Geduld verloren: ‘Mama, niet wegrijden zonder mij!’

16.09.2021 12:52
opvliegende bekentenissen moeders Beeld: Getty Images

Geduld is een schone zaak en alles is een fase. Toch is het met kinderen soms heel moeilijk om altijd maar zen te blijven.

Mathilde (31) woont samen met Robin (33). Ze is moeder van Victor (3) en Arthur (1).

“Victor heeft een dwarse fase. Onschuldig en in de meeste gevallen lollig. Alleen kan de deur uitgaan soms uren kosten. Doe je je jas aan, Vic? ‘Nee.’ Je schoenen? ‘Nee.’ Kom, dan krijg je je koekje in de auto. ‘Neehee.’

Onlangs was ik het zó spuugzat dat ik een grens ben overgegaan waarvan ik dacht dat ie heilig was. We zouden visite krijgen, we móésten wat boodschappen halen. Ik had Arthur net een fles gegeven en terwijl we bijna in de startblokken stonden, poepte hij zijn luier vol. Snel verschoonde ik hem en terwijl we opnieuw klaar stonden, gooide Victor een beker sap om. Ik slikte een vloek in, poetste het ergste weg om een miereninvasie te voorkomen en sprong – het zweet inmiddels op mijn rug – voor de derde keer in mijn jas. Terwijl ik Arthur in zijn Maxi-Cosi in de auto installeerde, sommeerde ik Victor opnieuw zijn jas aan te trekken.

Toen hij wéér weigerde, inmiddels een halfuur na mijn eerste aankondiging dat we zouden vertrekken, sloeg er een stop bij me door. Goed, zei ik, dan ga je niet mee. Ik trok de voordeur achter me dicht, stapte in de auto die door het raampje naast de deur precies te zien was, en reed één parkeerplaats naar voren, uit het zicht van Victor. Daarna liep ik terug om hem te halen. Victor stond tegen de binnenkant van de voordeur geplakt, compleet over zijn toeren. ‘Mama, niet wegrijden zonder mij’, snikte hij. Ik voelde me de slechtste moeder aller tijden. Victor leek het incident eenmaal in de supermarkt alweer vergeten, maar ik denk er nog regelmatig aan terug; doodsbang dat ik mijn kind voorgoed verlatingsangst heb bezorgd.”

 

Bekijk het, met je spijkerpoepen

Keshav (33) is getrouwd met Marleen (33) en vader van Hafeez (9), Khaleel (8) en Ajay (5).

“Al die over-the-top kinderfeestjes; mijn vrouw en ik waren er helemaal klaar mee. Ze kosten een fortuin en een week later is iedereen het weer vergeten. Weet je wat we doen, dachten we toen Hafeez negen werd, we doen het net als vroeger: oud-Hollandse spelletjes in de tuin, pannenkoeken met ranja toe en na drie uur iedereen weer naar huis.

Dagen googelden we ons gek op spijkerpoepen, geblinddoekt vla voeren, koekhappen en ezeltje-prik. We zetten een doordacht parcours uit en klopten onszelf een uur voor aanvang van het feest goedkeurend op de borst. Hoezo lasergamen en glow-in-the-darkminigolf? Hier zouden andere ouders nog een puntje aan kunnen zuigen. Nadat de cadeautjes waren uitgepakt, deelden we de groep op in duo’s en lieten de kinderen los op het parcours. Daar klonken de eerste teleurgestelde kreten. Niemand had ooit gehoord van spijkerpoepen. En koekhappen bleek veel efficiënter als je tijdens het happen ook met beiden handen in de lucht greep, om meteen de naasthangende koeken te bemachtigen. De vla zat binnen drie minuten aan de ramen en bij de eerste poging ezeltje-prik was iemand al bijna een oog kwijt. Het was één groot drama.

Paniekerig keken Marleen en ik elkaar aan. Hoe gingen we dit nog tweeënhalf uur volhouden? Op dat moment kreeg een van de gastjes een verloren voetbal in het oog. ‘Ja, voetballen!’ gilde hij. Ik kon het kind wel zoenen. We grabbelden alle chips en ranja bij elkaar, schopten de feestvarkens naar het veldje aan de overkant en hadden er geen omkijken meer naar. ‘Dit was het beste feest ever’, glunderde Hafeez toen hij ’s avonds in bed lag. Dat vonden wij nu ook. Alleen een beetje jammer van die vla op de ramen.”

 

Lees ook

Is het al weekend? Bij deze moeders gaat echt álles mis >

 

Het leek zo'n goed plan

Petra (40) is getrouwd met Mick (39) en moeder van Lisa (7) en Lena (5).

“Het was zo’n dag. Een dag waarop de wet van Murphy werkelijk overal lijkt toe te slaan, en ik was nog ongesteld geworden ook. Mick zou een dag gaan golfen, de meiden en ik zouden muffins maken en films kijken. Gewoon even niks; rust en relaxen. De kinderen besloten anders. Het was al ruzie toen ze wakker werden. Ik had mijn eerste kop koffie nog niet op toen ik al drie keer tussenbeide was gekomen. Bekijk het maar, dacht ik, ik zet ze voor een film, en dan is het straks wel over. Maar wat ik ook probeerde: de tv weigerde dienst.

Ik switchte naar plan B en besloot dan meteen maar muffins te maken, toen de wasmachine piepte. Gek, ik had hem net aangezet. Halverwege de trap naar boven, hoorde ik het euvel al: de halve badkamer stond blank. Ik gooide er een berg gebruikte handdoeken op, besloot eerst even te checken bij de meisjes voordat ik verder zou dweilen, toen het gegil me al tegemoet kwam. De keuken was een ravage. Het complete pak melk bleek in de beslagkom gestort, en het beslag droop langs de keukenkastjes. En de dag moest nog beginnen. Schuldbewust keken de kinderen me aan. Het huilen stond me nader dan het lachen.

Les één voor elke moeder: stap uit de situatie, als die je te veel wordt. Dus hees ik me in een joggingpak, beval de meisjes hetzelfde te doen, en besloot eerst even een stukje te lopen met de hond. Op het moment dat ik de deur achter me dichttrok, besefte ik dat het foute boel was. Zowel de sleutels als mijn telefoon had ik binnen laten liggen, en Mick zou nog uren van huis zijn. Huilend belde ik aan bij de buurvrouw. Die geen sleutel had, maar gelukkig wel Mick kon bellen. Terwijl de kinderen bij haar de beloofde film keken en ik eindelijk toekwam aan die eerste kop koffie, reed Mick voor met een blik vol medelijden. ‘Jij golft voortaan maar als de kinderen slapen’, pruilde ik. Waarop ik de rest van de dag in bad mocht tegen de buikpijn.”

 

Uitgerekend die dag

Marinda (38) is alleenstaande moeder van Caro (6).

“Werk en moederschap combineren? Ik vond het altijd een eitje. Kwestie van een flexibele kinderopvang regelen en een fijne oppas in de buurt. Zo redde ik het vijf jaar lang zonder al te veel kleerscheuren, op een enkele vergeten verjaardag na. Ik had net een groot project afgerond en haakte bij hoge uitzondering aan bij de werkborrel, die woensdag. Hij begon al om half vier, vroeg genoeg om ruim op tijd te zijn om Caro van de bso te halen.

Tot tegen vieren, de eerste prosecco net achter de kiezen, de juf belde. Ze probeerde me al uren te bereiken, zei ze, tevergeefs. Ja, logisch, ik had al die tijd staan presenteren. ‘U weet toch dat de bso een studiedag heeft vandaag?’ foeterde ze. ‘Caro zit al sinds één uur bij me in de klas te tekenen, maar is inmiddels wel erg verdrietig.’

Met gierende banden, alle snelheidslimieten negerend, scheurde ik naar school, waar ik mijn dochter zwetend, met een kegel en honderd maal excuses in mijn armen sloot. Sindsdien kopieer ik elke studiedag en lesvrije dagen door naar de agenda van mijn moeder; uitgesloten dat mijn kind zich ooit nog eens zo verloren voelt – en ik me zo niet zen.”

 

Dit artikel staat in Kek Mama 11-2021.

 

 

Meer Kek Mama?

Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief >