postnatale depressie
Beeld: Pexels

Na de geboorte van haar eerste kind belandde Esther op een gitzwarte wolk. Uiteindelijk moest ze worden opgenomen op een psychiatrische afdeling.

Esther (37) is getrouwd met Arie-Willem en moeder van dochters Sam (4) en Juul (2) en zoon Gijs (1)

“Na de geboorte van mijn oudste kwam er een dag waarop ik nog maar één uitweg zag: zelfmoord plegen. Als ik Sam naar de opvang bracht, dacht ik: kan ze hier niet voorgoed blijven? Dan kan ik thuis het gas aanzetten. Gelukkig heb ik dat mijn man verteld, daardoor leef ik nu nog. Blijkbaar wilde ik het diep vanbinnen toch niet.
 

'Het komt goed'

Ik geef dit interview om lotgenoten te steunen. Vrouwen die na hun bevalling op een gitzwarte wolk belanden. Ik wil ze laten weten dat ze niet de enigen zijn. Dat het goedkomt. Dat er fantastische zorg bestaat in Nederland. Ik heb nu drie kinderen met wie ik zielsgelukkig ben.

Mijn postnatale crisis bleek voort te komen uit een bipolaire stoornis. Daar valt goed mee te leven als je de juiste zorg krijgt en je levensstijl aanpast. Net zoals met suikerziekte, zeg maar. Ik wil het taboe eromheen helpen weghalen en me niet meer hoeven schamen.
 

Rots in de branding

Ik heb altijd kinderen gewild. Gelukkig vond ik de beste man die ik me kon wensen: mijn grote liefde Arie-Willem. We ontmoetten elkaar in een kroeg in Utrecht. Hij is acht jaar ouder dan ik en mijn rots in de branding. Zijn lichaam is niet sterk, maar zijn geest wel. Bij mij is dat andersom, dus we vullen elkaar goed aan.

Mijn eerste zwangerschap verliep volstrekt probleemloos. Ik beviel thuis. Het ging super: binnen vier uur was Sam geboren. Daarna ging alles mis. Niet met Sam, maar met mij. Ik voelde me totaal vervreemd van alles. Als ik gehuil hoorde, dacht ik: waar komt dat vandaan? Ik kon nauwelijks onderscheiden of het van de baby kwam of van mij. Gelukkig was mijn man fantastisch met Sam, want ik had geen idee wat ik met haar aanmoest.
 

Irrationele woede

De dagen na de bevalling kwam er een enorme irrationele woede in me naar boven. Issues uit mijn verleden. Ik groeide op in een streng religieus gezin. In ons dorp mocht je op zondag niet zwemmen. Over gevoelens werd nauwelijks gepraat. Misschien is dat de reden waarom zo veel kinderen uit mijn omgeving ontspoorden. In de catechisatieles gooiden de zoons van de strengste ouderlingen met bijbels.

Ik geloofde op een gegeven moment niet meer in God en kon niet wachten tot ik het huis uit kon. Tijdens mijn studietijd sloeg ik los. Vriendinnen weten nog hoe ontremd ik kon zijn op vakantie. Met drank, met jongens. Die losbandigheid past helemaal niet bij mijn karakter. Nu weet ik dat het te maken had met mijn ziekte. Als er eerder een diagnose was gesteld, had ik eerder medicijnen gekregen en was de hel na Sams geboorte ons bespaard gebleven.
 

De eerste maanden

De eerste twee maanden na de bevalling heb ik niet geslapen. Achteraf vind ik dat daar te weinig aandacht voor is geweest. Slapen is belangrijk als je labiel bent. De huisarts schreef melatonine voor. Het haalde niets uit. Ik had eigenlijk een paardenmiddel moeten krijgen.

Gelukkig was mijn man een schat van een vader, maar er kwam een moment dat hij weer aan het werk moest. Hij stelde een schema voor me op: zo laat zet je Sam in de wipstoel, zo laat ga je met haar wandelen, zo laat geef je haar een flesje.

Tijdens die wandelingetjes was ik altijd bang dat ze zou gaan huilen. Ik dacht: dan moet ik haar oppakken en ziet iedereen dat ik een slechte moeder ben omdat ik niet weet hoe dat moet. Mijn man zegt achteraf ook: ‘Je hield haar nooit echt vast zoals een moeder dat doet.’
 

'Ik wist niet meer hoe ik de auto moest starten'

Na twee maanden zonder slaap besloten we een weekje B&B te doen. Toen we alles hadden ingepakt en wilden vertrekken, wist ik niet meer hoe ik de auto moest starten. Het liep totaal uit de hand, de crisisdienst moest worden ingeschakeld. De dienstdoende verpleegster pakte me hard aan. Ze verweet me dat ik veel te veel kraambezoek had ontvangen. Er kwam een psychiater bij die me een hoge dosis oxazepam voorschreef en daarna zyprexa – dat is zwaar spul. Zelfs daarop sliep ik niet langer dan een nacht.

Toen ik die suïcidale gedachten kreeg, werd ik uiteindelijk opgenomen op de Moeder en Baby Unit in de afdeling psychiatrie van het ziekenhuis. Samen met vijf andere moeders en hun baby’s. Voor iemand die rust nodig had de slechtste plaats denkbaar. Bij het avondeten huilden niet alleen alle baby’s, maar ook hun moeders. Ik dacht: hoe moet ik hier ooit beter worden? Toch was het uiteindelijk een goede ervaring. Alleen al omdat ik onder lotgenoten verkeerde. Daardoor besef je dat je niet de enige bent.
 

Lees ook
Man schrijft indrukwekkende column over postnatale depressie van zijn vrouw >

 

'Ik voelde me zo schuldig'

Eens per week hadden we babymassage. Dan keek ik toe hoe liefdevol de andere moeders hun kinderen masseerden. Terwijl ik niets voor Sam voelde. Ik voelde me zo schuldig. Ik dacht: ik had nooit een kind moeten krijgen. Op een dag durfde ik die gevoelens te delen met de andere moeders. Ze zeiden zonder uitzondering dat zij ook niets voor hun baby voelden. Een ongelooflijke opluchting. Het viel me opeens ook op dat Sam relatief niet eens zoveel huilde – dat gaf een soort van zelfvertrouwen.

Er werden allerlei medicijnen op me uitgeprobeerd. Daardoor ging ik door verschillende fases. Van zwaar depressief tot altijd willen slapen naar manisch. God, wat was die laatste fase heerlijk. Ik wilde uren door de stad lopen met Sam, was heel druk, had me in tijden niet zo fijn gevoeld. Tijdens de creatieve les begon ik met twee enorme projecten tegelijk. Een lotgenoot vroeg: ‘Wat heb jij voor pillen? Die wil ik ook.’ Maar het deugde natuurlijk niet, ik sliep veel te weinig en zag eruit alsof ik aan de coke was.
 

Genot

Uiteindelijk werd de juiste medicijnencocktail vastgesteld. Langzaam maar zeker werd ik weer normaal. Mijn gevoelens voor Sam begonnen te stromen. Ik genoot eindelijk van het schattige kindje dat aan mijn zorg was toevertrouwd. Toen pas voelde ik hoe geweldig het is om moeder te zijn. Eindelijk kon ik gewoon gelukkig zijn met mijn dochtertje. Na twee maanden mocht ik naar huis en na een tijd kon ik zelfs weer aan het werk.

Je zou zeggen: na deze rollercoaster ben je wel klaar met kinderen, maar ik wilde graag een broertje of zusje voor Sam. Ik dacht: ik krijg nu de juiste behandeling, ik weet wat me kan gebeuren, erger kan het nooit worden. Mijn man was bezorgd, maar wilde ook graag een tweede. Al snel was ik zwanger.
 

Geen bezoek en niet appen

Deze keer kwam ik bij de beste psychiater ooit. Hij veranderde mijn medicijnencocktail in een simpele dosis lithium waarop ik perfect gedijde. Toen Juul werd geboren, hield ik meteen van haar. Er werd goed voor me gezorgd. De eerste maand mocht ik geen bezoek, en daarna heel beperkt. Ik mocht niet eens appen met vriendinnen. En ik moest eerlijk aan mijn man en de dokter vertellen hoe ik me voelde.

Eén keer ging het bijna mis: er kwam een oude vriendin op bezoek die niets heeft met kinderen. Ik kreeg weer even dat vervreemde, opgefokte gevoel van na Sams geboorte. De psychiater zette meteen de juiste dosis zyprexa in, zodat de schade beperkt bleef. Hij bleek me zo goed te kennen dat hij vroeg: ‘Zien we je nog eens terug voor een derde?’ Hij had aan me gezien dat ik maar één ding dacht: dit wil ik nog een keer.

De buitenwereld vond het ongetwijfeld idioot dat we voor een derde gingen, maar niemand durfde het hardop uit te spreken. Mijn man ging erin mee. Omdat hij gek is op kinderen, maar ook omdat hij wist hoezeer ik ernaar verlangde. Dus raakte ik in verwachting van Gijs, het vrolijkste en makkelijkste mannetje aller tijden. Nadat ik van hem was bevallen, heb ik een korte depressie gehad, maar dankzij professionele hulp kwam ik daar snel bovenop.
 

'Ik ben zo blij met mijn gezin'

Wat er een week voor de geboorte van Gijs gebeurde, zou een ramp zijn geweest als hij mijn eerste kind was geweest. Arie-Willem werd ernstig ziek. Nierproblemen. Sindsdien wordt hij drie keer per week in het ziekenhuis gedialyseerd en staat hij op de wachtlijst voor een nieuwe nier. Drie maanden geleden werd ook nog ontdekt dat zijn oude hartklep is verkalkt.

Hij is geopereerd en is nu aan het aansterken. Arie-Willem kan het goed aan. Zoals hij alles goed aankan. Opmerkelijker is dat ik ook overeind blijf. Dankzij mijn medicijnen, en omdat ik zo gelukkig ben met mijn man en onze kinderen. We blijven niet kniezen, we doen leuke dingen en kijken naar Sam, Juul en Gijs die rondklooien op de kinderboerderij. Ik ben zo blij met mijn gezin. Eigenlijk ben ik permanent een beetje ontroerd.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 05-2018.

 

Socialrun

Esther doet in september mee met de Socialrun. Dit is een non-stop estafetteloop met als doel om openheid te stimuleren rondom psychische aandoeningen.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van Vaderdag tot aan kroelen met een kip: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Voor alle vaders

 

Lief

 

Ik kon niet kiezen, dus werden het er drie... 💙 #goodmorning #friday #playtime #earlymorning #babyotis

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op

 

Gezinsuitbreiding

 

Eerste kennismaking van Gioia en Capo! 🐾🐾 @amalia_samipersad

Een bericht gedeeld door MoniQue Noël (@moniquenoell) op

 

Deze kan zo ingelijst worden

 

Lekker uitwaaien

 

Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 

Mooie woorden

 

Het is vandaag vaderdag. Ik heb lang getwijfeld dit te schrijven. Maar dit is mijn persoonlijke pagina en ik zie de hele dag prachtige foto’s voorbij komen van vaders. Dus ik stel me kwetsbaarder op dan ooit. Dit is een normale terug komende dag voor velen. Door deze dag voel ik me wel altijd anders. Ik zie mijn vader al bijna 20 jaar niet meer. De situatie is gelopen zoals ie is gelopen en ik heb er in principe vrede mee. Maar ik geloof er heilig in dat een kind moet zien waar hij of zij vandaan komt via iemand die een vader en moederrol heeft. Een kind moet zich kunnen spiegelen aan twee verschillende meningen, zienswijzes. De zaal in kijken bij een eindtoneelstuk en twee trotse blikken zien. Bedenk maar eens wat je wel met je moeder deed en niet met je vader. Ze vormen je beide op een andere manier. Ik heb gelukkig een sterke moeder die me het gevoel heeft gegeven er 200% voor me te zijn. Toch merk ik dat mijn keuzes en zelfvertrouwen minder sterk zijn dan vrienden die beiden ouders hadden. We leven in een tijd waar scheiden schering en inslag is. Ik weet dat het soms moeilijk is om het te laten werken tussen ex-partners maar als ouder moet je je altijd volledig inzetten om de schade voor de kids te beperken. Het gaat niet om ons de ouders maar het kind. Ik ben trots op het feit dat mijn kids worden geliefd door hun ouders en stiefouders ondanks dat het niet altijd makkelijk is. Dus vandaag hef ik het glas voor iedereen die zijn verantwoording neemt voor kinderen door er voor ze zijn, ze het gevoel te geven dat ze het waard zijn. Voor de vaders, alleenstaande moeders, stiefvaders, pleegouders en iedereen die zorgt. Lets nourish the future😘

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

Lekker kroelen

 

Kroelkip

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op

 

Papa is er altijd om je te vangen

 

Fijne vaderdag liefste!!! #vaderdag #SammyRose #JackieRey

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op

 

Assepoester

 

Assepoester 👠 #lief #takecare

Een bericht gedeeld door S O P H I E (de Buisonjé) (@sophiedbuisonje) op

 

Hoe verzin je het

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

bruiloften zonder kinderen
Beeld: Unsplash

Moeder Amber Leventry en haar vrouw zijn uitgenodigd op een bruiloft. Die verboden is voor kinderen. En ze kunnen niet wachten.

Kijk, dat twee van hun beste vriendinnen met elkaar gaan trouwen is al een feest op zich, schrijft ze op ScaryMommy. Maar een feest met overnachting, anderhalf uur verwijderd van huis, waar haar dochter nadrukkelijk niet welkom is: ‘Serieus, dat is bijna nog mooier dan een homohuwelijk’, aldus Amber. Want wie doft zich nou helemaal op voor een knalfeest waarop je ook je eigen huwelijk een beetje herbeleeft, om zich vervolgens druk te maken of de kinderen niet door de speeches heen huilen?

 

Hun dag, jouw stoorzender

Toch voelen veel mensen zich gepikeerd wanneer kinderen niet welkom zijn op een bruiloft, constateert ze. En daar snapt ze niks van. ‘Hallo, jíj bent de uitverkorene op de genodigdenlijst, ze spenderen geld en drank en eten aan je. Oké, je moet er misschien wat voor reizen en een cadeautje kopen, maar wanneer iemand je uitnodigt op de belangrijkste dag van haar leven, dan is dat gewoon een eer.’ Dus waarom zou het resultaat van jouw huwelijk – je kind, dus – onderdeel (of in het ergste geval: stoorzender) moeten zijn van die ene, speciale dag van jouw vrienden?’ Laat het bruidspaar in vredesnaam nog even genieten van de kinderloosheid, voordat ze zich in luiers en slapeloze nachten storten, vindt ze.

Amber heeft ook genoeg bruiloften meegemaakt mét kinderen, inclusief haar eigen. ‘Maar ons kind zat nog in de buik van mijn vrouw, en bleef dus tenminste stil toen we onze geloften aflegden.’

 

Lees ook:
‘Doe me een lol en laat je kind thuis tijdens bruiloften’ >

 

‘Sorry, geen oppas’

Naast een avond onbezorgd feesten zonder je even moeder of vader te voelen, hebben kindvrije bruiloften nog een ander groot voordeel, vindt Amber: ‘Ze bieden hét excuus om niet te gaan.’ Wanneer het de trouwerij is van die ene collega met wie je echt geen privécontact hoeft, bijvoorbeeld. Of het zo’n extravagant feest is, dat je al blut bent wanneer je maar naar de uitnodiging kijkt. ‘Zeg simpelweg: “Sorry, geen oppas”, en de hele boel is getackeld’, aldus Amber.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >