Mirella van Markus (38) en haar vrouw hebben heel lang nagedacht voor ze besloten een kind te krijgen. Maar nu Sammie (2) er is, gaat alles vanzelf.
Sammie! Kom erbij! Ze riep het. Automatisch. Als vanzelf. Heel natuurlijk. Tegen haar dochter. Want dat was Sammie meteen. Haar dochter. Van tevoren had ze zich weleens zorgen gemaakt. Zou ze meteen een band met Sammie hebben, ook al was ze niet de biologische moeder? Er was een heel traject aan de zwangerschap vooraf gegaan. Presentatrice Mirella van Markus maakte er een intens persoonlijke documentaire over: Wij willen ook een kind. Daarin spraken zij en haar vrouw Claudia openhartig over hun twijfels. Kon je het een kind wel aandoen, opgroeien zonder vader? Wie zou de donor moeten zijn? Wat zou zijn rol worden? Hoe zou de maatschappij reageren op een kind dat opgroeit bij twee moeders? Toen ze eindelijk de knoop hadden doorgehakt en met hulp van hun kennis Hans probeerden zwanger te raken, lukte dat lange tijd niet. Pas naveel proberen was opeens daar het verlossende telefoontje uit het ziekenhuis. Claudia was zwanger.
Toen Sammie eindelijk werd geboren, ademde ze niet. “Ik schoot naar haar toe en begon meteen tegen haar te roepen. ‘Sammie! Kom erbij!’” Gelukkig trok Sammie snel bij en meteen op dat moment wist Mirella het: haar zorgen waren voor niets geweest. De band was er, heel sterk, vanaf de seconde dat ze was geboren. “Het was meteen mijn kind.” Een paar dagen daarna moest Mirella een dienst draaien bij Hart van Nederland. Ze zat in de auto terug en het overspoelde haar: het gevoel dat ze zo snel mogelijk naar huis wilde. “Dat hele verliefde, het was zo fijn om te merken dat ik dat ook had. O ja, dit is wat al die jonge moeders altijd bedoelden, realiseerde ik me. Het was echt een opluchting dat ik die emotie ook had, als vanzelf. Dat was een ontroerend moment.”
Het hele interview met Mirella staat in Kek Mama 12-2015.
Lees hier alle BN’er interviews.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
