Sommige kinderen leren fietsen met vallen en opstaan. Andere kinderen leren fietsen door onderweg compleet afgeleid te raken door alles wat los en vast zit.
Voor Marja bleek elke fietsles een nieuw avontuur, waarbij de bestemming zelden werd bereikt zoals gepland.
Marja: “Toen mijn dochter besloot dat ze zonder zijwieltjes wilde fietsen, zag ik het al helemaal voor me. Samen oefenen, een paar keer wiebelen, misschien een schaafwondje hier en daar, en daarna trots rondjes door de buurt. Hoe moeilijk kon het zijn? Nou. Best moeilijk, als je dochter het concentratievermogen heeft van een peuter in een snoepwinkel. Ze had de techniek namelijk verrassend snel onder de knie. Trappen? Prima. Sturen? Geen probleem. Remmen? Redelijk. Maar haar aandacht erbij houden? Onmogelijk.
Een van onze eerste fietstochten zonder zijwieltjes begon veelbelovend. Ze fietste keurig rechtdoor terwijl ik erachteraan holde. Plotseling zag ik haar snelheid verminderen. ‘Wat doe je?’ riep ik. Geen antwoord. Midden op het fietspad lag een open boek. Waarom daar een open boek lag, weet ik nog steeds niet. Hoe dan ook: mijn dochter vond het fascinerend. In plaats van eromheen te fietsen, besloot ze tijdens het rijden te kijken wat erin stond. Ze boog voorover. Nog verder. Nog iets verder. En toen lag ze naast haar fiets. Niet hard, gelukkig. Maar wel precies bovenop het mysterieuze boek.
Ik dacht dat dit een eenmalig incident was. Dat bleek optimistisch. Een paar dagen later fietsten we door de wijk toen er een vlinder voorbij fladderde. Een prachtige vlinder, dat geef ik toe. Maar niet zó bijzonder dat je er tijdens het fietsen een volledige achtervolging voor hoeft in te zetten. Mijn dochter dacht daar anders over. ‘KIJK MAMA, EEN VLINDER!’ Voordat ik kon antwoorden, draaide haar hoofd mee. Daarna haar schouders. Daarna haar stuur. En vervolgens haar complete fiets. Ik zag het gebeuren alsof alles zich in slow motion afspeelde. De vlinder vloog rustig verder met zijn leven. Mijn dochter niet. Die reed recht de struiken in. Even zag ik alleen nog twee benen uitsteken tussen de takken.
Sindsdien weet ik dat een fietstocht met mijn dochter nooit saai wordt. Een hond, een lieveheersbeestje, een mooie bloem, een grappige wolk of iemand die een ijsje eet aan de overkant van de straat: alles heeft de potentie om haar volledige aandacht op te eisen. Ik ben inmiddels niet alleen moeder, maar ook verkeersregelaar, veiligheidscoördinator en persoonlijke commentator. ‘Vooruit kijken!’, ‘Niet naar die kat!’, ‘Nee, ook niet naar die andere kat!’ en ‘Blijf op de weg!’
Ook Jordi beleefde met zijn kinderen een avontuur. Zijn verhaal lees je hier.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Je hebt het avondeten overleefd, de broodtrommels voor morgen staan klaar en eindelijk is het tijd om de kinderen naar bed te brengen.
