Bij een akkefietje je eigen gedag onder de loep nemen? Kinderen zijn daar niet altijd mee bezig. En toch vindt moeder en blogger Elisa Cinelli dat haar dochter al op jonge leeftijd moet leren om sorry te zeggen.
Lees verder onder de advertentie
‘Als er niemand is om haar op haar gedrag te wijzen, weet ze zelf dat het netjes is om excuses te maken’, schrijft ze op Scary Mommy.
Niet automatisch
Elisa, oud-lerares, was er altijd op tegen als ze ouders tegen hun kind hoorde zeggen: ‘Zeg sorry!’. Elisa: ‘Ik zag dat het kind helemaal geen spijt had, maar wel ‘sorry’ zei. En ik vroeg me af of de werkelijke boodschap ervan – iets rechtzetten nadat je iets fout hebt gedaan – op die manier wel doordrong. Daarom zei ik altijd tegen de kinderen in mijn klas: ‘Hoe kun je het oplossen?’ Om vervolgens te zien dat ze er over nadachten, de omgevallen blokkentoren weer hielpen opbouwen en uit zichzelf excuses maakten aan de ander. Dat vond ik bijzonder. Ik was er zeker van dat ik een kind nooit automatisch ‘sorry’ zou laten zeggen.’
Maar toen kreeg Elisa zelf een kind. ‘En die werd een peuter. En peuters zijn andere wezens’, vertelt ze. ‘Ze hebben GEEN IDEE waar ik het over heb als ik vraag hoe ze iets kunnen verbeteren.’ Elisa besefte dat het haar verantwoordelijkheid is om haar kinderen die vaardigheid te leren. ‘Mijn dochter moet leren om de woorden ‘het spijt me’ te zeggen als iets ongepast is. En ze moet het heel veel oefenen.’ Door haar dochter precies te vertellen wat ze in welke situatie moet zeggen, krijgt ze het vanzelf onder de knie, vindt Elisa. ‘Ze zegt nu ’sorry’ en ‘gaat het?’ als ze een ander kind pijn heeft gedaan of onaardig is geweest.’
Lees verder onder de advertentie
Goed voorbereiden
Over een paar jaar gaat haar dochter naar de basisschool. ‘Het kan zijn dat haar leraar haar vraagt om een conflict zelf op te lossen, of om sorry te zeggen’, vertelt Elisa. ‘Maar misschien is haar leraar wel te druk om zich bezig te houden met die kleine ruzietjes. Ik wil mijn dochter daar vast op voorbereiden. Zodat ze weet wat ze moet doen als ze in zo’n situatie terecht komt. Eén van de dingen die ze dan sowieso kan doen? Naar zichzelf kijken en ‘sorry’ zeggen.”
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Dat PFAS niet goed zijn voor onze gezondheid, is inmiddels bekend. Toch ontdekken onderzoekers steeds meer over de mogelijke gevolgen van deze hardnekkige chemicaliën.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.