Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Bij een akkefietje je eigen gedag onder de loep nemen? Kinderen zijn daar niet altijd mee bezig. En toch vindt moeder en blogger Elisa Cinelli dat haar dochter al op jonge leeftijd moet leren om sorry te zeggen.

'Als er niemand is om haar op haar gedrag te wijzen, weet ze zelf dat het netjes is om excuses te maken', schrijft ze op Scary Mommy.

More content below the advertising

 

Niet automatisch

Elisa, oud-lerares, was er altijd op tegen als ze ouders tegen hun kind hoorde zeggen: ‘Zeg sorry!’. Elisa: ‘Ik zag dat het kind helemaal geen spijt had, maar wel ‘sorry’ zei. En ik vroeg me af of de werkelijke boodschap ervan – iets rechtzetten nadat je iets fout hebt gedaan – op die manier wel doordrong. Daarom zei ik altijd tegen de kinderen in mijn klas: ‘Hoe kun je het oplossen?’ Om vervolgens te zien dat ze er over nadachten, de omgevallen blokkentoren weer hielpen opbouwen en uit zichzelf excuses maakten aan de ander. Dat vond ik bijzonder. Ik was er zeker van dat ik een kind nooit automatisch ‘sorry’ zou laten zeggen.’

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd 'sorry' te zeggen' >

 

Veel oefenen

Maar toen kreeg Elisa zelf een kind. ‘En die werd een peuter. En peuters zijn andere wezens’, vertelt ze. ‘Ze hebben GEEN IDEE waar ik het over heb als ik vraag hoe ze iets kunnen verbeteren.’ Elisa besefte dat het haar verantwoordelijkheid is om haar kinderen die vaardigheid te leren. ‘Mijn dochter moet leren om de woorden ‘het spijt me’ te zeggen als iets ongepast is. En ze moet het heel veel oefenen.’ Door haar dochter precies te vertellen wat ze in welke situatie moet zeggen, krijgt ze het vanzelf onder de knie, vindt Elisa. ‘Ze zegt nu ’sorry’ en ‘gaat het?’ als ze een ander kind pijn heeft gedaan of onaardig is geweest.’

 

Goed voorbereiden

Over een paar jaar gaat haar dochter naar de basisschool. ‘Het kan zijn dat haar leraar haar vraagt om een conflict zelf op te lossen, of om sorry te zeggen’, vertelt Elisa. ‘Maar misschien is haar leraar wel te druk om zich bezig te houden met die kleine ruzietjes. Ik wil mijn dochter daar vast op voorbereiden. Zodat ze weet wat ze moet doen als ze in zo’n situatie terecht komt. Eén van de dingen die ze dan sowieso kan doen? Naar zichzelf kijken en ‘sorry’ zeggen.”

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Slaan, duwen, trekken: kinderen doen het bijna dagelijks. Volgens moeder en blogger Acacia Blixen is het heel belangrijk dat een kind 'sorry' leert te zeggen tegen een ander. 'Ouders moeten daarin het goede voorbeeld geven.'

Buiten spelen

De kinderen van Acacia gaan niet naar school, omdat ze er voor kiest ze thuisonderwijs te geven. Haar kinderen spelen regelmatig met vriendjes die ook niet naar school gaan. ‘We zijn een groepje gestart met kinderen van allerlei leeftijden die samen buiten konden spelen, onder toezicht van een ouder. Ik heb toen één ding aangegeven: dat slaan en duwen niet getolereerd wordt en dat als een kind een ander kind pijn doet, hij zijn verontschuldigingen moet aanbieden.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd sorry te zeggen' >

 

Zelf oplossen

In praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Het komt nogal eens voor dat één van de kinderen van Acacia een duw of trap krijgt en dat de boosdoener dan verder gaat alsof er niets gebeurd is. ‘Daar stoor ik me enorm aan’, vertelt ze. ‘Soms zegt de ouder van het kind ‘sorry’, namens zijn zoon of dochter, maar zo’n verontschuldiging is niets waard.’ Volgens Acacia moet je het de kinderen zélf te laten oplossen. 'Dus: niet ‘sorry’ zeggen namens je kind, maar het je kind zelf laten zeggen. En wil hij dat niet, omdat hij geen spijt heeft, dan moet hij weg.’

 

Goede voorbeeld

Acacia vindt daarnaast dat ouders het goede voorbeeld moeten geven. ‘Bied zelf je verontschuldigingen aan als je een fout maakt. Als een kind het gewend is om ‘sorry’ te horen van zijn ouders, dan zullen ze het gemakkelijker vinden om zichzelf te verontschuldigen tegenover hun vriendjes. Geef je als ouder niet het goede voorbeeld, dan leert een kind dat het normaal is dat iemand anders de verantwoordelijkheid voor zijn acties op zich neemt.’
 

Bron: Scary Mommy.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Klik en nog eens klik: in een mum van tijd heb je twee gaatjes in je oren, voor de rest van je leven. Dat lijkt heel vanzelfsprekend voor meisjes, maar volgens Kristen Mae is dat het niet. Zij liet haar dochter zelf bepalen wanneer ze gaatjes in haar oren wilde. 

Traditie

De dochter van Kristen is 9 en heeft sinds een jaar gaatjes in haar oren. Kristen legt op haar blog uit: ‘Veel ouders geven hun dochters oorbellen als ze nog maar een baby of een peuter zijn. Zelf was ik ook een baby toen ik gaatjes kreeg en ik kan me er dus niets van herinneren. Voor sommige ouders is het zelfs een culturele traditie die er gewoon bij hoort. Maar ik heb er heel bewust voor gekozen om onze dochter pas op haar negende gaatjes te geven.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Waarom ik mijn baby echt geen oorbellen geef' >

 

Eigen keuze

Kristen noemt daar een aantal redenen voor. ‘Ten eerste wilde ik haar geen pijn doen op zo’n heel jonge leeftijd. Bovendien vind ik de standaard die tegenwoordig aan uiterlijk wordt gesteld, onzin. Ik wilde haar geen gaatjes geven omdat het maatschappelijk verwacht wordt om die als jong meisje te hebben.’ Daarnaast vond Kristen het heel belangrijk dat het haar dochters eigen keuze zou zijn. ‘Rond haar vijfde begon ze zich af te vragen waarom haar vriendinnetjes wel gaatjes in hun oren hadden en zij niet. Ik vertelde haar waarom ik had gewacht en ze vroeg me of het pijn zou doen. Ze besloot toen dat ze op haar achtste gaatjes wilde. En zo geschiedde.’

Sindsdien is haar dochter supertrots op haar oorbellen. ‘Waarschijnlijk was het ook gewoon oké geweest als we haar op jonge leeftijd gaatjes hadden gegeven’, zegt Kristen. ‘Maar ik ben toch blij dat we hebben gewacht. De dag dat ze haar eigen keuze maakte – ook al gaat het maar om twee piepkleine gaatjes – was de dag dat ze zich onafhankelijk voelde. Voor haar was het een bewuste keuze waar ze voor altijd trots op zal zijn.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >