Beeld: Getty
Rondlopen als een regelrechte zombie en geen lontje meer over hebben. Jullie reageerden massaal op het stuk dat Nienke Blokhuis schreef over slaapgebrek. Daarom: dit doet slaapgebrek met jullie.
Bianca: “Wat heerlijk dat het bij Nienke maar een paar maanden duurde. Bij mij duurde het een jaar of drie. Dan was mijn jongste of mijn middelste wakker, en soms ook de oudste. Was best zwaar in m’n eentje. En mijn ex-genoot sliep bij zijn vriendin.”
Krista: “Blij dat Nienke nog een kort lontje heeft. Ik heb regelmatig geen lontje meer over. Maar inderdaad, heel herkenbaar!”
Mirjam: “Ik heb dit nooit kunnen vermoeden toen ik zwanger was van de eerste. Gelukkig maar, daardoor zat ik die negen maanden tenminste op een roze wolk. Wat een ellende! Hang in there, moeders. Er is (denk ik) nog nooit iemand aan doodgegaan. Ook al voelt het soms alsof je een zombie bent. Ik doe nu snel nog een poging tot slapen, nu de tweede – na een uur gejengel om niks – eindelijk op mij in slaap is gevallen.”
Tamara: “Zo herkenbaar. Alleen heeft het hier acht jaar geduurd. Nu, twee jaar later, heb ik slaaptherapie omdat de kinderen al twee jaar doorslapen. Alleen ik zit nog in het oude ritme van de kinderen, haha.”
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Naomi (30) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (33). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (3). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare peuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram: @naomiappelman.
Er is opnieuw babyvoeding uit de schappen gehaald.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
Wat begint als een luchtig uitje, verandert al snel in een rit vol rauwe eerlijkheid en kippenvelmomenten. In Vier handen op één buik deelt Nilay (18) haar verhaal, eentje dat schuurt, raakt en laat zien hoe dun de lijn soms is tussen overleven en opgeven.
