Beeld: Getty Images
Ook al ben je doodop omdat je net een kind hebt gekregen, blogger Jaclyn Warren vindt dat je juist die vermoeide begintijd nooit mag vergeten. En wel hierom.
‘Allerlei emoties, tientallen vragen en waarschijnlijk veel tranen’, somt Jaclyn op. ‘Dat is hoe het leven van een kersverse moeder eruit ziet.’
Als je voor het eerst een kind hebt gekregen, realiseer je je volgens Jaclyn pas écht hoe het voelt als iemand je nodig heeft. ‘Je baby huilt omdat hij je aandacht wil. Ook wil hij niets liever dan in jouw armen liggen en gekalmeerd worden.’
Combineer die afhankelijkheid met gebroken nachten en je begrijpt waarom je die eerste maanden doodmoe bent. ‘Dat is moeilijk’, zegt Jaclyn op haar blog, ‘maar ik zou je willen zeggen: vergeet die bijzondere begintijd niet.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of neem een abonnement >
‘Je kind is gefascineerd door jou, jij bent het middelpunt waar alles om draait’, gaat ze verder. ‘Geniet daar alsjeblieft van. Als hij straks ouder wordt en steeds meer z’n eigen weg gaat, zal je de tijd namelijk willen terugdraaien.’
Als het moeilijk blijkt om dat kersverse moedergevoel straks terug te halen, heeft Jaclyn een tip. ‘Kijk gewoon in de ogen van je kind en je zal je die mooie momenten van huilen, troosten en knuffelen herinneren. En zo niet? Dan gebeurt het vanzelf als je een andere moeder die net voor het eerst een kind heeft gekregen, in de weer ziet met bijvoorbeeld een autostoeltje. En geloof mij: op dat moment word je overspoeld met een gevoel van liefde en dankbaarheid.’
Lees ook:
Wat vermoeidheid al niet kan doen: deze ouders gingen finaal de mist in >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
