Onze Patricia schreef onlangs een column over haar vriendin, die zes weken na haar helse bevalling weer seks had met haar man. Omdat hij daar op stond. Jullie reageerden massaal.
Petra: “Heel herkenbaar, mijn ex-man vroeg een paar uur na de bevalling wanneer hij weer mocht ‘krabbelen’. Na ja niet voor niets ex.”
Remco: “Triest en respectloos. Gewoon geduld hebben als zij er aan toe is komt het wel weer. Hij heeft geen enkel recht. Seks heb je samen en uit liefde.”
Anneke: “Herkenbaar, was herstellend van een keizersnede.”
Suzanne: “Hij heeft niks te willen. Zij is baas en het is haar lichaam.”
Ellie: “Als een man een griepje heeft dan is hij reeds stervende. Gelukkig zijn het de vrouwen die bevallen, voor een man zou het een levenslang trauma zijn.”
Heleen: “Geen excuses verzinnen voor iemand die zich zo gedraagt. Daar zijn geen ‘goedpratertjes’ voor.”
Paula: “Dit vind ik echt erg. Gelukkig zijn niet alle mannen zo. Mijn man heeft vaker moeten wachten, ook na twee operaties door endometriose . Als ik het zo lees ben ik erg blij met mijn man, die heeft veel geduld en liefde. Je kan toch niet verwachten dat je, zeker als je nog pijn hebt, zo snel weer seks wil. Echt niet normaal!”
Linda: “Gebeurt helaas vaker dan je denkt dit, heb genoeg afschuwelijke verhalen aangehoord van mijn kraamzorg. Er zijn zat vrouwen die in de eerste week zelfs overstag gaan, met hechtingen en al, omdat hun vent van ‘strak’ houdt en ze hem niet kwijt willen.”
Pamela: “Wauw dat er nog altijd zulke ‘mannen’ rondlopen.”
Jannemieke: “De naam man verdient hij niet eens..”
Dana: “Ik walg hier echt van…. heb een dochter van zes en mijn man is het geen seconde in hem opgekomen dat ik na zes weken weer mocht…ook al heeft de gynaecoloog dat gezegd. Wat een vreselijk figuur, want een man kan je het niet noemen.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
