Cabaretier Katinka Polderman (36) zou best vijf kinderen willen, maar dat vindt ze een beetje zielig voor man Peter. “Want die moet ervoor opdraaien.”

Katinka had ooit een hond, Busje. Makkelijk beestje, hij hobbelde vanzelf mee en anders bleef hij gewoon thuis. Daarnaast was ze niets gewend wat zorgen betreft. Brams babytijd vond ze dan ook heftig.
 

'Vaak jankte ik mee'

“Als jij niets doet, kan zo’n kind ook niets. Het gaat 24 uur per dag door. En Bram huilde veel. Dat kon betekenen dat-ie moe was of pijn had of honger. Dat hij moest poepen maar dat het niet lukte. De kraamhulp zei: ‘Over een tijdje kun je al die huiltjes onderscheiden.’ Maar Bram huilde gewoon. Geen idee wat het betekende. Vaak jankte ik mee. Uit medelijden, ik vond het zo zielig. En ik was moe.”

Bram sliep niet overdag en werd steeds vermoeider, en dus vervelender en gefrustreerder. Peter en Katinka hadden eindeloze discussies. Dat ging van: “Misschien moeten we hem op bed voeden, dan weet hij dat hij daarna gaat slapen. Maar wanneer doen we dan een schone luier om? En wanneer stoppen we hem in zijn slaapzakje? Jij deed gisteren eerst de luier.”
 

'Nu snappen wij elkaar'

Op dit moment is eten een issue, maar die strijd hebben ze opgegeven. Bram zegt de hele dag ‘ijssss’, dus hij krijg na het avondeten een ijsje, ook als hij maar een paar happen heeft gegeten. “Sinds we dat doen eet hij ineens ook rauwe stukken paprika en komkommer. Ik denk dat het wel goed komt zonder dat we er panisch over hoeven te doen.” Maar wat ze fijn vindt: “Ik kan hem van alles vragen. ‘Hoe doet een schaap?’ ‘Bèèè.’ Als hij kieskeurig is met eten en geen boterham wil, vraag ik: ‘Wil je meloen? Ja?’ Vroeger begon hij dan te huilen en dacht ik dat hij geen honger had. Nu snappen wij elkaar.”

Uit het babygebeuren ontsnappen, daaraan had ze geen enkele behoefte. “Bram was zes weken toen ik dacht: ik ga alleen naar de supermarkt. Peter bleef thuis, de baby was in goede handen. Ik trok mijn schoenen aan en moest heel hard huilen. Vervolgens ben ik thuisgebleven. Ik kon gewoon niet weggaan.”
 

Schrijven en prullen

Aan het woord is de vrouw die liedjes schreef als Pipapijpen (Het zweet dat parelt op je zak dat smaakt exact als Bailey’s) en verschillende antibaby-liedjes (Het schijt, het pist, het spuugt, het krijst, het braakt. Nooit laat ik me in met dat soort types). De vrouw die afgaf op ouders die alsmaar met hun ‘kleine profteurtjes’ in de weer waren. De vrouw die niet voor half elf ’s ochtends haar bed uit kwam, om vervolgens ‘lekker te schrijven en prullen’. Daarna ging ze naar de kroeg om te vieren dat ze een lied af had. Met veel dranken sigaretten, en zeker tot een uur of vier in de ochtend. “En als ik lekker aan het schrijven was, at ik als avondeten noodles uit zo’n zakje. Kokend water eroverheen, klaar.”

Nu ligt ze half tien ’s avonds in bed en is het kroegleven verruild voor wandelen op de hei met een vriendin. Katinka: “Ik was al rustiger geworden. Sinds ik met Peter ben, bleef ik vaker thuis en toen ik zwanger was, wilde ik niks behalve op de bank liggen. In zekere zin ben ik altijd een huismuts geweest. Ik vind het plezierig thuis te zijn. Wat schrijven, muziek maken, beetje rommelen.”
 

De basis van een fijn leven

Bovendien ziet Katinka in de schijnbaar tegenovergestelde levensstijlen dezelfde kern: “Ik ga mijn eigen gang, wil niet per se onderdeel zijn van iets. Ik trek me niet veel aan van wat anderen vinden. Vroeger uitte zich dat in paars haar en wild leven, nu zit ’m dat in hoe ik mijn leven organiseer. Niet zoals iedereen dat doet.” Heeft zij een optreden, dan blijft Bram niet per definitie thuis bij Peter bijvoorbeeld. “Zo gingen we gezellig met z’n drietjes in een hotel, tijdens een festival in Groningen. Na het optreden was Bram in slaap gevallen, toen hebben Peter en ik op een terras nog twee biertjes gedronken. Twéé hele biertjes!”

Die eigengereide kant zat bij haar opvoeding inbegrepen. “Mijn vader laat zich ook niet zo makkelijk een kant opdouwen, die gooit dan zijn kont tegen de krib. Het was thuis altijd: ‘Je hoeft je niet te conformeren aan wat toevallig van je wordt verwacht. Doe wat je gelukkig maakt’. Ik hoop dat ook aan Bram mee te geven. Het is de basis van een fijn leven.”

 

Het hele interview staat in Kek Mama 01-2018.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van weekendboodschappen tot aan huiswerk: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Kusje

 

Zò trots en zò gek op dit heerlijke jochie, #LUX ❤️

Een bericht gedeeld door Bettina Holwerda (@bettina_holwerda) op


Lievelingsplek

 

Mijn lievelingsplekje. #brabant #mijnthuis #familie #❤️

Een bericht gedeeld door Vivian Reijs - VIVONLINE (@vivianreijs_vivonline) op


Hard aan het werk

 

Hier wordt een boekbespreking voorbereid. #lampje

Een bericht gedeeld door Georgina Verbaan (@gverbaan) op


Zou het genoeg zijn?

 

Lees ook
Boodschappen doen met drie kinderen: zo doe je dat in 15 minuten >


'Spontane foto'

 

Zie hier het resultaat van het maken van een ‘spontane foto’ 😂❤️

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Wijze woorden

 

✨door Rupi Kaur via @mothermusemag

Een bericht gedeeld door Romy Boomsma 🌿 (@romyboomsma) op


Prachtige foto

 

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >