Beeld: Kek Mama
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Ilse, samen met Dinand, moeder van twee dochters: “Ik koop bijna alles tweedehands. Kleding, schoenen, meubels, decoratie, verjaardagscadeaus. Voor mijn eigen kinderen, voor neefjes en nichtjes en voor kinderfeestjes waar mijn kinderen naartoe gaan. Niet omdat ik geen geld heb voor nieuwe spullen, ook niet omdat ik te beroerd ben om twintig of dertig euro aan een verjaardagscadeau uit te geven. Ik vind het gewoon totale onzin om iets nieuw te kopen als precies hetzelfde speelgoed voor een paar euro op Marktplaats staat en er nog hartstikke goed uitziet. De planeet gaat naar de knoppen door ons koopgedrag. Ik wil graag mijn kinderen bijbrengen hoe het beter kan. Dan moet ik wel het goede voorbeeld geven. Maar blijkbaar is dat nogal controversieel.
Ik krijg regelmatig opmerkingen als ik op een verjaardag aankom met een cadeau dat niet rechtstreeks uit de winkel komt. Meestal zijn ze redelijk subtiel. ‘O, is deze tweedehands?’ Of: ‘Goh, je kunt tegenwoordig ook echt álles op Marktplaats vinden, hè?’ Waarbij dat laatste dan op zo’n toon wordt gezegd dat ik precies weet wat ermee bedoeld wordt. Ja, Karin. Alles. Ook die LEGO-set die ik voor 12,50 euro heb gekocht en waar jij vorige week 39,99 euro voor hebt betaald.
Ik snap het probleem oprecht niet. Kinderen krijgen tegenwoordig zó ontzettend veel speelgoed. Op iedere verjaardag komt er weer een berg bij en een groot deel daarvan wordt een paar maanden later nauwelijks meer aangeraakt. Ondertussen staan de kasten en zolders van andere gezinnen vol met precies dezelfde spullen. Waarom zou ik dan per se naar een winkel moeten om daar een nieuwe doos te kopen?
Als mijn zoon wordt uitgenodigd voor een kinderfeestje, vraag ik meestal wat het kind leuk vindt. Stel dat hij gek is op LEGO. Dan zoek ik tweedehands naar een leuke set. Ik controleer of alles compleet is, maak het zo nodig schoon en pak het mooi in. Hetzelfde doe ik voor mijn neefjes en nichtjes.
Een houten treinbaan, een spel, Playmobil, boeken: ik heb in de loop der jaren echt de leukste dingen gevonden. Soms nog in de originele verpakking. Soms nauwelijks gebruikt. En ja, soms zie je dat iets al een leven achter de rug heeft. Nou en?
Mijn schoonzus denkt daar duidelijk anders over. Zij koopt graag nieuwe spullen en dat moet ze vooral doen. Ik heb werkelijk nul behoefte om bij iemand anders in de portemonnee of winkelmand te kijken. Alleen lijkt zij die behoefte bij mij wél te hebben.
Ze heeft al vaker opmerkingen gemaakt over mijn cadeaus. Of ik niet gewoon iets nieuws kon kopen. Dat het “toch een verjaardag” was. Een keer vroeg ze zelfs of ik het geld dat ik bespaarde dan tenminste op de spaarrekening van de kinderen zette? Ongehoord, maar meestal lach ik het gewoon weg.
Tot de verjaardag van haar jongste zoon. Hij werd vijf en ik had een grote doos met houten bouwblokken voor hem gevonden. Precies het soort speelgoed waar hij op dat moment graag mee speelde. Via Vinted vond ik een enorme set van iemand van wie de kinderen er te groot voor waren geworden.
Ik had het thuis allemaal nagekeken en schoongemaakt. Er ontbrak niets. Het zag er prima uit. Mijn neefje was er bovendien hartstikke blij mee. Hij had de doos nog nauwelijks open of hij begon al te glunderen. Wat meteen volledig de kop ingedrukt werd door mijn schoonzus, die keihard, waar de rest van de familie gewoon bij stond, riep: ‘Waarom kom jij toch altijd aan met die gore, aftandse zooi?!’
Ik dacht eerst serieus dat ze een grapje maakte. Dus ik lachte, zoals ik altijd deed. Gewoon weglachen. Maar ze liet het niet gaan. Ze wees kwaad naar de blokken en zei dat ze het gewoon niet begreep. We hadden het geld toch? Waarom konden we dan niet één keer iets normaals kopen?
Ik was met stomheid geslagen. Ik had het al honderd keer uitgelegd, waarom ik dit zo deed. Alsof tweedehands spullen alleen bedoeld zijn voor mensen die geen andere keuze hebben? Alsof je, zodra er genoeg geld op je rekening staat, moreel verplicht bent om naar een speelgoedwinkel te rijden en daar een in plastic verpakte variant te kopen van iets wat drie straten verderop ongebruikt in een kast ligt.
Ik zei dat de blokken schoon waren en dat er helemaal niets mis mee was. ‘Maar het is gebruikt!’ Ja. Dat is min of meer het concept van tweedehands. ‘Het is góór!’ riep ze weer. Toen verloor ik mijn geduld en riep terug dat ik het eigenhandig had staan schoonmaken, het was níét vies. Ik riep er nog achteraan dat ik haar bekrompen brein goor vond. Dat had ik misschien niet moeten doen.
Ik koop tweedehands omdat ik oprecht denk dat de wereld anders ten onder gaat. De massaproductie van alles op de planeet, zorgt voor zo veel problemen. Het is echt een kleine moeite om je even in te lezen erover. En dan mag je nóg bepalen dat het niks voor jou is. Even goede vrienden. Maar waarom zou ik het over mijn kant laten gaan dat iemand mijn keuzes zo bekritiseerd, als ik dat andersom bij niemand doe?
Bij ons thuis gaat speelgoed waar mijn kinderen te groot voor zijn geworden om precies dezelfde reden ook weer door. Ik verkoop het, breng het naar de kringloop of geef het aan iemand die er blij van wordt. Dat vind ik juist een fijn idee.
En nee, ik trek niet een beschimmelde knuffel uit een container om die vervolgens met een strik erom aan mijn nichtje te geven. Dat lijkt me logisch. Tweedehands knuffels was ik standaard, ook al zien ze er schoon uit. Spullen die vies, kapot of echt versleten zijn laat ik liggen. Ik geef alleen iets cadeau waarvan ik zelf ook blij zou zijn als mijn kinderen het kregen. Dat lijkt me nogal vanzelfsprekend.
Maar blijkbaar blijft bij sommige mensen het idee bestaan dat een verjaardagscadeau pas echt een cadeau is als het in de originele doos zit. En anders wordt het dus gelabeld als ‘gore, aftandse zooi’.
Het mooiste was dat degene om wie die hele verjaardag draaide ondertussen totaal niet geïnteresseerd was in onze ruzie. Mijn neefje zat op de grond een toren te bouwen. Met zijn gore, aftandse zooi. Hij vond de blokken geweldig. En volgens mij is dat uiteindelijk toch het belangrijkste aan een verjaardagscadeau: dat degene die het krijgt er blij mee is. Toch kon ik na die uitbrander van mijn schoonzus niet gezellig op die verjaardag blijven. Ik wees naar haar kind en riep: ‘Wat is híér nou mis mee? Open je ogen!’ en ben vertrokken. Ik ben benieuwd of er excuses komen.”
Jannemiek heeft ook een conflict met haar schoonzus. Alleen haar man wil niet dat ze haar schoonzus aanspreekt, want hij is bang voor een familiedrama. Je leest het hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
