Beeld: Canva
Waarom Kim zo nodig moest bluffen dat ze enorm goede snert kan maken weet ze ook niet, want verder dan een blik soep opendraaien komt ze niet.
Kim (29): “Al zolang ik een relatie heb met Jeroen, hoor ik de hele familie opgeven over mijn schoonmoeders erwtensoep. Elke winter hetzelfde: zodra schoonmama een pan heeft gekookt, komen haar zoons met aanhang en kids een bordje eten en krijgen ze een bak mee naar huis.
Ik ben de tweede vrouw van Jeroen en na dit circus een paar keer te hebben meegemaakt, blufte ik dat ik zelf ook enorm goede snert kan maken. Waarom weet ik niet, want ik was tot dan toe nooit verder gekomen dan een blik Unox opendraaien. De groep viel stil, mijn schoonmoeder keek hoogst verbaasd, maar wilde ’m graag de zondag erna komen proeven.
Om een lang verhaal kort te maken: die week oefende ik me gek met spliterwten, bouillon en rookworst. Mijn vriend lag in een deuk, zijn kinderen vonden mijn soep ‘niet te vreten’. Uiteindelijk ben ik alle traiteurs afgegaan tot ik het perfecte brouwsel vond. Mijn schoonmoeder was zeer onder de indruk en nog steeds roemt ze mijn soep. Gelukkig wonen we niet ver van de bewuste traiteur.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
