Beeld: Canva
Een gekkie is ze niet, maar Janneke is wel gek op preppen. Dus mocht zich een ramp voordoen, dan kan ze haar vijf kinderen prima in leven houden. En dat gaat verder dan het opslaan van blikken bonen en wc-papier.
Janneke (41): “Ik leef niet in angst, in tegenstelling tot wat veel mensen denken. Preppen zie ik als een soort verzekering: ik ben niet in blinde paniek, maar als het nodig is, ben ik voorbereid. In iedereen schuilt een prepper. We hebben toch allemaal paracetamol in huis, voor het geval dat? Daarom is het jammer dat veel mensen een verkeerd beeld hebben van preppen. Ik ben geen wantrouwige, wereldvreemde complotdenker. Ik wil gewoon goed voor mijn gezin zorgen.
In 2016 was er een aanslag op vliegveld Zaventem. De wijken eromheen werden afgezet, ouders konden hun kinderen niet ophalen van het dagverblijf. Dat vond ik zó’n naar idee. Ik ging erover nadenken: wat als hier een ramp gebeurt? Eerder keek ik weleens het programma Doomsday preppers op National Geographic. Daarin was een man te zien die in zijn tuin meerdere grote gele schoolbussen had begraven als schuilkelder, met een ondergronds gangenstelsel. Idioot en heel extreem natuurlijk, maar na Zaventem was mijn interesse gewekt. Daarnaast hadden we een keer een waterlek in huis waardoor de hoofdkraan twee dagen afgesloten was. Toen merkte ik hoeveel water wij als gezin met vijf kinderen verbruiken, alleen al met de wc doortrekken en handen wassen.
Het preppen begon ermee dat ik tijdens de weekboodschappen steeds iets extra’s haalde wat lang houdbaar is, zoals ingeblikt fruit, pakken soep en blikken bonen. Onervaren aankopen, want niemand in mijn gezin houdt van bonen. Gaandeweg leerde ik dat ik alleen moet inslaan wat wij ook daadwerkelijk graag eten, zoals pasta. Het meeste koop ik als het in de bonus is.
Ik zorg ook dat ik genoeg kruiden in huis heb. Een beetje penne met een blik tomaten en gedroogde basilicum is al snel een maaltijd. En net als in de supermarkt doe ik thuis aan spiegelen: de oudste producten staan vooraan. Ik heb ook een voorraad verzorgingsproducten, zoals shampoo, handzeep, maandverband en toiletpapier. Tijdens het begin van corona, toen alle schappen leeg waren, had ik dus genoeg wc-papier in huis. Water is natuurlijk essentieel. Maar voor ons gezin komt de aanbevolen drie liter water per persoon uit op 21 liter water per dag. Dat is niet te doen om in huis op te slaan. Daarom heb ik een waterfilter gekocht waarmee ik water uit de sloot of het kanaal kan zuiveren – gelukkig is Nederland een waterrijk land. Mijn voorraad staat op zolder, niet in de kelder. Mochten de dijken breken of een overstroming plaatsvinden, dan wil ik niet dat alles nat wordt in de kelder.
Mijn vijf kinderen zijn tussen de zeven en achttien jaar oud. Ook voor hen heb ik geprept. Voor ieder kind ligt een rugzak klaar met daarin een joggingbroek, trui en sokken in de juiste maat. Er zit verder water en noedels in, wat snoep, een tandenborstel en tandpasta en een puzzelboekje met stiften om ze bezig te houden. Als er iets gebeurt en we moeten snel ons huis verlaten, dan kunnen ze dit meegrissen en hebben ze de basics bij zich. Net zoals ik altijd cash en een opgeladen powerbank voor mijn telefoon in mijn tas heb. We hebben daarnaast een noodradio die je met een hengsel opwindt en lampen die op zonne-energie werken.
Inmiddels is het preppen een hobby van mij geworden. Ik ben er dagelijks mee bezig. We hebben kippen – handig voor eieren en als de nood aan de man is ook vlees – en alles wat in de tuin groeit is eetbaar. Zo hebben we boerenkool, druiven, appels, bramen, kersen en peren. Ik doe aan breien en haken, ook dat valt eigenlijk onder preppen. ’s Avonds luister ik podcasts over preppen en ik volg andere preppers op YouTube. Zelf ben ik beheerder van de Facebookgroep Preppers Nederland, daar gaat ook tijd in zitten.
Ik vind het mooi om mijn kinderen hierover kennis mee te geven. In de herfst wijs ik ze in het bos aan welke paddenstoelen eetbaar zijn en welke zeker niet. Dat vind ik belangrijk om ze bij te brengen: mochten ze in nood honger hebben, dan weten ze wat ze in de natuur kunnen eten. Ook leer ik ze over planten en hun medicinale werking. Als ze last hebben van een muggenbult of in de brandnetels zijn gevallen, dan weten ze dat ze er weegbree op kunnen wrijven dat de jeuk verlicht. Calendulazalf tegen huiduitslag maak ik zelf van goudsbloemen. Mijn salade met eetbare bloemen zoals viooltjes en madeliefjes vinden mijn kinderen ook fantastisch. Wij koken thuis nooit met pakjes en zakjes. Een cake wordt niet gebakken met een kant-en-klare mix maar met bloem, suiker, boter en eieren.
Naast deze kennis breng ik ze ook skills bij. Al mijn kinderen zijn behendig met een zakmes. Ik heb ze dat veilig en spelenderwijs geleerd, bijvoorbeeld hoe ze van een tak een toverstaf maken. Ook hebben ze aan boogschieten gedaan. Niet dat ze per se een konijn willen schieten, maar ik vind het toch belangrijke lifeskills. Ik maak mijn kinderen niet bang met gekke verhalen over een apocalyps, maar ik wil dat zij zichzelf kunnen redden in uitdagende situaties. Honderd jaar geleden was preppen heel normaal: onze overgrootouders maakten fruit in, droogden zelf worsten en stopten hun sokken. Het was dan ook niet zo gek dat zij zich konden redden tijdens de oorlog. Doodzonde dat die vaardigheden veelal verloren zijn gegaan. Nu halen mensen hun info van TikTok en Instagram. Een klasgenootje van een van mijn kinderen dacht laatst dat eieren uit de supermarkt komen. Dat kind had nooit de link gelegd met een kip. Zoiets vind ik onbegrijpelijk.
Mijn kinderen weten niet anders dan dat ik aan preppen doe. Ze vinden het wel best, stiekem zelfs best leuk. Mijn man moest er even aan wennen. Hij begreep het niet zo: ‘Als er iets erg gebeurt, zijn er toch hulpdiensten?’ De noodzaak was hem niet duidelijk in het begin. Ik vind dat je voor jezelf moet kunnen zorgen, ik wil van niemand afhankelijk zijn. Mijn moeder grapt vaak dat ze in geval van nood bij ons komt wonen. Ach, ze is welkom.
Verder hang ik het preppen niet erg aan de grote klok. Dat heeft een paar redenen. Allereerst zijn er veel vooroordelen over mensen die zich goed voorbereiden op mogelijke rampen. Preppers worden gezien als gekke complottheorie-aanhangers. Wappies die de overheid niet vertrouwen en het liefst off-grid wonen, ver van de buitenwereld. Complete onzin is dit. De meeste preppers zijn trouwens mannen, maar er zitten genoeg vrouwen tussen die gewoon goed voor hun gezin willen zorgen. Gewone mensen met gewone banen. Net als ik, maar ik ben ook weleens online door iemand knettergek genoemd. Alsof ik tot op de tanden bewapend in een kelder lig te wachten tot de aliens landen. Ik heb geen zin in die vooroordelen en ik wil me ook niet hoeven verdedigen. Leven en laten leven, vind ik. Met het preppen doe ik niemand kwaad, dus ik snap niet dat mensen er überhaupt een sterke mening over hebben.
Een andere reden dat ik niet altijd veel over het preppen kwijt wil, is dat mijn adres snel bekend is. Stel er gebeurt iets, dan staat de hele buurt bij mij op de stoep als ze honger hebben. Voor de buren met een baby heb ik wel luiers en pakken kunstmelk, maar ik heb simpelweg niet genoeg voor iedereen. Ik kan moeilijk ons hele dorp gaan voeden. Daarom ben ik ook blij met de recente campagne van de overheid waarin wij als bevolking worden opgeroepen om een noodpakket in te slaan en ons voor te bereiden op 72 uur zonder stroom, water of internet. Het is goed als mensen zelf de basisspullen in huis hebben, dat voorkomt een hoop problemen en paniek mocht het zover komen. Persoonlijk vind ik het niet meer dan normaal dat je jezelf drie dagen kunt redden. Niet alleen met voedsel en water, maar ook met belangrijke, mogelijk levensreddende medicatie waar iemand in huis wellicht afhankelijk van is.
Door de oproep van de overheid is de mening over preppen wel wat veranderd. Eerder droeg corona daar al aan bij. Toen merkten mensen dat het toch niet zo gek was om thuis een voorraad te hebben van de meest basale producten, zoals handzeep en toiletpapier. En: dat bizarre dingen zoals een wereldwijde pandemie wel degelijk kunnen gebeuren. Er kan ook een heftige, nieuwe griepsoort toeslaan waardoor de zorg overbelast raakt omdat ook artsen en verpleegkundigen ziek worden. Corona heeft laten zien hoe snel een virus zich kan verspreiden. Er kwamen toen heel wat leden bij in onze Facebook-groep. De oorlog in Oekraïne heeft veel mensen ook wat alerter gemaakt.
Ik ben geen angstig mens, maar ik ben wel graag goed voorbereid. Tijdens mijn zwangerschappen deed ik ook de nodige research. Zo zocht ik uit wat mijn man kon doen tijdens de bevalling als medische hulp door wat voor reden dan ook te laat zou komen. Dus hoe hij kon checken of de navelstreng om de nek van de baby zat en hoe hij dit kon losmaken in geval van nood. Voorbereid zijn geeft mij een gevoel van rust.
Preppen is een levensstijl geworden voor mij. Twee keer per jaar heb ik een meeting met andere leden van de Facebook-groep. Vaak gaan we dan kamperen. Ook in de winter, zodat we onze gear kunnen checken: is je slaapzak wel warm genoeg, is je jas waterdicht? Die uitjes zijn altijd onwijs gezellig. Ik heb er leuke contacten aan overgehouden met gelijkgestemden: mensen die niet naïef zijn, maar ook niet extreem in hun opvattingen. De onderlinge herkenning en dat ik niet als gekkie word gezien is fijn. Ook is het leuk om met elkaar tips uit te wisselen.
Elke generatie maakt zich zorgen, bijvoorbeeld om oorlogen of milieurampen. Het enige wat ik kan doen is mijn gezin voorbereiden. Liever mee verlegen dan om verlegen. Het is een valkuil om te denken: ach, zoiets gebeurt ons niet, want dat kan dus wel. Ik dacht dat ik nooit borstkanker zou krijgen, maar ook dat is gebeurd. Negen maanden geleden kreeg ik pijn in mijn borst, ook dacht ik een deukje te zien. De huisarts verwees me door naar de mammapoli en na een mammografie, punctie en biopt bleek ik triple negatief borstkanker te hebben met uitzaaiingen in mijn oksel. Ik kreeg een chemokuur en mijn borst werd geamputeerd. Nu ben ik gelukkig schoon verklaard.
De kanker heeft mij veranderd. Het plaatste dingen in perspectief. Toen ik iemand hoorde klagen over dat de nagelstylist haar nagels te kort had gemaakt, dacht ik: waar gáát dit over? Het ziek zijn was een confrontatie met mijn sterfelijkheid. Even dacht ik: híér heb ik niet voor geprept, op zolder heb ik geen chemokuur liggen. Tijdens de behandelingen lag het preppen even stil. Mijn hoofd stond niet naar mogelijke rampen, ik zat in mijn eigen ramp. En ergens durfde ik niet goed voor de toekomst te preppen, want had ik zelf wel een toekomst? Spullen inslaan voelde als de goden verzoeken. Nu pak ik het preppen langzaam weer op. Nog altijd sta ik optimistisch in het leven. Ik hoop van harte een oude, grijze oma te worden die alles voor niets heeft geprept.”
Dit artikel las je eerder in Kek Mama Next Generation.
Opa’s en oma’ kunnen een heerlijke extra laag liefde en koekjes toevoegen aan het leven van je kind. Of… net dat beetje chaos, bemoeienis of verwarring brengen waar je als ouder niet altijd op zit te wachten.
Veel mensen denken bij een goede opvoeding meteen aan liefde, aandacht of de juiste middelen. Maar uit nieuw onderzoek van Harvard University komt een andere factor naar voren die opvallend veel invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen.
Fantastisch babynieuws! Jennifer Hoffman is bevallen van een dochtertje. Op Instagram deelt de 45-jarige actrice de eerste foto van het meisje en laat ze weten dat hun gezin nu compleet voelt.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: we zijn toch allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Romée en Johnny.
Je ligt elke maand krom om wat spaargeld opzij te zetten voor je kinderen, blijkt je vriend die centjes op te maken aan pokeren.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.
