dankzij scheiding mezelf terug
Beeld: Unsplash

Met het moederschap, raakte Sarah Bregel een stuk van zichzelf kwijt. En al kreeg ze er een heel gezin voor in de plaats, het kwam niet terug. Nu haar kinderen 4 en 8 zijn en - bovenal - haar man de deur uit, voelt ze zich langzaam maar zeker weer zichzelf.

Ze ziet zichzelf nog zitten, schrijft ze op Babble. Middenin de nacht op bed, haar jongste zoon van toen zes maanden voor de zoveelste keer aan de borst, een dwarse peuter in bed en een man die er weinig was. ‘Ik was zo moe, dat ik niet meer helder kon denken. Alsof ik onder water zat. Mijn leven voelde als een aaneenschakeling van monotone taken; aan alle kanten werd aan me getrokken. Er was geen ruimte meer voor mezelf. Voor een normale maaltijd. Of een telefoontje. Voor plassen zonder baby in mijn armen. Sterker nog: ik wist amper meer wie ik was.’

Ze zag haar vrienden nauwelijks en sporten was al helemaal geen optie meer. ‘De enige tijd voor mezelf die ik had, waren de luttele momenten waarop mijn baby even sliep, en ik rechtop huilend in bed zat.’ Waar ze zich dan weer schuldig over voelde, want je weet wat ze zeggen: geniet van de tijd zolang je kinderen klein zijn. ‘Maar wanneer dan?’

 

Het droomscenario blijkt keihard wennen

Wanhopig vroeg ze zich af of de tijd voor zichzelf ooit nog zou komen. En of dit gewoon de consequentie was van noodgedwongen (want: man vaak de stad uit) thuisblijfmoeder zijn, of haar eigen gebrekkige organisatievermogen. ‘Eerlijk: ik zou nu, vier jaar later, nog steeds niet weten hoe ik het anders had kunnen doen.’

Maar: nu ze niet meer verdwijnt tussen de luiers en slaaploosheid, is die tijd er opeens. Alleen, dat komt niet doordat haar kinderen uit de babyleeftijd zijn. ‘Het komt doordat ik in scheiding lig. Opeens heb ik twee hele nachten per week voor mezelf, wanneer mijn kinderen bij mijn toekomstige ex zijn.’ En waar dat een paar jaar geleden stiekem klonk als een droomscenario, voelt het nu soms ronduit verdrietig, wanneer haar kinderen er niet zijn. Want het is wel even wennen, als je jarenlang continu aanwezig was bij je kinderen. ‘Bovendien: het voelt alsof ik al die tijd heb geïnvesteerd in het bouwen van een familie, en nu laat ik die familie stikken.’
 

Lees ook
Scheiden of blijven? 5 Overdenkingen >

 

Huilen met wijn en genieten

Ze werkt, leest een boek, kijkt tv. Alles om het schuldgevoel en de eenzaamheid tegen te gaan. ‘Dan huil ik en drink een glas wijn en wentel mezelf in zelfmedelijden. Maar dan realiseer ik me dat het enige wat ik hoef te doen, mezelf weer zijn is. Degene die verdwaald was in de zorg voor anderen, maar er weer mag zijn.’

Daartussen steekt een heel nieuw gevoel de kop op: opwinding. Over het nieuwe leven dat te ontdekken valt. Het leren om haar eigen behoeftes net zo belangrijk te vinden als die van anderen. Zichzelf opnieuw uit te vinden. ‘Het vóelt nog niet zo als mezelf. Net zoals het moederschap me aanvankelijk niet leek te passen. Maar deze stap was nodig, en ik ben blij dat ik hem heb gezet.’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

winterhoroscoop Vissen

Een romantisch cadeau onder de boom, een fijne skivakantie of een gulle bonus van je baas. Lees wat de sterren voorspellen op het gebied van liefde, gezin, geld en werk.

Vissen

20 februari – 20 maart
 

Liefde & gezin

Er verandert in grote lijnen weinig in de liefde, maar dat geldt niet voor je vriendschappen. Al een tijdje loopt het niet echt lekker tussen jou en bepaalde vriendinnen en sommige mensen zal je definitief uit het oog verliezen. Als je dat niet wil, is het tijd om in actie te komen en de kou uit de lucht te halen. December is een mooie maand voor de liefde. Goed idee: organiseer iets leuks voor jou en geliefde voor je agenda volloopt met allerlei verplichtingen.
 

Lees ook
'Die vakantie zette ik ter plekke een punt achter onze vriendschap' >

 

Werk & geld

Heerlijk: je ambities krijgen alle ruimte en als je nog geen goed nieuws over je werk hebt gehad, dan gaat dat waarschijnlijk binnenkort gebeuren. Je mag trots zijn op jezelf, je hebt toch maar mooi iets bijzonders gepresteerd, terwijl je al veel te doen had. De komende weken wordt het nog drukker en daarom is het belangrijk de opvang voor je kinderen goed te regelen. Laat niets aan het toeval over.
 

En dan nog dit

Je kunt bijzonder nieuws, een verhelderend gesprek of een onverwacht reisje verwachten. Het geluk ligt voor het oprapen. Geniet ervan en deel het met de mensen van wie je houdt.

 

Deze horoscoop staat in het Kek Mama Winterboek 2018.
 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Bekijk maar met kerst
Beeld: 123RF

Single moeder Noor (38) doet dit jaar niet mee met het familiekerstdiner. En dat is maar goed ook, want dat verkleint de kans dat ze haar schoonzus te lijf gaat met een braadpan.

Dit jaar duik ik onder op 25 december. En dat is de schuld van mijn moeder. Nou ja, eigenlijk die van schoonzus Ans en neef Karel, maar daarover later meer. Mijn moeder dus. Kerst is haar hobby. Geen kerst zonder een knotsgrote boom, gigantische kerststal (je kunt zo een peuter kwijt in de kribbe) en een met wit damast beklede tafel waaraan dertig mensen passen.
 

Gruwelijke mensen

Elk jaar komen aan die tafel ooms, tantes, broers, zussen, kinderen en kleinkinderen tezamen om de geboorte van het kindje Jezus te vieren. Daar zou helemaal niks mis mee zijn als schoonzus Ans en neef Karel ook niet van de partij zouden zijn. Twee gruwelijke mensen. Dat klinkt onaardig, en dat is het ook, maar ik kan er niks aan doen. Ze zijn echt heel erg. Neef Karel kan bijvoorbeeld alleen over auto’s praten. Raceauto’s, welteverstaan. Hij beschikt niet over één voelspriet en emmert doodleuk twee uur over de Mercedes-AMG GT S. Geen idee wat dat is, maar dat kan hem niet schelen. Van voorgerecht tot dessert, hij zal me tot in detail de voor- en nadelen vertellen. Daarbij spuugt hij af en toe enthousiast in mijn eten. Praten met consumptie, noemden ze dat vroeger.
 

Ze kakelt maar door

En dan schoonzus Ans. De oudste dochter van de zus van mijn moeder heeft het moederschap verheven tot het hoogste wat een mens kan bereiken. Dat is het misschien ook, maar je hoeft toch niet non-stop over je dochters te praten? Twee verwende pubermeiden die constant op hun mobieltje turen. En als ze dat twee seconden niet doen, kijken ze in de spiegel en gooien hun blonde haren naar achteren. Schoonzus Ans is daar blind voor. Zij ziet haar kinderen als een geschenk dat ze hoogstpersoonlijk aan de wereld heeft gegeven. En dat zullen we weten ook, want ze kakelt maar door over hun prestaties op het gymnasium (tuurlijk), het hockeyveld (uiteraard) en de debatingclub (wat? Kunnen ze praten?).
 

Gegijzeld door twee gekken

Nu wil het lot dat zowel neef Karel als schoonzus Ans om een of andere duistere reden dol op mij zijn. Waarschijnlijk omdat ik nooit iets terugzeg, waardoor zij oeverloos kunnen kakelen. Hoe ik het ook probeer te vermijden, ze manoeuvreren altijd zo dat ze pal naast of tegenover me komen te zitten. Terwijl ze me de oren van het hoofd kletsen – ze praten ook nog dwars door elkaar heen, want niet geïnteresseerd in de ander – kijk ik jaloers naar de rest van de familie die dolle pret heeft, nog een glaasje inschenkt en praat over triviale zaken als Ajax en Feyenoord, Badr Hari en de wespentaille van zwangere Sabia. Waarom zit ik daar niet bij? Waarom word ik gegijzeld door twee gekken? Bloedjaloers ben ik, terwijl ik wanhopig signalen probeer af te geven die niet worden opgevangen: red mij uit de handen van deze twee waanzinnigen. Maar niks hoor, mijn familieleden kijken wel uit. Dat zou betekenen dat zij naast hen zouden moeten zitten en zo gek zijn ze niet. 

Heel lang geleden had ik een schoonzusje dat nogal bot uit de hoek kon komen. Een leukerd met de stem van een misthoorn, ik droom nog weleens van d’r. Als neef Karel naast haar ging zitten, zei ze luid: “Karel, ga alsjeblieft ergens anders zitten. Nog één verhaal over de Mexicaanse Grand Prix en ik doorboor je met het vleesmes.” Die schoonzus is helaas afgevoerd, die viert voortaan kerst zonder Karel. De bofkont. 
 

Straf omdat ik niet kan koken

Alsof Karen en Ans al niet erg genoeg zijn, moet ik ook nog altijd de afwas doen. Dat is mijn straf omdat ik niet kan koken. Nou ja, wel een beetje natuurlijk, maar je moet geen culinaire hoogstandjes van me verwachten. Laat dat maar aan rest van de familie over, die elk jaar de verrukkelijkste gerechten op het witte damast plempt. Mijn moeder heeft helaas geen afwasmachine in haar jarenvijftigkeuken.

Om toch iets bij te dragen, werp ik me daarom op het wassen van dertig soepborden, dertig amuse-schaaltjes, dertig grote borden, dertig dessertschaaltjes en dan hebben we het nog niet over de pannen, potten, schalen en fucking koffiekopjes. En wie helpt me altijd trouw met afwassen? Juist, schoonzus Ans die nooit van mijn zijde wijkt. Zij droogt af en rebbelt vrolijk door over haar hartenlapjes. Ik zweer je, er komt een kerst dat ik haar wurg met de theedoek. Verdrink in mijn sopje. Neersla met de gietijzeren braadpan. Ha, dat zal d’r leren.
 

Lees ook
10 manieren om onder de kerst uit te komen >

 

Geheime Kerst

Omdat ik het had gehad met Karel en Ans en de pijnlijke rug die ik overhoud van de mega afwas, heb ik twee jaar geleden iets heel slechts gedaan. Ik heb een stuk of zes familieleden gebeld en voorgesteld een Geheime Kerst te vieren. We vertelden de rest van de familie dat we dit jaar helaas verhinderd waren en zijn met onze kinderen naar een eetcafé gegaan waar André Hazes met Eenzame kerst door de speakers schalde. Het werd een dolle avond en we zworen met twee vingers in de lucht dat we dit NOOIT aan de niet-aanwezige familie zouden verklappen. Wat natuurlijk toch gebeurde – met dank aan mijn toen zesjarige zoon die zijn mond ALTIJD voorbijpraat. Het gevolg: heel veel boze blikken en giftige telefoontjes en mailtjes. Sindsdien worden we scherp in de gaten gehouden en wordt spijbelen zwaar bestraft. Dat doen we dus maar niet meer.
 

Familie is heilig, dat weten we allemaal

Het probleem met kerst is dat het een familiefeest is. En familie is heilig, dat weten we allemaal. Voor mijn kinderen van acht en tien vind ik dat ik erbij moet zijn, want ze vinden het heerlijk hun neefjes en nichtjes te zien. Dat ik het een verschrikking vind, kan ze natuurlijk niks schelen. Ik denk dat mijn bloedjes niet eens weten hoe erg ik lijd onder de terreur van neef en schoonzus.

Met mijn verstand weet ik dat ik 25 december gewoon over me heen moet laten komen. Ik moet het zien als een van de minder prettige kanten van het leven. Zoiets als een scheiding of een bevalling die eindigt in 37 hechtingen. Shit happens, zoiets. Maar vanbinnen wringt het.

Als in oktober de eerste telefoontjes komen, word ik al misselijk. “Ha Noor, wil je weten wat we dit jaar eten met kerst?” Dan wil ik gillen: “Nou, dat interesseert me toevallig helemaal niets omdat ik geen hap door mijn keel krijg als ik gevangen zit tussen Max Verstappen en de Heilige Moeder Maria.” Soms zeg ik dat ook en dan wordt er begrijpend gereageerd. Dan beloven ze dat ze me dit jaar zullen beschermen tegen Ans en Karel en mij in hun midden zullen opnemen. We weten allemaal dat het in de praktijk op een fiasco uit zal draaien, maar ik laat me er elke keer toch weer door sussen. Maar niet dit jaar.

Dit jaar blijf ik thuis. Ik heb het al met mijn zusje voorgekookt. Op eerste kerstdag zal ik geveld worden door een virus dat mij dwingt 24/7 boven de pot te hangen. Mijn zus zal mijn kinderen ophalen opdat zij toch een familiekerst kunnen beleven. Als ik haar auto weg zie rijden, doe ik de gordijnen dicht, Netflix aan en een pizza in de oven. En dan ga ik op de bank liggen en een potje huilen van opluchting. 
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >