Mirella van Markus (38) en haar vrouw hebben heel lang nagedacht voor ze besloten een kind te krijgen. Maar nu Sammie (2) er is, gaat alles vanzelf.

Sammie! Kom erbij! Ze riep het. Automatisch. Als vanzelf. Heel natuurlijk. Tegen haar dochter. Want dat was Sammie meteen. Haar dochter. Van tevoren had ze zich weleens zorgen gemaakt. Zou ze meteen een band met Sammie hebben, ook al was ze niet de biologische moeder? Er was een heel traject aan de zwangerschap vooraf gegaan. Presentatrice Mirella van Markus maakte er een intens persoonlijke documentaire over: Wij willen ook een kind. Daarin spraken zij en haar vrouw Claudia openhartig over hun twijfels. Kon je het een kind wel aandoen, opgroeien zonder vader? Wie zou de donor moeten zijn? Wat zou zijn rol worden? Hoe zou de maatschappij reageren op een kind dat opgroeit bij twee moeders? Toen ze eindelijk de knoop hadden doorgehakt en met hulp van hun kennis Hans probeerden zwanger te raken, lukte dat lange tijd niet. Pas naveel proberen was opeens daar het verlossende telefoontje uit het ziekenhuis. Claudia was zwanger.

Toen Sammie eindelijk werd geboren, ademde ze niet. “Ik schoot naar haar toe en begon meteen tegen haar te roepen. ‘Sammie! Kom erbij!’” Gelukkig trok Sammie snel bij en meteen op dat moment wist Mirella het: haar zorgen waren voor niets geweest. De band was er, heel sterk, vanaf de seconde dat ze was geboren. “Het was meteen mijn kind.” Een paar dagen daarna moest Mirella een dienst draaien bij Hart van Nederland. Ze zat in de auto terug en het overspoelde haar: het gevoel dat ze zo snel mogelijk naar huis wilde. “Dat hele verliefde, het was zo fijn om te merken dat ik dat ook had. O ja, dit is wat al die jonge moeders altijd bedoelden, realiseerde ik me. Het was echt een opluchting dat ik die emotie ook had, als vanzelf. Dat was een ontroerend moment.”

Het hele interview met Mirella staat in Kek Mama 12-2015.

Lees hier alle BN'er interviews.

kinderen kamer delen
Beeld: Unsplash

Als kind wil je het liefst een kamer voor jezelf, maar in huis is daar niet altijd ruimte voor. Bij moeder en blogger Christine Organ is die ruimte er wel, maar ze laat haar kinderen toch samen slapen. En daar heeft ze zo haar redenen voor.

'Zo leren ze dat groter niet altijd beter is', schrijft ze op Scary Mommy.

 

Schone sokken

Vroeger wist Christine het zeker: als ik later kinderen heb, zorg ik ervoor dat ze een eigen slaapkamer krijgen. ‘Zelf deelde ik als kind een kamer met mijn jongere zus’, legt ze uit. ‘Dat kon niet anders, gezien de ruimte, maar soms had ik echt behoefte aan mijn eigen plek. Mijn zusje en ik zetten kasten in het midden van de kamer om een ‘eigen’ kamer te creëren, maar dat duurde maar een paar dagen. Tot één van ons geen schone sokken meer had en naar ‘de andere kant’ moest om een nieuw paar te lenen. Lastig, want ik wilde ruimte en onafhankelijkheid.’

 

Lees ook:
Kamertje kijken: 'Als het maar schattig is' >

 

Blijvende herinneringen

Toch hebben haar twee kinderen tegenwoordig niet een eigen kamer – ook al is daar in huis wel plek voor. ‘We laten onze kinderen bewust samen slapen, want daar hebben we een aantal heel goede redenen voor’, vervolgt Christine. ‘Ten eerste leren ze zo om ruimte te delen, wat later alleen maar goed van pas komt – of het nou om een huisgenoot, partner of collega gaat. Daarnaast zullen ze blijvende herinneringen hebben: hun moeder die boos de trap op komt dat ze moeten gaan slapen, maar hopelijk óók dat ze samen mooie gesprekken hebben gehad ’s avonds laat.’

Christine denkt ook dat het delen van een kamer haar kinderen dichter bij elkaar brengt. ‘Onze kinderen schelen 3,5 jaar en delen verder niet heel veel. Maar als het licht uitgaat, hoor ik ze giechelen en grapjes maken of fluisteren over wat er op school is gebeurd. En de laatste levensles? Ze leren dat groter niet altijd beter is. Spullen – huizen, slaapkamers, bezittingen – zijn niet zo belangrijk als relaties.’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fastfood-kind

Vroeger zou blogger Marjorie Brimley ouders veroordelen als kinderen fastfood voorgeschoteld kregen, maar sinds ze door het overlijden van haar partner alleenstaande moeder is, denkt ze hier wel anders over.

Op Scary Mommy vertelt ze hoe dat komt.

 

'Het is soms onmogelijk'

''Waarom kan ze niet gewoon een eenvoudige maaltijd met groenten op tafel zetten vanavond?', dacht ik vaak genoeg als ik een moeder door de drive zag rijden', schrijft Marjorie. 'Maar nu weet ik het antwoord op die vraag: ze kan het niet omdat het simpelweg verdomd moeilijk is. Als je de hele dag druk bent met werk en kinderen, ben je uitgeput. En als alleenstaande moeder weet ik nu dat het niet alleen een enorme uitdaging is om de perfecte maaltijd op tafel te zetten, het is soms zelfs onmogelijk.'

 

Lees ook
Deze restaurants serveren de lekkerste burgers >

 

Glimlach

Marjorie snapt de 'drive thru-moeder'. 'Zodra ik financieel de mogelijkheid heb, sta ik daar ook. Dan kijk ik naar je een glimlach ik, omdat ik weet dat we allebei het beste willen voor onze kinderen.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >