Beeld: Kek Mama
Maandenlang fantaseerde Isabella (32) over het eerste woordje van haar dochter Lily (1,5). ‘Mama’ leek haar prachtig, met ‘papa’ kon ze ook leven. Maar dankzij haar eigen nogal kleurrijke taalgebruik koos Lily voor een woord dat nét wat minder leuk staat in het babyboek. Het ergste? Oma had haar nog zo gewaarschuwd.
Isabella: ”Ik vloek. Niet extreem veel, vind ik zelf, maar wel genoeg om regelmatig door mijn moeder gecorrigeerd te worden. Sinds ik moeder ben van Lily, gebeurt dat ongeveer drie keer zo vaak. Toen ze nog een baby was en vooral geïnteresseerd was in melk, slapen en haar eigen voeten, waarschuwde mijn moeder me al dat ik op mijn taalgebruik moest letten. Kinderen pikken alles op, zei ze. En dan zou ik straks raar staan te kijken als mijn dochter met een goedgemikte krachtterm kwam aanzetten.
Ik wuifde dat altijd weg. Lily was maandenlang nog niet eens in staat om een blokje in het juiste gat te duwen. Dat ze ondertussen blijkbaar mijn complete vocabulaire zat op te slaan voor later gebruik, leek me sterk. Zo erg was het toch ook niet? Ik stond heus niet vloekend boven haar wieg. Het gebeurde alleen als de situatie erom vroeg.
Als ik mijn teen tegen de salontafel stootte. Als ik met mijn jas al aan een poepluier rook. Of wanneer ik na drie kwartier slaapritueel eindelijk beneden zat en op de babyfoon twee klaarwakkere ogen zag. Dan ontsnapte er weleens een ‘kut’. Oké, misschien iets vaker dan weleens.
Natuurlijk had ik nagedacht over Lily’s eerste woord. ‘Mama’ had mijn voorkeur. Niet omdat ik competitief ben, maar ik heb haar negen maanden gedragen, dus eerste keus leek me niet meer dan redelijk. Mijn man Julian (34) zette in op ‘papa’. Maar eigenlijk vonden we alles prima. Bal. Poes. Auto. Desnoods Bumba.
Achteraf gezien hadden we onze voorwaarden iets specifieker moeten formuleren. Het gebeurde in de auto. Lily zat achterin, ik reed en Julian zat naast me. Zo’n zeldzaam autoritje waarop niemand huilde en er geen kinderliedjes door de speakers schalden. Tot de auto voor ons ineens hard remde.
Ik trapte vol op de rem, mijn tas vloog naar voren en mijn hartslag schoot omhoog. En automatisch kwam het woord uit mijn mond dat blijkbaar voor dit soort situaties vooraan in mijn brein klaarligt. Kut. Toen hoorde ik het achter me. ‘Kut’. Kraakhelder. Geen gebrabbel dat we met veel fantasie tot een woord konden promoveren. Mijn dochter had gewoon ‘kut’ gezegd. Haar eerste woord.
Julian keek me aan en begon te lachen. Grote fout, want Lily begreep onmiddellijk dat ze goud in handen had. ‘Kut’. Nog een keer. Daar zat mijn lieve meisje met haar ronde wangetjes en knuffel op schoot, zichtbaar tevreden met haar nieuwste ontdekking.
Ik wist niet of ik trots moest zijn omdat mijn kind kon praten, of me diep moest schamen omdat dít blijkbaar het woord was dat ik haar het succesvolst had aangeleerd. Maar vooral dacht ik aan mijn moeder. Aan alle keren dat ze had gezegd dat kinderen meer horen dan je denkt. En aan alle keren dat ik had geantwoord: ach joh, valt wel mee. Het viel dus niet mee.
Die middag vroeg mijn moeder hoe onze dag was geweest. Heel even overwoog ik te zeggen dat Lily ‘mama’ had gezegd. Niemand die het kon controleren, behalve Julian, en die kon ik vast wel omkopen. Maar ik ben een beroerde leugenaar, dus vertelde ik het.
Lily had haar eerste woord gezegd. Nee, geen mama. Ook geen papa. Kut. De stilte aan de andere kant van de telefoon duurde nét lang genoeg. Daarna kwam precies wat ik wist dat er zou komen: ‘Ik zei het toch.’ Irritant genoeg had ze gelijk.
Sindsdien probeer ik mijn taalgebruik aan te passen. Dat gaat matig. Probeer maar eens ‘potverdorie’ te zeggen als je ’s nachts op een Duploblokje stapt. Toch doe ik mijn best. Zeker in het bijzijn van mijn moeder, die mijn taalgebruik inmiddels nauwlettend in de gaten houdt.
Laatst liet Lily bij haar thuis een beker melk op de grond vallen. Mijn moeder keek meteen naar mij. Niet naar Lily. Naar míj. Alsof ik bezig was met mijn eindexamen verantwoord ouderschap. Ik keek naar de melk, haalde diep adem en zei beheerst: ‘Potverdorie.’ Mijn moeder keek tevreden. Lily keek naar de plas op de grond. ‘Kut’. Ik zweer dat mijn moeder nog nooit zo gelukkig is geweest.”
Ook deze moeder hoorde haar 2-jarige dochter ineens een scheldwoord gebruiken. Ze wist meteen waar ze dat vandaan had: ‘Ik moet toegeven dat ik er stiekem om moest lachen’. Je leest het hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
