? We hebben thuis ook nog nooit eten besteld. Ik wil niet dat mijn kinderen opgroeien met het idee dat je zomaar een maaltijd laat bezorgen als je geen zin hebt om te koken. Bovendien vind ik het ontzettend duur.
McDonald’s bewaren we voor bijzondere momenten. Misschien één keer per jaar, als we met de auto naar Spanje rijden en onderweg ergens moeten avondeten. Dan is het voor de kinderen echt een uitje.
Tijdens het familieweekend gebeurde er nog iets waar ik stiekem om moest lachen. Liv zag haar nichtje een pannenkoek met haar handen eten. Ze keek haar verbaasd aan en vroeg: ‘Huh, eet jij dat zo?’ Haar nichtje antwoordde heel vanzelfsprekend: ‘Een pannenkoek hoor je met je handen te eten, hoor.’ Waarop Liv zei: ‘O, dat mag echt niet van mijn moeder. Dan krijgen we vieze handen.’
Ik moest lachen om haar verbaasde gezicht. Voor haar was het blijkbaar heel normaal om een pannenkoek met bestek te eten, terwijl haar nichtje daar heel anders over dacht. Maar mijn zus hoorde het gesprek ook. En ik merkte dat ze zich er opnieuw aan ergerde.
Uiteindelijk zei mijn zus dat ze vond dat ik mijn kinderen mishandel met mijn strenge eetregels. Dat woord kwam keihard binnen. Mishandelen. Omdat mijn kinderen eerst een bruin broodje eten? Omdat ze niet iedere dag cola krijgen? Omdat ik groente bij hun patat serveer? Ik wist even niet wat ik moest zeggen.
Het deed misschien nog wel meer pijn omdat mijn zus mijn verleden kent. Ze weet hoe moeilijk mijn relatie met eten is geweest en dat ik daar nog steeds mee worstel. Ze weet ook dat ik mijn uiterste best doe om mijn kinderen daar niet mee te belasten.
Juist van haar had ik wat meer begrip verwacht. Ik wil namelijk helemaal niet dat mijn kinderen mijn obsessie met gezond eten en bewegen overnemen. Ik weet als geen ander hoe vermoeiend het is als eten voortdurend in je hoofd zit. Dat gun ik ze absoluut niet. Maar betekent dat dan dat ik ze maar onbeperkt frisdrank, snoep en fastfood moet geven?
Toen mijn zus het zei, voelde ik me in eerste instantie schuldig. Misschien ben ik inderdaad te streng. Misschien denk ik door mijn verleden anders over eten dan andere moeders. Die gedachte bleef door mijn hoofd spoken. Ik heb er thuis uitgebreid met Finn over gepraat. Hij vindt ook dat we onze kinderen gewoon gezond opvoeden. Natuurlijk hebben we regels, maar ze mogen heus weleens iets lekkers. We verbieden niet alles.
Hoe vaker we het erover hadden, hoe bozer ik eigenlijk werd. Mijn zus mag best vinden dat ik te streng ben. Ze mag me ook vertellen dat ze zich zorgen maakt. Daar zou ik naar luisteren, juist omdat ze mijn zus is. Maar zeggen dat ik mijn kinderen mishandel? Dat vind ik echt veel te ver gaan.
Wat ik misschien nog wel het opvallendst vind, is dat mijn kinderen zelf helemaal niet klagen over onze eetregels. Ze vragen niet voortdurend om McDonald’s, vinden het normaal dat er groente op tafel staat en weten dat frisdrank iets voor bijzondere gelegenheden is. Sterker nog, soms zijn ze juist verbaasd over wat hun neefjes en nichtjes allemaal mogen. Voor hen is onze manier van eten gewoon normaal. Net zoals de kinderen van mijn zus gewend zijn aan hun vrijdagse patatdag.
Natuurlijk weet ik dat mijn verleden invloed heeft op hoe ik naar eten kijk. Daar ben ik me iedere dag van bewust. En ik blijf mezelf afvragen of ik mijn kinderen voldoende vrijheid geef om hun eigen relatie met eten te ontwikkelen. Maar ik wil ook gewoon een moeder zijn die haar kinderen gezonde gewoontes meegeeft. Ik verwacht niet dat mijn zus het overal mee eens is. Maar ik had nooit gedacht dat ze mij als moeder zo zou veroordelen.”
Familiebanden kunnen behoorlijk onder druk komen te staan als je het niet eens bent over de opvoeding. Maar wat als je ontdekt dat er binnen je samengestelde gezin iets speelt waar je totaal niet op voorbereid bent? Lees hier hoe Hanne erachter kwam dat haar zoon en stiefdochter verliefd op elkaar zijn en zelfs seks hebben.
Video
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Video
Een nieuw nestje puppy’s is natuurlijk reden voor beschuit met muisjes. Ook bij de familie Jelies is er gezinsuitbreiding, al kwam die voor het gezin behoorlijk onverwacht. Hun hond Bella is in Spanje bevallen van maar liefst zes puppy’s.
Kun je intens van je kind houden en toch soms verlangen naar een leven waarin even niemand iets van je nodig heeft? Faryel is al zeven jaar moeder, en toch merkt ze dat ze nog steeds aan het ontdekken is hoe ze goed voor zichzelf kan zorgen zonder zich daar schuldig over te voelen. En […]
Jill en haar man Roel droomden van een groot gezin. Hun zoon Loet (6) bleek een ernstige verstandelijke beperking en ontwikkelingsachterstand te hebben, maar artsen konden niet achterhalen waardoor. De kans dat een tweede kindje dezelfde problematiek zou hebben, werd op 0,01 procent geschat. Toch gebeurde precies dat bij hun dochter Marie (3). Op haar […]
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
In het gezin Jelies wordt aan tafel niet alleen gegeten, maar ook regelmatig gesproken over opvoeding en school.
